Τί να δούνε στα μάτια τέτοιων περήφανων οι Τσολάκογλου;

.

Μανώλης Γλέζος, Μίκης Θεοδωράκης και χθες στη διαδήλωση! Πάντα ΕΚΕΙ! Κι οι ένστολοι αλήτες του Παπουτσή ρίξανε πάλι δακρυγόνα στην Ιστορία μας. Χωρίς ντροπή για την Ύβρη, αφού οι δικοί τους ήρωες ήταν και είναι οι δωσίλογοι!

 

Έφυγε από την ζωή ο μεγάλος δάσκαλος της Ελληνικής φωτογραφίας, ο Κώστας Μπαλάφας.

Έφυγε από την ζωή ο μεγάλος δάσκαλος της Ελληνικής φωτογραφίας, ο Κώστας Μπαλάφας. 
Ο φωτογράφος του κοινωνικού προβληματισμού. 
Ο άνθρωπος που αγάπησε την Ελλάδα και την υπηρέτησε με καλλιτεχνική συνέπεια χωρίς συμβιβασμούς και σκοπιμότητες. 
Αντίο Δάσκαλε.

Ο Κώστας Μπαλάφας γεννήθηκε το 1920 στο ορεινό χωριό Κυψέλη της Άρτας από φτωχούς γονείς αγρότες, τον Γιώργο και την Αρχοντούλα. «Εκεί που», όπως λέει ο ίδιος, «οι άνθρωποι παιδεύονται να επιβιώσουν, οργώνοντας την άγονη γη, λες και στύβουν με τα χέρια τους γυμνά το ξερό χώμα και το ποτίζουν με ιδρώτα, ώσπου να δώσει καρπούς. Αναγκαία λύση για την επιβίωση ήταν ο δρόμος της ξενιτιάς, ένα όνειρο αρκετά απατηλό. Το μήνυμα που κυριαρχούσε ειδικά για τους νέους ήταν: “Φύγε να σωθείς”. Πάρα πολλοί έφυγαν…»

O εφιάλτης της Περσεφόνης

.

 

 

.

1855

Ο αρχηγός των ινδιάνων Ντουγάμι Σηάτλ απαντά στον πρόεδρο των ΗΠΑ που ζήτησε να αγοράσει τη γη της φυλής του.

“Πώς μπορεί κανείς να πουλά ή ν’ αγοράζει τον ουρανό ή την ζεστασιά της γης;
Η ιδέα μας φαίνεται περίεργη. Επειδή ακριβώς δεν μας ανήκουν η δροσιά του αέρα και η διαύγεια του νερού. Κάθε λαμπερή πευκοβελόνα, κάθε αμμουδερή ακρογιαλιά, κάθε κομμάτι ομίχλης στα σκοτεινά δάση, κάθε ξέφωτο, κάθε βούισμα εντόμου, είναι ιερό στη μνήμη του λαού μου.
Είμαστε κομμάτι της γης και αυτή πάλι ένα κομμάτι από εμάς…”

η συνέχεια στο video

Κλείνει το μπαράκι του Βασίλη και έτσι, οριστικά, τελειώνει και η μεταπολίτευση.

.

Πολλές φορές έχω αισθανθεί να συνωμοτεί το σύμπαν ώστε να “πάθω” κάτι. Πολλές φορές αυτό το κάτι παίρνει και μορφή χρόνιας κατάστασης. Στην κατηγορία με τις όμορφες αυτές χρόνιες καταστάσεις ανήκει και το μπαράκι του Βασίλη, λατρεμένος χώρος και σημείο αναφοράς για μένα αλλά και για πολλούς άλλους.

Σήμανση για ρεζερβέ τραπέζι στο μπαράκι του Βασίλη

Όταν  πήγα για πρώτη φορά στο “μπαράκι του Βασίλη”,  ο χώρος ήταν πολύ οικείος γιατί  πριν γίνει μπαράκι ήταν η ταβέρνα του φίλου Νίκου Χρυσόγελου. Έτσι δεν παιδεύτηκα  να προσανατολιστώ και να βρω από ποια γωνιά περνάει η θετική ενέργεια. Πήγα κατ’ ευθεία  και κάθισα στη λίμνη με την γαλάζια οργόνη (τυχαίο ότι ήταν στην μπάρα;). Από τότε και για πολλά χρόνια παρακολουθούσα τακτικά, σχεδόν κάθε βράδυ για όσο χρόνο ήταν στην οδό Ζωοδόχου Πηγής, τα διάφορα που άφηνε(;) ή καλύτερα παρότρυνε να γίνονται ο Βασίλης  στον χώρο.

Ο Μητσάκος μάς την έκανε νωρίς…

 

 

αναδημοσίευση απο την εφημερίδα ”δρόμος“

Αποχαιρετώντας το φίλο, το σύντροφο, τον άνθρωπο Δημήτρη Παπαζαφειρόπουλο

 

 

 

 

Με το Μήτσο υπολόγιζα να γεράσουμε μαζί. Επειδή απλά μαζί ζήσαμε τα σημαντικότερα επεισόδια της ζωής μας. Αφότου αποφάσισε να μάθει γράμματα τα «κοπέλια» του νομού Ηρακλείου, το 1995, βλεπόμαστε αραιότερα από πριν. Τα λέγαμε βέβαια, αλλά σπανίως είχαμε την ευκαιρία να βγάζουμε τα εσώψυχά μας όπως παλιά, να ψυχαναλύουμε ο ένας τον άλλο.

Φανταζόμαστε, λοιπόν, τους εαυτούς ψιλοραμολί σε κανένα μπαρ να τακτοποιούμε αυτές τις εκκρεμότητες, να σκιαγραφούμε την ανασκόπηση του βίου μας, να βάζουμε τις τελευταίες πινελιές στον επίλογό του. Και γελούσαμε.

Ο Μητσάκος όμως μάς την έκανε νωρίς. Κι εγώ τον αποχαιρετώ μόνος με δάκρυα στα μάτια.

