Παρακολουθήστε αυτό το βίντεο που παραθέτουμε. Θα ακούσετε τον τραγουδιστή Βασίλη Λέκκα να δηλώνει ότι «είναι έτοιμος να κάνει κάποια βίαιη πράξη» αφού μας κυβερνούν «επιεικώς προδότες, ξεπουλημένα τομάρια» άτομα που αποτελούν μια «εταιρία δολοφόνων εισαγόμενη».
Μετά ακούστε τον καλλιτέχνη να ερμηνεύει με συγκλονιστικό τρόπο το τραγούδι του Σταύρου Ξαρχάκου «Μάνα μου Ελλάς».
Το Βαλανειό είναι ένα όμορφο συμμαζεμένο χωρίο 400 κατοίκων στην βόρεια Κέρκυρα που αν δεν είχα την πρόσκληση του ιλτροβατόρε ποτέ δεν θα είχε τύχει να περάσω από εκεί.
Στους λάτρεις της jazz, αλλά και του ποιοτικού live, απευθυνόταν η μουσική βραδιά της Δευτέρας 8 Αυγούστου 2011 σε αυτό το χωριό.
Ο Δημήτρης Βασιλάκης έπαιξε σαξόφωνο και τραγούδησε κομμάτια των Beatles, Doors, Nina Simone και Chet Baker, από το τελευταίο άλμπουμ του Across The Universe, που ηχογράφησε στη Νέα Υόρκη για να γιορτάσει τα 50στα γενέθλια της ιστορικής τζαζ εταιρείας Candid Records!
Δικές του ενορχηστρώσεις, που παρουσίασε μαζί με δύο ακόμη Έλληνες κορυφαίους τζαζίστες, τον Γιώργο Κοντραφούρη στο hammond organ και τον Γιώργο Κωστελέττο στα drums.
Μετά την βραβευμένη, (BBC, Smithsonian, Yale), τριλογία του στην Candid: “SecretPath”, “Labyrinth” & “ParallelLines”, αυτό το άλμπουμ συνοδεύει την περιπλάνησή του καλλιτέχνη στον κόσμο. Μια περιπλάνηση, που δεν θα μπορούσε να μην έχει σταθμό τον τόπο καταγωγής του καλλιτέχνη, το Βαλανιό της Κέρκυρας.
Με σκηνικό ένα ενετικό αρχοντικό και φόντο το καταπράσινο τοπίο της Βόρειας Κέρκυρας, η συναυλία παίρνει μια άλλη διάσταση, για να πλημμυρήσει τις αισθήσεις μας με τη μαγεία της αρμονίας του ήχου με την εικόνα.
“Nature Boy”, “Across The Universe”, “Light My Fire” & “Four Women” είναι μερικά από τα hits που ακούσαμε και άλλα πολλά.
Ήταν στο Βαλανιό Κερκύρας, Κτήμα Τζαμάλα (αρχοντικό Γεροντάρη), την Δευτέρα 8 Αυγούστου και ώρα 9 μ.μ.
Ο αρχηγός των ινδιάνων Ντουγάμι Σηάτλ απαντά στον πρόεδρο των ΗΠΑ που ζήτησε να αγοράσει τη γη της φυλής του.
“Πώς μπορεί κανείς να πουλά ή ν’ αγοράζει τον ουρανό ή την ζεστασιά της γης;
Η ιδέα μας φαίνεται περίεργη. Επειδή ακριβώς δεν μας ανήκουν η δροσιά του αέρα και η διαύγεια του νερού. Κάθε λαμπερή πευκοβελόνα, κάθε αμμουδερή ακρογιαλιά, κάθε κομμάτι ομίχλης στα σκοτεινά δάση, κάθε ξέφωτο, κάθε βούισμα εντόμου, είναι ιερό στη μνήμη του λαού μου.
Είμαστε κομμάτι της γης και αυτή πάλι ένα κομμάτι από εμάς…”
Ταβέρνα του Σταμάτη, Βυρό Κέρκυρας
Τραγούδι : Μιχάλης Παγκράτης, Χρήστος Χαλικιόπουλος.
Κιθάρα : Χρήστος Χαλικιόπουλος.