Την παραμονή της εκτέλεσής του, ο Νίκος Πλουμπίδης έγραφε στους δικούς του: «Μη λυπάστε, εγώ τώρα θα ησυχάσω. Σας εύχομαι όλων ευτυχία. Ο θάνατος είναι μια αλλαγή της ύλης. Έτσι είναι». Το ξέρω ρε Μήτσο ότι είναι έτσι αλλά είναι πολύ σκληρό, επώδυνο, αβάσταχτο. Δεν χωνεύεται.

Στο καλό, καλέ μου άνθρωπε…

 

Πέθανε ο Λάκης Σάντας

Ο Λάκης Σάντας, ο άνθρωπος που μαζί με τον Μανώλη Γλέζο κατέβασε τη χιτλερική σημαία από τον βράχο της Ακρόπολης, άφησε την τελευταία του πνοή. Η ζωή και η πορεία ενός πραγματικού ήρωα.

 

Έφυγε από τη ζωή το πρωί του Σαββάτου σε ηλικία 89 ετών, ο ήρωας της Εθνικής Αντίστασης Απόστολος Σάντας. Ο Λάκης (Απόστολος) Σάντας γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1922 στην Πάτρα, όπου τότε υπηρετούσε ο πατέρας του ως δημόσιος υπάλληλος. Το 1934, η οικογένεια Σάντα εγκαθίσταται στην Αθήνα. Τελειώνει το γυμνάσιο το 1940 και αμέσως μετά εισάγεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Θα αποφοιτήσει μετά την απελευθέρωση.

“Το βλέμμα μας έπεσε πάνω στη σημαία τους”

Τη νύχτα της 30ής προς 31η Μαΐου 1941, θα κατεβάσει, μαζί με το φίλο του Μανόλη Γλέζο τη χιτλερική σημαία από το βράχο της Ακρόπολης, γράφοντας μια χρυσή σελίδα στην ιστορία της αντίστασης κατά των Γερμανών

Εξιστορώντας το εγχείρημα υποστολής της χιτλερικής σημαίας από τον βράχο της Ακρόπολης στον Ηλία Πετρόπουλο, είχε πει: “Κι έξαφνα ένα δειλινό που ήμαστε στο Ζάππειο και ο ήλιος έγερνε λούζοντας τον ορίζοντα με εκείνα τα χρώματα που μόνο ο αττικός ουρανός έχει, τα μάτια μας γύρισαν στον βράχο της Ακροπόλεως. Μέσα στο υπέροχο φόντο της δύσης σταθήκαμε και κοιτούσαμε. Και τότε… το βλέμμα μας έπεσε πάνω στη σημαία τους που υπερήφανα κυμάτιζε ψηλά-ψηλά και η βαριά σκιά της πλάκωνε καταθλιπτικά όλη την Αθήνα, όλη την αττική γη. Να τι πρέπει να τους κάνομε! Ήρθε η σκέψη σαν σπίθα. Να τους την πάρουμε. Να την γκρεμίσουμε και να την ξεσχίσουμε και να πλύνουμε έτσι τη βρωμιά από τον Ιερό Βράχο. Την είχαν στήσει αυτήν την ίδια την πολεμική τους σημαία οι Ναζί θριαμβευτικά ως τότε στη Βαρσοβία, στη Βιέννη, στην Αμβέρσα, στη Νορβηγία, στο Παρίσι και στο Βελιγράδι και απειλούσαν να τη στήσουν σε όλο τον κόσμο τότε. Μα εδώ είναι Ελλάδα. Είναι η μικρή χώρα που απ’ αυτή ξεπετάχτηκε η φλόγα του Πολιτισμού. Είναι η χώρα που δίνει το παράδειγμα πάντα στις κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας”.

 

Το 1942 εντάσσεται στο ΕΑΜ και λίγο αργότερα στην ΕΠΟΝ. Το 1943 βγαίνει στο βουνό με τον ΕΛΑΣ. Πήρε μέρος σε αρκετές μάχες στην Αιτωλοακαρνανία, τη Φθιώτιδα και την Αττικοβοιωτία και το 1944 τραυματίστηκε.

Το 1946 εξορίζεται στην Ικαρία. Το 1947 φυλακίζεται στην Ψυττάλεια απ’ όπου το 1948 στέλνεται στην Μακρόνησο. Θα διαφύγει στην Ιταλία και θα ζητήσει πολιτικό άσυλο στον Καναδά, όπου θα ζήσει μέχρι το 1962. Το 1963 επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου και έζησε μέχρι τον θάνατό του.

“Δεν κυνηγάω ποτέ τη δημοσιότητα γιατί θεωρώ ότι έχει εξευτελιστεί το ζήτημα πάρα πολύ. Την αντίσταση δεν την κάναμε μόνο εμείς, έχουν σκοτωθεί χιλιάδες παλικάρια, γυναίκες και άνδρες, ‘ανώνυμοι’” συνήθιζε να λέει.

Η οικογένειά του ευχαριστεί θερμά τον διευθυντή, τους γιατρούς και τους νοσηλευτές του Κέντρου Αναπνευστικής Ανεπάρκειας στη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας (Μ.Α.Θ.) του νοσοκομείου “Σωτηρία”, που έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να τον σώσουν.

Πηγή news247.gr  –> εδώ

Καρβάλιο: «Αν ήξερα πού θα έφτανε η Πορτογαλία δεν θα έκανα την Επανάσταση των Γαρυφάλλων»

 

 

Θυμάμαι, ήταν ένα βράδυ γύρω στο 1980 στην Αθήνα, καθόμουν σε μια από τις πρώτες θέσεις στο θέατρο Γκλόρια στην Ιπποκράτους 7  και στην σκηνή ο Οτέλο ντε Καρβάλιο, στρατιωτικός καριέρας από 12 χρονών στην στρατιωτική ακαδημία της Πορτογαλίας, να μου εξηγεί πώς μέσα από την δουλειά του σαν στρατιωτικός στις αποικίες της Πορτογαλίας ξεκίνησε σιγά σιγά να συνειδητοποιεί τον ρόλο του απέναντι στους ουσιαστικά ανελεύθερους αποίκους και πως άρχισε να γυρίζει το μυαλό του. Του φαινόταν, μου είπε, εξωφρενικό ότι είχε άμεση εξουσία ζωής ή θανάτου σε συλληφθέντες ντόπιους. 
Στη συνέχεια συνειδητοποιεί οτι ακόμη και οι ίδιοι οι Πορτογάλοι ήταν ανελεύθεροι και μάλιστα κάτω από καθεστώς στρατιωτικής χούντας που κομμάτι της ήταν και αυτός. Μου εξήγησε πώς με συνωμοτική δουλειά οργανώθηκε η πτώση της χούντας και μου εξήγησε λεπτό λεπτό την δική του συμμετοχή. Μίλησε για πολλά, είπε ονόματα, τις επαφές του, τις συνομωσίες που συμμετείχε, πως σχεδιάστηκε η επανάσταση. Λίγα θυμάμαι σήμερα.  Ήταν γλαφυρός, άμεσος και τόσο ανθρώπινος που εγώ τότε το θεώρησα υπερβολή,  γιατί αφενός ήμουν μικρός και αφετέρου ήμουν πολύ μα πάρα πολύ μακριά από την δική του εμπειρία που φλερτάριζε συνέχεια ανάμεσα σε ζωή και θάνατο.
Τον κάθε στρατιωτικό τον είχα στο μυαλό μου απάνθρωπο, απόλυτο και αυτός εκεί πάνω στην σκηνή σχεδόν ήθελε βοήθεια ομάδας ψυχολόγων και κοινωνιολόγων για να τακτοποιήσει τους προβληματισμούς του. Σήμερα τον καταλαβαίνω απόλυτα. Κρίμα που δεν τα θυμάμαι ακριβώς, όλα όσα μου είπε.

Θάνος Μικρούτσικος: ”Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι το καλό παιδί του ευρωπαϊκού και αμερικανικού administration, και τώρα μας πήρε στον λαιμό του.”

 

     Σκληρή κριτική στον Γιώργο Παπανδρέου ασκεί σε συνέντευξη που έδωσε στο “Ποντίκι” ο σπουδαίος μουσικοσυνθέτης και πρώην  υπουργός πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ.
Υποστηρίζει ότι η φράση του πρωθυπουργού «να σωθεί η Ελλάς» είναι μια απίστευτη ανοησία, δεδομένου ότι δεν σώζεις καμία χώρα όταν καταστρέφεις τον κοινωνικό ιστό και τον κόσμο της. Λέει μάλιστα ότι “αυτή τη στιγμή μιλάμε κάτω από το βάρος του 20% ανεργία δηλαδή του «θανάτου» ενός εκατομμυρίου ανθρώπων μαζί με τις οικογένειές τους, της συνεχούς διεύρυνσης των νεόπτωχων και μιας φοβερής πίεσης των μεσαίων στρωμάτων. Είναι εγκληματικό”

     Και συνεχίζει ο Θάνος Μικρούτσικος : “Εάν ο Γιώργος Παπανδρέου ήθελε να μην κάνει τον κόσμο να υποφέρει, στις αρχές του 2010 θα απαιτούσε εκβιαστικά απ’ τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί, λέγοντάς το και στον Ομπάμα που τους επηρέασε, ότι, εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν του δώσει τη δυνατότητα να ρίξει το έλλειμμα σε 8 χρόνια και όχι σε 2-3 χρόνια, θα έκανε haircut στα αγγλικά και γερμανικά ομόλογα και θα ταρασσόταν συθέμελα το σύστημα. Ή θα πήγαινε απευθείας ο ίδιος στους Κινέζους για να κάνει τις συνεννοήσεις και όχι μέσω της Goldman Sachs.”

Μετά το video ολόκληρη η συνέντευξη.

 

Αντίο Μανώλη Ρασούλη

 

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου & Δημήτρης Κοντογιάννης ( Ντουέτο )

Κάτσε θάνατε και πες μου
το δικό σου πόνο
Αν αγάπησες ποτέ σου
σ’ άφησαν μια νύχτα μόνο

Αχ τη ζωή αγάπησα
που πήγα να πεθάνω
όλο τη κλέβω τη νυχτιά αμάν αμάν
μα την αυγή τη χάνω
όλο την κλέβω τη νυχτιά βρε αμάν αμάν
μα την αυγή τη χάνω

Στείλε χάρε να χαρείς
κάποιον να με πάρει
αγαπήσαμε την ίδια
μα αυτή δεν μας γουστάρει

Έλα Παναγιά μαζί μας

.

.

“Έφυγε” ο Μανώλης Ρασούλης  

Νεκρός βρέθηκε σήμερα το πρωί από φίλους του ο καλλιτέχνης Μανώλης Ρασούλης, στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία του ιατροδικαστή ο θάνατός του είχε προέλθει πριν από τέσσερις ημέρες.

Πολλές φορές ο Ρασούλης διαφώνησε με το λεγόμενο «μουσικό καθεστώς», όπως και με τις δισκογραφικές εταιρείες και δεν δίστασε να αποχωρήσει, εκφράζοντας ελεύθερα τις απόψεις του. Θεωρήθηκε «αιρετικός» και «εκκεντρικός» και τα τελευταία χρόνια σχεδόν αποσύρθηκε από τα καλλιτεχνικά δρώμενα. Ο Μανώλης Ρασούλης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 28 Σεπτεμβρίου 1945.

Γιός ενός χρυσοχόου, στα παιδικά του χρόνια έψαλε στον Πολιούχο ‘Αγιο Μηνά. Σπούδασε κινηματογράφο στην Αθήνα και ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία τραγουδώντας ερασιτεχνικά στην Πλάκα, ενώ παράλληλα δούλευε στην εφημερίδα της αριστεράς «Δημοκρατική Αλλαγή».

Στην διάρκεια της δικτατορίας φεύγει για το Λονδίνο, όπου και θα παραμείνει 6 χρόνια. Οργανώνεται στο Τροτσκιστικό κίνημα όπου και γνωρίζεται με την Βανέσα Ρεντγκρεϊβ με την οποία δυο φορές συνεργάστηκε σε πολιτικές παραστάσεις. Στο Λονδίνο έγινε και συνεκδότης της εφημερίδας Σοσιαλιστική Αλλαγή.