Αύγουστος 2008
Mαουτχάουζεν (The Balad of Mauthausen) ονομάστηκε ο κύκλος τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη, τα οποία αποτελούν μελοποίηση -κατά κύριο λόγο- του αφηγηματικού έργου Μαουτχάουζεν του Ιάκωβου Καμπανέλλη, στο οποίο περιγράφεται ο έρωτας δύο κρατουμένων στο ομώνυμο στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ο ποιητής Ιάκωβος Καμπανέλλης φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν. Το 1965 έγραψε τέσσερα ποιήματα που αφορούσαν εκείνη την περίοδο και ζήτησε από τον καλό του φίλο και συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη να τα μελοποιήσει. Ο Θεοδωράκης, ο οποίος είχε φυλακιστεί και ο ίδιος κατή τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής σε γερμανικές και ιταλικές φυλακές, δημιούργησε όμορφες και αξέχαστες μελωδίες που αναδεικνύουν τα συγκινητικά ποιήματα του Καμπανέλλη. Εκείνα τα ποιήματα έγιναν έκτοτε παγκοσμίως γνωστά ως η τριλογία του Μαουτχάουζεν. Η συμβολή της τραγουδίστριας Μαρίας Φαραντούρη ήταν καθοριστική.
Στην αρχική ελληνική έκδοση του έργου, που ηχογραφήθηκε το 1966, περιλαμβάνονται τέσσερα μελοποιημένα ποιήματα του Καμπανέλλη («Άσμα ασμάτων», «Ο Αντώνης», «Ο δραπέτης» και «Όταν τελειώσει ο πόλεμος») καθώς και άλλων ποιητών («Κουράστηκα να σε κρατώ» του Δημήτρη Χριστοδούλου, «Ο ίσκιος έπεσε βαρύς» του Γεράσιμου Σταύρου, «Πήρα τους δρόμους του ουρανού» του Τάσου Λειβαδίτη, και «Στου κόσμου την ανηφοριά», «Το εκκρεμές» και «Τ’ όνειρο καπνός» του Νίκου Γκάτσου). Τραγουδάει η Μαρία Φαραντούρη.
Στην αγγλική/εβραϊκή έκδοση του έργου (“The Mauthausen Cantata”), που ηχογραφήθηκε μεταξύ των ετών 1995 και 1999, περιλαμβάνονται τα τέσσερα μελοποιημένα ποιήματα του Καμπανέλλη σε τρεις γλώσσες: την Ελληνική, την Εβραϊκή και την Αγγλική. Το ύφος των τραγουδιών ποικίλει ανάμεσα στις γλωσσικές αποδόσεις μεταξύ της τζαζ και της κλασικής μουσικής. Τραγουδάνε η Μαρία Φαραντούρη, η Ελινόαρ Μοάβ Βενιάδη και η Νάντια Βάινμπεργκ. Στο τέλος αυτής της έκδοσης περιλαμβάνονται τα λόγια ενός επιζήσαντα από το Ολοκαύτωμα, του Σιμόν Βίσενταλ, ο οποίος ήταν κρατούμενος στο Μαουτχάουζεν.
“ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ“ (Όταν γυρίσω θα τους γαμήσω)
Μουσική & Στίχοι: Νίκος Καλογερόπουλος
Ερμηνεία: Βασίλης Παπακωνσταντίνου.
Άκου ρε γιε της Καλογραιάς,
ο φίλος σου είμαι ο Πανουργιάς
και το δεξί σου χέρι
κι εκείνος που καλύτερα
απ’ ολουνούς σε ξέρει.
Λένε πως παίζεις με χανουμάκια,
με τουρκοπούλες και Καλογραιές
και σ’ αραδιάζουνε βρισιές.
Πως μπαινοβγαίνεις στους μαχαλάδες,
με ντερβησάδες στήνεις χορό
και με ρωτάν και τι να πω;
Λένε πως έχεις αλισβερίσι,
μ’ Αλή Πασάδες κάνεις χωριό
και σε ρωτάω τι να τους πω.
Πες τους ρε φίλε Πανουργιά,
(ορέ) έχω στον πούτσο μου βιολιά,
έχω και τουμπερλέκια
κι όπως γουστάρω τα βαρώ
και σπάω τα ζεμπερέκια.
Όταν γυρίσω θα τους γαμήσω
και αν αργήσω δώσ’ τους κι αυτό,
είναι τ’ αρχίδια μου τα δυο.
Όπως στα λέω να τους τα γράψεις,
όπως στα λέω να τους τα πεις,
Καραϊσκάκη σεβνταλή,
Καραϊσκάκης μπεσαλής.