Τον Μαϊο του ‘68 πήρε μέρος στην εξέγερση των φοιτητών στο Παρίσι. Λίγο μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου έρχεται στην Ελλάδα και η μεταπολίτευση θα τον βρει εργαζόμενο στα ναυπηγεία του Ανδρεάδη. Τότε είναι που τον καλεί και ο Μάνος Λοϊζος και τραγουδούν μαζί τα «Νέγρικα» με την Μαρία Φαραντούρη.

Η συνεργασία του με το Νίκο Ξυδάκη στα «Δήθεν» είναι που θα τον καθιερώσει ως έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικούς της γενιάς του, με επιτυχίες όπως «Αχ Ελλάδα», «Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια», « Πότε Βούδας, πότε Κούδας», « Το κοτλέ παντελονάκι», « Τίποτα δεν πάει χαμένο». Τα τραγούδια του έγιναν γνωστά σε Ισραήλ, Τουρκία, Σερβία μέχρι και την μακρινή Ιαπωνία.

 

Πηγή από τις εφημερίδες

Ο συγγραφέας Τέος Ρόμβος ξεκίνησε blog στην WordPress.com

 

ελεύθερα κείμενα – copy, right – copy left…

 

Ο συγγραφέας Τέος Ρόμβος ανέβασε στο διαδίκτυο τα βιβλία του.
Αν είστε συντηρητικός καλύτερα να τα αγνοήσετε!

http://romvos.wordpress.com/

 

 

Ο Τέος Ρόμβος ήρθε στον κόσμο το 1945 στην Αθήνα. Νυχτερινά σχολεία, ξύλο με παρακρατικούς, διάφορες δουλειές, αλητεία. Πέρασε χρόνια της νιότης του στη Λατινική Αμερική, στην Ιαπωνία, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Αφρική, στη Δυτική Ευρώπη. Στη Γαλλία παρακολουθεί μαθήματα κινηματογράφου και κάνει τις πρώτες του πειραματικές ταινίες. Αργότερα στη Γερμανία: παρέες με γερμανούς λογοτέχνες, ταινίες που δεν τελειώνουν ποτέ· εργάζεται στη γερμανική τηλεόραση· γράφει σενάρια και κασέτες με λογοτεχνία. Στην Αθήνα της μεταπολίτευσης, ανοίγει το βιβλιοπωλείο “Οκτάπους” και κάνει εκδόσεις. Εκδότης του περιοδικού “Τρύπα”. Εργασίες του δημοσιεύονται σε περιοδικά και εφημερίδες. Ζει και συγγράφει στη νήσο Σύρο.

Σοφία Σακοράφα : Αρνούμαι να σφραγίσω τα φιρμάνια του ΔΝΤ, αρνούμαι να συμπράξω να γίνει αυτή η Βουλή κατοχική.

 

 Πηγή : Έφηβος

 

Δηλώσεις της Σοφίας Σακοράφα κατά τη μόνη συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου: «Επείγοντα μέτρα εφαρμογής του προγράμματος στήριξης της ελληνικής οικονομίας» …

.

Μίκης Θεοδωράκης: 1000 τραγούδια για ελεύθερη διάδοση

 

Πηγή Allu Fun Marx

.

“Μια ομάδα από φίλους της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη διάλεξε 1000 τραγούδια από το έργο του, και πρότεινε την δωρεάν διάδοση από χέρι σε χέρι των 50 CD που προέκυψαν. Την πρόταση αυτή την αποδέχτηκε με χαρά ο Μίκης μέσα από την τηλεοπτική εκπομπή της ΝΕΤ ‘Στην Υγειά Μας’.

Το πανεπιστήμιο Yale, οι ταινίες του Νίκου Περάκη και ο μετασχηματισμός της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία 45 χρόνια.

 

Ο Νίκος Περάκης είναι φίλος. Γι’ αυτόν τον λόγο πιθανά να μην είμαι πάντα αντικειμενικός όταν κρίνω κάποια ταινία του. Αλλά αν έρχεται το πανεπιστήμιο Yale να υποστηρίξει αυτό που γενικά σκέφτομαι για το έργο του, τότε παίρνω το θάρρος να το εκφράσω και δημόσια.

Internationale

Η “Διεθνής” στα ποντιακά.

Ο Βλάσης Αγτζίδης κατέγραψε  (τόσο στην ποντιακή διάλεκτο όσο και στη δημοτική) και δημοσίευσε τη “Διεθνή” που τραγουδούσαν οι Έλληνες Πόντιοι στην ΕΣΣΔ τον Μεσοπόλεμο.  Ο Νίκος Αποστολίδης, φιλόλογος στην Κατερίνη, έπαιξε στη λύρα  του και τραγούδησε αυτή την άγνωστη στους υπόλοιπους εκδοχή της “Διεθνούς”. Με την απόδοση στη δημοτική γλώσσα, ξεκινούσε κάθε μέρα το ελληνικό σοβιετικό σχολείο, έως ότου το 1937 η ελληνική εκπαίδευση στην ΕΣΣΔ απαγορεύτηκε και τα σχολεία έκλεισαν.

Γεια σου βρε μπαγάσα Νικόλα…

…γεννήθηκε 20.08.1949 στην Θεσσαλονίκη…

Στίχοι: Νικόλας Άσιμος
Μουσική: Νικόλας Άσιμος
Πρώτη εκτέλεση: Σωτηρία Λεονάρδου & Νικόλας Άσιμος ( Ντουέτο )

Εγώ με τις ιδέες μου
κι εσείς με τα λεφτά σας,
νομίζω πως τα θέλετε μονά ζυγά δικά σας,
δε θέλω την κουβέντα σας
ούτε τη γνωριμιά σας.

Θα χτυπήσω εκεί που σας πονάει,
κανένα δε θα αφήσω εμένα να κερνάει.
θα με χρίσω ιππότη και τζεντάι
και άμα ξεμεθύσω
σας λέω και γκοντμπάι.

Και οι θεοί σαν πείθονται
εάν υπάρχει ανάγκα,
για πόλεμο δεν έκανα
ποτέ εγώ το μάγκα
και ούτε νεροπίστολο
δεν έχω στην παράγκα.

Θα τραβήξω το δρόμο μου όσο πάει
κανένα δε θα αφήσω
εμένα να κερνάει,
Θα απολύσω κι όποιον με περιγελάει,
χιλιάδες δυο αλήθειες
ο πόνος μου γεννάει.

Εγώ στα δίνω έτοιμα
κι εσύ τα θες δικά σου
λιγούρα που σε έδερνε
παρ’ όλα τα λεφτά σου
και ούτε στο νυχάκι μου
δε φτάνει η αφεντιά σου.

Δε σε παίρνει εμένα να κοιτάξεις
χωρίς καμιά ουσία εσύ
θα τα τινάξεις.
Είσαι θύμα του νόμου και της τάξης
δεν ξέρεις καν το λόγο
για να με υποτάξεις

Έτσι θέλω να τον θυμάμαι, όπως ήταν το 1981(;) με την Νιουνιού στην Ελαφόνησο.

Νικόλας Άσιμος

Μια μοναχική φιγούρα σιωπηλά ανηφορίζει το λόφο του Στρέφη, διασπώντας το μισοσκόταδο της σκέψης, καθώς ο άνεμος απλώνει βιαστικά έναν ψίθυρο… “Νικόλας Άσιμος. Ουχί Νίκος, ουδέ Νικόλαος. Νικόλας και το “Άσιμος” με γιώτα…”

“…Ήταν σαν να πέρασε από δώ ο Έτσι και να μας έδωσε ζωή, και να γινήκαμε όλοι έτσι, και ξαναφεύγοντας ο Έτσι ρούφηξε όλη τη ζωή, παίρνοντας πίσω ό,τι είχε δώσει. Μαζί και μια σταγόνα απ’ τον καθέναν. Ίσως του χρειαζόταν για να ‘χει τη δύναμη να περπατά, για το αίμα που ‘χε χάσει. Ίσως αυτό νομίζουν όλοι. Κι ίσως γι’ αυτό τον αποφεύγουν, τον βρίζουν και τον θεωρούν αλήτη. Ίσως το πήρα κι εγώ έτσι. Αλλά τον ξέρω ‘γώ τον Έτσι. Και ήμουν πριν κι εγώ σαν Έτσι. Θέλει κουράγιο να ‘σαι Έτσι. Για να μπορείς να παραμένεις έτσι, πρέπει να παίζεις την ψυχή σου. Κι εγώ το ξέρω, δεν είν’ έτσι. Και ο καθένας είν’ ο Έτσι…”

Νικόλαος Ασημόπουλος ήτανε το επίσημό του όνομα.
Γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1949 στη Θεσσαλονίκη όπου μετέβησαν οι γονείς του για την γέννησή του. Αμέσως μετά επέστρεψαν στην πόλη της Κοζάνης όπου και διέμεναν.
Ο πατέρας του, ο Λάζαρος, ήταν έμπορος γυαλικών και φιαλών υγραερίου, ενώ η μητέρα του ονομαζόταν Μαρίκα. Ο Νικόλας ήταν ο πρωτότοκος. Ακολούθησαν οι Βασίλης (1952) και Δημήτρης (1956).

Στα 85α γενέθλια του Μίκη Θεοδωράκη

«θέλω να σας θυμίσω κάτι που έλεγα κάποτε : ότι ο Έλληνας πρέπει να αισθανθεί ότι δεν μπορεί να υποχωρήσει πια. Πηγαίνει πίσω, πίσω, πίσω ..και όταν θα ακουμπήσει τον τοίχο τότε γίνεται ή προδότης ή ήρωας. Προσέξτε γιατί η ώρα φτάνει για σας τους νεώτερους. Διαλέξτε!»

…είπε ο Μίκης Θεοδωράκης την ημέρα των γενεθλίων του στον Λυκαβηττό και μου φάνηκε σοφό και όμορφο και ήθελα να το αναμεταδώσω σε ένα ποστ.

Με πρόλαβε ο Χερ Κάπας και άλλοι και δεν το έκανα (δες –> εδώ).

Μετά από λίγες μέρες διάβασα την εμπειρία του Στέλιου Ελληνιάδη στην εφημερίδα “δρόμο” (δες –> εδώ)  και βρέθηκα σε μεγάλο δίλημμα. Τι είναι πιο σημαντικό; Η ρήση του Μίκη ή η αδιαφορία του απέναντι στο πρόβλημα των 150 ελλήνων δασκάλων της Ουκρανίας, Ρωσίας και Γεωργίας;

Τελικά, έπρεπε να είχα γράψει ένα θετικό ή ένα αρνητικό κείμενο για εκείνη την βραδιά, την 31.046η βραδιά της ζωής του Μίκη;

Ακόμη, δεν ξέρω…

Πάγκαλος…

  

12 Ιουλίου 2010 (Ημέρα Πάγκαλου)