Καραϊσκάκης γεια χαρά,
γεια σου ρε γέρο του Μοριά
και γεια που σ’ αγαπάνε.
Γεια τους που δε λυγίζουνε
και που δεν προσκυνάνε.
Λένε για μένα τα καρακόλια,
άκου τι λένε να μη γαμεί,
μίλα κι εσύ ρε Θοδωρή.
Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις,
όπως τα λέμε να τους τα πεις,
Καραϊσκάκης, Θοδωρής.
Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις,
όπως τα λέμε να τους τα πεις,
Κολοκοτρώνης και Γιωργής,
Καραϊσκάκης, Θοδωρής.
Γεια σου Ανδρούτσο, γεια χαρά,
γεια σας παιδιά μου αητόπουλα,
που ‘χετε αητό πατέρα
κι όποιος δε με κατάλαβε,
τότε ας μας κάνει αέρα.
Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις,
όπως τα λέμε να τους τα πεις,
Ανδρούτσος,Γιώργης, Θοδωρής.
Έτσι μου είπαν να σας τα γράψω,
έτσι μου είπαν λόγω τιμής,
Ανδρούτσος, Γιώργης, Θοδωρής.
Έτσι μου είπαν να σας τα γράψω,
έτσι μου είπαν λόγω τιμής,
μαζί τους είμαστε κι εμείς
μαζί σας είμαστε κι εμείς.
Κάτσε θάνατε και πες μου
το δικό σου πόνο
Αν αγάπησες ποτέ σου
σ’ άφησαν μια νύχτα μόνο
Αχ τη ζωή αγάπησα
που πήγα να πεθάνω
όλο τη κλέβω τη νυχτιά αμάν αμάν
μα την αυγή τη χάνω
όλο την κλέβω τη νυχτιά βρε αμάν αμάν
μα την αυγή τη χάνω
Στείλε χάρε να χαρείς
κάποιον να με πάρει
αγαπήσαμε την ίδια
μα αυτή δεν μας γουστάρει
Έλα Παναγιά μαζί μας
.
.
“Έφυγε” ο Μανώλης Ρασούλης
Νεκρός βρέθηκε σήμερα το πρωί από φίλους του ο καλλιτέχνης Μανώλης Ρασούλης, στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία του ιατροδικαστή ο θάνατός του είχε προέλθει πριν από τέσσερις ημέρες.
Πολλές φορές ο Ρασούλης διαφώνησε με το λεγόμενο «μουσικό καθεστώς», όπως και με τις δισκογραφικές εταιρείες και δεν δίστασε να αποχωρήσει, εκφράζοντας ελεύθερα τις απόψεις του. Θεωρήθηκε «αιρετικός» και «εκκεντρικός» και τα τελευταία χρόνια σχεδόν αποσύρθηκε από τα καλλιτεχνικά δρώμενα. Ο Μανώλης Ρασούλης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 28 Σεπτεμβρίου 1945.
Γιός ενός χρυσοχόου, στα παιδικά του χρόνια έψαλε στον Πολιούχο ‘Αγιο Μηνά. Σπούδασε κινηματογράφο στην Αθήνα και ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία τραγουδώντας ερασιτεχνικά στην Πλάκα, ενώ παράλληλα δούλευε στην εφημερίδα της αριστεράς «Δημοκρατική Αλλαγή».
Στην διάρκεια της δικτατορίας φεύγει για το Λονδίνο, όπου και θα παραμείνει 6 χρόνια. Οργανώνεται στο Τροτσκιστικό κίνημα όπου και γνωρίζεται με την Βανέσα Ρεντγκρεϊβ με την οποία δυο φορές συνεργάστηκε σε πολιτικές παραστάσεις. Στο Λονδίνο έγινε και συνεκδότης της εφημερίδας Σοσιαλιστική Αλλαγή.
Τον Μαϊο του ‘68 πήρε μέρος στην εξέγερση των φοιτητών στο Παρίσι. Λίγο μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου έρχεται στην Ελλάδα και η μεταπολίτευση θα τον βρει εργαζόμενο στα ναυπηγεία του Ανδρεάδη. Τότε είναι που τον καλεί και ο Μάνος Λοϊζος και τραγουδούν μαζί τα «Νέγρικα» με την Μαρία Φαραντούρη.