Ταλαντούχος στις «βρόμικες» δουλειές

Τι κρύβεται πίσω από τις φασιστικές κραυγές Πάγκαλου

Γεννημένος το 1938, γόνος της γνωστής οικογενείας (ο παππούς ήταν ο γνωστός δικτάτορας Θόδωρος Πάγκαλος που διέπρεψε στον μεσοπόλεμο) ήρθε νωρίς σε επαφή με την Αριστερά. Βρέθηκε στην ηγεσία της νεολαίας Λαμπράκη και οργανώθηκε στο ΚΚΕ, διετέλεσε μέλος της καθοδήγησης του κόμματος στο Παρίσι, αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, συμμετείχε στην περιβόητη 12η ολομέλεια του 1968 και -κατά δήλωσή του- αποχώρησε το 1968, μετά την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία. Έχοντας ειδικές σχέσεις με την ανανεωτική Αριστερά, έρχεται οριστικά σε ρήξη με τους χώρους αυτούς και προσχωρεί σχετικά αργά στο ΠΑΣΟΚ, στο οποίο και διαπρέπει ως πρωταγωνιστικό στέλεχος, καταλαμβάνοντας πολλούς υπουργικούς θώκους.
Τώρα είναι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παπανδρέου, με ειδικό ρόλο να φωνάζει και να «γαυγίζει», πότε ενάντια στη δεξιά, πότε ενάντια στην Αριστερά και τελευταία ειδικά ενάντια στην Αριστερά και τους αγώνες. Τοποθετήθηκε σε αυτή τη θέση για να βγάζει τη «βρόμικη» δουλειά, αφενός γιατί έχει τα προσόντα και το ταμπεραμέντο να την «πέφτει» –δηλαδή τον τραμπουκισμό που χρειάζεται– και αφετέρου γιατί έχει ικανότητες και δυνατότητες να κάνει βρόμικες δουλειές. Έτσι ξεχάστηκαν γρήγορα όσα έχει πει κατά καιρούς για τον Γ. Παπανδρέου και τους φίλους του, καθώς και οι μεγάλες του αποτυχίες στα Ίμια και την υπόθεση Οτσαλάν, ως υπουργός Εξωτερικών (αυτά ίσως να είναι και προσόντα για το τιμ του Γ. Παπανδρέου.
Ο κυνισμός του, που φτάνει μέχρι την ακραία φασιστική συμπεριφορά απέναντι στον όποιο αντίπαλό του (θυμηθείτε πώς τοποθετήθηκε για τους εργαζόμενους με stage πριν λίγους μήνες), τον οδηγεί σήμερα να είναι μια από τις πιο σημαντικές φωνές ενάντια στην Αριστερά, τους αγώνες, τους εργαζόμενους. Θρασύτατος, χωρίς αναστολές, δεν του αρέσει και έχει διαγράψει κατά δήλωσή του τη λέξη «αυτοκριτική».

Εμπαθέστατος και προκλητικός βγαίνει στα ΜΜΕ και προβοκάρει ολόκληρη την Αριστερά.
Έτσι και πρόσφατα. Καταγγέλλει ότι το ΚΚΕ θέλει νεκρούς, ότι από το μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ βγήκαν όσοι έκαψαν τη Μαρφίν, ότι από αυτά τα μπλοκ βγήκαν μέλη της ΚΟΕ και χτύπησαν τον Παναγόπουλο, και μετά ποιεί την νήσσα όταν δεν προσκομίζει κανένα στοιχείο. Ξέρει τι κάνει και συνειδητά προχωρά στις φασιστικής έμπνευσης προβοκάτσιες για να λειάνει το έδαφος στην πιο ωμή αστυνομοκρατία και καταστολή.
Το ΠΑΣΟΚ, συνολικά και όχι μόνο ο Πάγκαλος, αναγκάζεται να πάρει μεγάλες αποστάσεις από την Αριστερά για λόγους άσκησης της κυβερνητικής πολιτικής, αλλά και για λόγους συνθετότερης ιδεολογικής μετατόπισης, η οποία πρέπει να δρομολογηθεί αναγκαστικά. Οι μωρολογίες «είμαστε αντιεξουσιαστές στην εξουσία» δεν μπορούν να λειτουργούν ως ιδεολογικό άλλοθι για πάντα. Απαιτείται ιδεολογική-πολιτική αντιστοίχηση με το Μνημόνιο και τους καταναγκασμούς που επιβάλλει στην κοινωνία. Άρα χρειάζεται ένας Πάγκαλος, γιατί σαν μπουλντόζα ανοίγει αυτόν τον δρόμο και είναι εντελώς άσχετο τι θα απογίνει ο ίδιος…

Μ.Σ.

ΥΓ: «Πάγκαλε ψεύτη» έγραψαν με τεράστια κόκκινα γράμματα έξω από το πολιτικό γραφείο του κ. αντιπροέδρου, τοιχοκολλώντας, μάλιστα, αντίγραφο πρόσφατης συνέντευξής του στην εφημερίδα Το Βήμα, στην οποία δήλωνε: «Δεν υπάρχει περίπτωση να πάμε στο ΔΝΤ»

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “δρόμος της Αριστεράς”    10 Ιουλίου 2010 –>εδώ

~//~

…o εύχαρις
 Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης έχει ένα όνομα που ταιριάζει απόλυτα με το κορμί του. Πάγκαλος από το “παντός κάλλους”, “ο πανέμορφος”, με απαλειφή του ενός “λ” λόγω οικονομίας και ΔΝΤ. 
Τυχαίο; Δεν νομίζω!!!
Το βρήκα στον Έφηβο –> εδώ
 

   

 

 

  
 

…o ευπατρίδης : Καλημέρα!!!
  

 

  

…o οικολόγος : Θέματα περιβάλλοντος και το μεθάνιο της αγελάδας.
  

  

   

…οι νέες τεχνολογίες και σύστημα γκόγκλ
  

     

…ο διεθνιστής
  

  

  

…ο ευθύς, ειλικρινής, φιλαλήθης και με λίγα λόγια, ντόμπρος πολιτικός
  

   

…κοντά στα νιάτα και τους εργαζόμενους
     

   

…ο Δημοκράτης
 Ας τον αφήσουμε να μας αυτοσυστηθεί. Δεν υπάρχει αρμοδιότερος να περιγράψει τον Πάγκαλο, από τον ίδιο τον Πάγκαλο!
Απολαύστε το διάλογο που είχαν την  Παρασκευή 15/5/2009, ο τότε, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ με τον Στ. Μάνο, στο ραδιοσταθμό «City». 

Μάνος: «Θυμούμαι το αρχικό αμάρτημα, “Έξω από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ, το ίδιο συνδικάτο”. Αυτό δεν το έχω ξεχάσει. Και αυτό ήταν το σύνθημα με το οποίο το ΠΑΣΟΚ…».
Πάγκαλος: «Σε ένα βιβλίο που ετοιμάζω αναμνήσεων και θα λέγεται “Στην Ευρώπη με τον Αντρέα” (…) περιγράφω πώς ο Παπανδρέου μού είχε πει όταν τον ρώτησα τι θα γίνει – γιατί ανέλαβα το υπουργείο Εξωτερικών, τον ευρωπαϊκό τομέα ενώ ίσχυε ακόμα αυτή η γραμμή μας “Έξω από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ”, δηλαδή, αυτή ήταν η θέση μας – και τον ρώτησα “τι πολιτική θα κάνουμε τώρα πρόεδρε, γιατί εγώ είμαι ευρωπαϊστής, αλλά εσείς έχετε πει έτσι, και ο κόσμος μας ψήφισε με βάση αυτό το πρόγραμμα”.
Μου είπε ο Παπανδρέου: “Πιστεύεις ότι θα μας ψήφιζαν αν πιστεύανε ότι πραγματικά θα φύγουμε από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ;”, την ΕΟΚ όπως την έλεγαν τότε.
Και λέω, λοιπόν, “τότε γιατί χειροκροτάγανε;”.
Λέει: “Γιατί τους άρεσε να το λέμε και γιατί ήταν πεισμένοι ότι δεν πρόκειται να το κάνουμε”.

Δεν ξέρω αν αυτό είναι μάθημα κυνισμού, αλλά εν πάση περιπτώσει βρίσκω ότι είναι μια υπέροχη πολιτική σκέψη, που ισχύει για πάρα πολλά πράγματα στην Ελλάδα»!
Λίγο νωρίτερα, και στην ίδια εκπομπή, ο Πάγκαλος είχε πει επίσης: «Και πράγματι τα δύο μεγάλα κόμματα δεν κάνουν ποτέ αυτά που λένε. Ποτέ»!

Αυτός ο κύριος, που «καρφώνει» τον νεκρό ιδρυτή του κόμματός του, εξιστορώντας ότι ο Αντρέας Παπανδρέου δεν πίστευε τίποτα από όσα έλεγε στο λαό, και που ο Πάγκαλος τον εξυμνεί (!) γι’ αυτό, αυτός ο κύριος που ισχυρίζεται ότι ο πολιτικός αμοραλισμός, ο κυνισμός, η δημαγωγία, το ψέμα, η εξαπάτηση, η υποκρισία, η διπροσωπία, ο εμπαιγμός, συνιστούν «υπέροχη πολιτική σκέψη» (!), είναι ο ίδιος κύριος που λασπολογεί εναντίον του ΚΚΕ, που γκαιμπελίζει λέγοντας ότι το ΚΚΕ έχει σχέση με τον «Γερμανό» και ότι «το ΚΚΕ έχει κοινές επιχειρήσεις με τη ΝΔ».

Πράγματι. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δε θα μπορούσε να αναθέσει σε κάποιον «καταλληλότερο» το ρόλο του συκοφάντη.   (όλο το άρθρο στο geranitsa)  

 .

…Ο Θεόδωρος Πάγκαλος, αμέσως μετά την επικράτησή του, σχημάτισε κυβέρνηση που πήρε ψήφο εμπιστοσύνης στη συνέλευση, αλλά πολύ γρήγορα εγκατέλειψε τα δημοκρατικά προσχήματα.
Μια πρώτη ένδειξη των πραγματικών διαθέσεων του Πάγκαλου, ήταν το διάταγμα της 13 Ιουλίου για την «κατοχύρωση του Δημοκρατικού Πολιτεύματος» , με το οποίο παραπέμπονταν σε στρατοδικεία όσοι μετέδιναν ειδήσεις που διατάρασσαν τη δημόσια τάξη ή στρέφονταν κατά κάποιο τρόπο εναντίον της κυβέρνησης…
…Ο Πάγκαλος εκμεταλλεύτηκε το έντονα αντικομουνιστικό κλίμα, που είχε δημιουργηθεί από τις αλλεπάλληλες απεργίες και τις άλλες εργατικές εκδηλώσεις, και τον πανικό του αστικού κόσμου, για να καταλάβει την εξουσία, ενώ ο αστικός πολιτικός κόσμος εύκολα συγκατατέθηκε να του δώσει πίστωση χρόνου, προκειμένου να επιβάλει μια σειρά αντιδημοτικών μέτρων, τα οποία οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις απεύφευγαν για ευνόητους λόγους… (βικιπαίδεια)
(καλοκαίρι 1925, πριν 85 χρόνια)

 

 

 

 

 

 

 

 

  

  

============================ 

Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από τις Ακυβέρνητες πολιτείες (και εδώ), την πληροφορήθηκα μέσω του Βιβλιοθηκάριου, και συμμετέχουν και τα εξής ιστολόγια:
Кроткая
Happy Hour
Antidrasex
Βυτίο
Κόκκινο Μπαλόνι
Καλώδια
Ροΐδη εμμονές
e-Cynical
Πεντανόστιμη
Ροδιά
Everything you know is wrong
Ιστολόγιον
Ημερολόγιο.taspanb
Ακανόνιστη
Γατουλέας
Busy bee
χώρα του ποτέ-ποτέ
ιστορίες συνομωσίας 
Κουπέπκια
ΑΝεμος
ngeor
ο κ. ΑΜ
Θέατρο δρόμου
Μετα την εφημεριδα
ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Can’t hear yaaaa!
τίποτα το σημαντικό
AlluFunMarx
Punk-αλος

και στο twitter: #PankalosDay

[η λίστα θα ενημερώνεται συνεχώς, όπως λέει και η Кроткая] 

  

  

Ο Γιώργος Καραμπελιάς το 1981

 

Το υποσχέθηκα στον Γιώργο πριν ένα μήνα που βρεθήκαμε σε μια συγκέντρωση. 

Είναι μια φωτογραφία της Οικολογικής Πρωτοβουλίας σε μια διαδήλωση ενάντια στο νέφος το 1981. Στην φωτογραφία αυτή εκτός των άλλων είναι και ο Γιώργος Καραμπελιάς που μάλιστα κρατάει μερικά τεύχη από την “Ρήξη”.

κάντε κλικ στην φωτογραφία για μεγέθυνση

 

Η επόμενη φωτογραφία είναι μια μεγεθυμένη λεπτομέρεια απο την προηγούμενη φωτογραφία.