Η συνεργασία του με το Νίκο Ξυδάκη στα «Δήθεν» είναι που θα τον καθιερώσει ως έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικούς της γενιάς του, με επιτυχίες όπως «Αχ Ελλάδα», «Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια», « Πότε Βούδας, πότε Κούδας», « Το κοτλέ παντελονάκι», « Τίποτα δεν πάει χαμένο». Τα τραγούδια του έγιναν γνωστά σε Ισραήλ, Τουρκία, Σερβία μέχρι και την μακρινή Ιαπωνία.
“Μια ομάδα από φίλους της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη διάλεξε 1000 τραγούδια από το έργο του, και πρότεινε την δωρεάν διάδοση από χέρι σε χέρι των 50 CD που προέκυψαν. Την πρόταση αυτή την αποδέχτηκε με χαρά ο Μίκης μέσα από την τηλεοπτική εκπομπή της ΝΕΤ ‘Στην Υγειά Μας’.
Ο Βλάσης Αγτζίδης κατέγραψε (τόσο στην ποντιακή διάλεκτο όσο και στη δημοτική) και δημοσίευσε τη “Διεθνή” που τραγουδούσαν οι Έλληνες Πόντιοι στην ΕΣΣΔ τον Μεσοπόλεμο. Ο Νίκος Αποστολίδης, φιλόλογος στην Κατερίνη, έπαιξε στη λύρα του και τραγούδησε αυτή την άγνωστη στους υπόλοιπους εκδοχή της “Διεθνούς”. Με την απόδοση στη δημοτική γλώσσα, ξεκινούσε κάθε μέρα το ελληνικό σοβιετικό σχολείο, έως ότου το 1937 η ελληνική εκπαίδευση στην ΕΣΣΔ απαγορεύτηκε και τα σχολεία έκλεισαν.
Επιστροφή στο σπίτι μετά από τις διακοπές. Πάλι καλά που και φέτος καταφέραμε να κλέψουμε λίγες μέρες. Ας ελπίσουμε ότι και του χρόνου θα έχουμε αυτήν την πολυτέλεια και δεν θα έχουν απαγορευτεί οι διακοπές με κανένα έκτακτο νόμο που θα μας συμμορφώνει με κάποιο μνημόνιο.
Φέτος όλες τις διακοπές τις περάσαμε στην Κέρκυρα.
Την ομορφιά της Κέρκυρας την ανακάλυψα μεγάλος, κάπου εκεί λίγο πριν τα τριάντα. Μετά την Κρήτη και τα άλλα νησιά του Αιγαίου. Πρέπει να έχεις κάπως ωριμάσει για να καταλαβαίνεις την ποιότητα.
Ήδη γοητευμένος με πολλά μέρη της Ελλάδας, ένα ξημέρωμα έμεινα άφωνος από τα χρώματα και τα σχήματα όταν το πλοίο περνούσε δίπλα από το παλιό φρούριο και προσέγγιζε το λιμάνι. Η παλαιά πόλη με τα μουντά πολύχρωμα σπίτια ανάμεσα στο παλιό και στο νέο φρούριο είναι εικόνα από άλλη εποχή.
«θέλω να σας θυμίσω κάτι που έλεγα κάποτε : ότι ο Έλληνας πρέπει να αισθανθεί ότι δεν μπορεί να υποχωρήσει πια. Πηγαίνει πίσω, πίσω, πίσω ..και όταν θα ακουμπήσει τον τοίχο τότε γίνεται ή προδότης ή ήρωας. Προσέξτε γιατί η ώρα φτάνει για σας τους νεώτερους. Διαλέξτε!»
…είπε ο Μίκης Θεοδωράκης την ημέρα των γενεθλίων του στον Λυκαβηττό και μου φάνηκε σοφό και όμορφο και ήθελα να το αναμεταδώσω σε ένα ποστ.
Με πρόλαβε ο Χερ Κάπας και άλλοι και δεν το έκανα (δες –> εδώ).
Μετά από λίγες μέρες διάβασα την εμπειρία του Στέλιου Ελληνιάδη στην εφημερίδα “δρόμο” (δες –> εδώ) και βρέθηκα σε μεγάλο δίλημμα. Τι είναι πιο σημαντικό; Η ρήση του Μίκη ή η αδιαφορία του απέναντι στο πρόβλημα των 150 ελλήνων δασκάλων της Ουκρανίας, Ρωσίας και Γεωργίας;
Τελικά, έπρεπε να είχα γράψει ένα θετικό ή ένα αρνητικό κείμενο για εκείνη την βραδιά, την 31.046η βραδιά της ζωής του Μίκη;
Το Σάββατο βρεθήκαμε με την παρέα στον Σταυρό του Νότου που τραγούδαγε ο Μίλτος Πασχαλίδης.