κάντε κλικ στην φωτογραφία για μεγέθυνση

 

 

 

 

Ship to Gaza : Ρέιτσελ Κόρι – Rachel Corrie

Η Αμερικανοεβραία Ρέιτσελ Κόρι σκοτώθηκε στη Λωρίδα της Γάζας το 2003, προσπαθώντας να αποτρέψει την κατεδάφιση σπιτιών Παλαιστινίων.         

 η φωτογραφία είναι από το Βήμα 

«Βρίσκομαι εδώ για τα άλλα παιδιά. Βρίσκομαι εδώ γιατί νοιάζομαι. Βρίσκομαι εδώ γιατί τα παιδιά στον κόσμο υποφέρουν και γιατί 40.000 άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα κάθε ημέρα. [...] Το όνειρό μου είναι να σταματήσει η πείνα στον κόσμο ως το έτος 2000»: Ενα κατάξανθο κοριτσάκι, μαθήτρια της 5ης Δημοτικού, έγραφε έκθεση ιδεών. Οσο μπόι τής έλειπε, τόση πυγμή είχε για να διαβάσει δυνατά τις κοινωνικές ανησυχίες της, την ώρα που οι συμμαθήτριές της ζωγράφιζαν λουλουδάκια στο λευκό περιθώριο του τετραδίου. Η Αμερικανοεβραία Ρέιτσελ Κόρι γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1979 στην Ολύμπια της Ουάσιγκτον των ΗΠΑ και πέθανε στις 16 Μαρτίου 2003, σε ηλικία 23 χρόνων, στη Λωρίδα της Γάζας. Για την ακρίβεια, καταπλακώθηκε από μια μπουλντόζα Caterpillar D9 των ισραηλινών δυνάμεων άμυνας στην προσπάθειά της να αποτρέψει την κατεδάφιση σπιτιών Παλαιστινίων σε κατοικήσιμη περιοχή της Ράφα, την οποία είχαν ορίσει ως ζώνη ασφαλείας. Τρία χρόνια μετά την προθεσμία που είχε η ίδια ορίσει για να αλλάξει ο κόσμος στη σχολική της έκθεση, η Ρέιτσελ βρέθηκε στην καρδιά των πιο τραγικών γεγονότων. Και έτσι απλά η καρδιά της σταμάτησε να χτυπάει. Τρεις ακτιβιστές που παρακολουθούσαν από μακριά την άνιση αναμέτρησή της με την μπουλντόζα έτρεξαν και άρχισαν να της δίνουν τις πρώτες βοήθειες. Είπε μόνο: «Η πλάτη μου έσπασε!». Τίποτε άλλο…        

Ακτιβιστές γέρνουν πάνω από το άψυχο σώμα της Κόρι, λίγες στιγμές αφότου το καταπλάκωσε η μπουλντόζα των ισραηλινών δυνάμεων άμυνας στη Λωρίδα της Γάζας.
(AP/INTERNATIONAL SOLIDARITY MOVEMENT)
η φωτογραφία είναι από το Βήμα

 

«Εσύ με έφτιαξες, μαμά. Ασε με να πολεμήσω τα τέρατά μου… Δεν ξέρω αν αυτά τα παιδιά έχουν ζήσει ποτέ χωρίς τρύπες από οβίδες των τανκς στους τοίχους τους… Βρίσκομαι στην Παλαιστίνη μία εβδομάδα και δύο ώρες και ακόμη δεν μπορώ να συνηθίσω αυτό που βλέπω… Με πονάει ξανά όπως με πονούσε στο παρελθόν το πόσο φρικτός επιτρέπουμε να είναι ο κόσμος».         

Διαβάζοντας όσα έγραφε από μικρή η Ρέιτσελ Κόρι, καταλαβαίνει κανείς ότι ήταν ένα πλάσμα που λάτρευε τη ζωή. Λίγες ημέρες προτού πεθάνει, το ημερολόγιό της πλημμύριζε από αισιοδοξία, έλεγε ότι οι ακτιβιστές νικούν, ότι αποτρέπουν τις μπουλντόζες. Τη μοιραία ημέρα όμως φαίνεται ότι οι οδηγοί πήραν εντολή να σταματήσουν τα «αμερικανάκια». Αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι η Ρέιτσελ βρισκόταν στο οπτικό πεδίο του οδηγού, καθώς σκαρφάλωσε σε έναν μεγάλο σωρό από μπάζα. Ο οδηγός ισχυρίστηκε ότι δεν την είδε και ότι δεν είχε πρόθεση να κατεδαφιστεί κανένα σπίτι. Το κορίτσι ήταν συνεπές στα «πιστεύω» του ως την ύστατη στιγμή. Επέλεξε να θυσιαστεί για τα «πιστεύω» της. Τρελή ή ηρωίδα; Ηρωίδα που ήταν αρκετά τρελή για να πιστέψει ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει.       

από το άρθρο της Αστερόπης Λαζαρίδου ”Από την Άννα Φρανκ στη Ρέιτσελ Κόρι”
εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 27/1/2010     

Ο γνωστός Βρετανός ηθοποιός Άλαν Ρίκμαν και η δημοσιογράφος Κάθριν Βάινερ έφτιαξαν ένα θεατρικό έργο με βάση τα ημερολόγια της Ρέιτσελ Κόρι. Το έργο ανέβηκε στην Αθήνα από τη Μάνια Παπαδημητρίου. Τη Ρέιτσελ Κόρι ενσάρκωσε η Δήμητρα Σύρου.   

Το πλοίο Ρέιτσελ Κόρι του Free Gaza Movement ξεκίνησε από την Ιρλανδία, φορτωμένο με τσιμέντο, χαρτί και προμήθειες για μαθητές σχολείων καθώς και ιατρικό εξοπλισμό.      

    

Πηγή λογομνήμων
http://logomnimon.wordpress.com/2010/05/31/%CF%81%CE%AD%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%B5%CE%BB-%CE%BA%CF%8C%CF%81%CE%B9-2/