Μαζί του ο Θύμιος Παπαδόπουλος στα πνευστά, ο Στέλιος Κάτσαρης στο πιάνο, ο Νίκος Καρατζάς στα κρουστά, ο Κώστας Κωνσταντίνου στο κόντρα – μπάσο, ο Αντρέας Αρβανίτης στη λύρα και στο λαούτο και η ερμηνεύτρια Άννα Λινάρδου.
Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τότε που όλοι οι θαμώνες απο ένα κατάμεστο μαγαζί γνώριζαν και τραγούδαγαν μαζί με τον τραγουδιστή τα τραγούδια του. Μπουάτ της δεκαετίας του 70 θύμιζε ο “Σταυρός του Νότου” το Σάββατο 6 Μαρτίου 2010.
Κάποτε νόμιζα οτι εγώ και οι φίλοι μου, ήμασταν οι λιγότερο πουριτανοί στην Ελλάδα, κάτι σαν πρωτοπορία και μεγάλη ελπίδα να πούμε…
Μέχρι που πριν κάμποσα χρόνια, άκουσα την Δόμνα Σαμίου στα καρναβαλίστικα δημοτικά τραγούδια από την Μακεδονία…
Ένα απο αυτά το “Σαράντα μνιά με κύκλουσαν” στη συνέχεια.
Αυτά τα δημοτικά τραγούδια που τόλμησε(;) να ερμηνεύσει η Δόμνα Σαμίου, με έκαναν να μαζέψω την υπεροψία μου, να γίνω πιο ταπεινός και να καταλάβω οτι η λαϊκή σοφία συνήθως μας ξεπερνά.
Εκείνη η γειτονιά της Αθήνας που τελείωσα το εξατάξιο Γυμνάσιο, είχε παράδοση στα γκρουπάκια που έπαιζαν ροκ μουσική. Σε ένα από τα ροκ συγκροτήματα που υπήρχαν τότε, έπαιζα εγώ κιθάρα, ο Μανώλης τύμπανα και ο Αλέκος μπάσο. Δεν είχαμε κάποιον να κάνει φωνητικά, γι’ αυτό όταν άκουσα σε ένα πάρτι δίπλα μου έναν πιτσιρίκο να τραγουδά με πολύ ωραία φωνή προσπάθησα πολύ -είναι η αλήθεια- αλλά στο τέλος τον έπεισα να έρθει μαζί μας. Έτσι προστέθηκε ο Σάββας Χρηστίδης στα φωνητικά σαν ο τέταρτος και πιο μικρός ηλικιακά της παρέας. Παρέα κάναμε και με τον συμμαθητή μας Μπάμπη Λαμπαδάριο.
Είχαμε νοικιάσει το ισόγιο από ένα μικρό διώροφο (σήμερα είναι πολυκατοικία) και το είχαμε μετατρέψει σε «στούντιο» για να κάνουμε πρόβες. Από εκείνο το στούντιο πέρασαν κατά καιρούς και άλλα συγκροτήματα που τους το δανείζαμε για να κάνουν πρόβες. Από εκεί πέρασαν μια βόλτα κάποτε ο ντραμίστας Γιώργος Τρανταλίδης των Socrates, ο βιρτουόζος του βιολιού Γιώργος Μαγκλάρας (που μας άρεσε πολύ η παρέα του και θα θέλαμε να μάθουμε νέα του) και πολλοί άλλοι.
Το Επωφελούμενο Κράτος Μέλος και η Τράπεζα της Ελλάδος παραιτούνται με την παρούσα αμετάκλητα και ανεπιφύλακτα από κάθε δικαίωμα ασυλίας που ήδη έχουν ή μπορεί να δικαιούνται σε σχέση με τους ίδιους και τα περιουσιακά τους στοιχεία έναντι δικαστικών ενεργειών σχετικά με την παρούσα Σύμβαση, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά από κάθε δικαίωμα ασυλίας έναντι άσκησης αγωγής, έκδοσης δικαστικής απόφασης ή άλλης διάταξης, κατάσχεσης, εκτέλεσης ή ασφαλιστικού μέτρου και έναντι κάθε εκτέλεσης ή αναγκαστικού μέτρου...
