Καλό ταξίδι Θόδωρε

 

«Αποχαιρετούμε τον ποιητή του Χρόνου και της Ιστορίας, τον ραψωδό της ερημωμένης πατρίδας, της πατρίδας που διαρκώς εξεγείρεται. Αποχαιρετούμε τον διαλεκτικό της επανάστασης και της ήττας, της εξορίας και της επιστροφής, του διωγμού, της προσφυγιάς και της αναζήτησης, της ενσωμάτωσης και της σύγκρουσης. Αποχαιρετούμε τον τραγικό του τέλους του 20ού αιώνα, τον επικό των σπαραγμένων Βαλκανίων, τον λυρικό των ξεριζωμένων λαών. Αποχαιρετούμε τον οραματιστή που ξαναέδειξε γυμνή την Ελλάδα, τον ανατόμο της ιστορικής επιλογής. Αποχαιρετούμε το καθαρό βλέμμα του ριζοσπάστη αισθητικού. Το σώμα του έσβησε εκεί όπου ετάχθη. Η σκέψη και οι εικόνες του ανήκουν στη μνήμη του λαού μας»

Η Ελένη Γερασιμίδου εκ μέρους του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, στην κηδεία του Θ. Αγγελόπουλου

 

.

Πηγή “Η Λέσχη” –> εδώ

 

 

Ο Θίασος –> εδώ

 

Ένα δεκάλεπτο σε φιλμ όλα τα λεφτά –> εδώ

 

 

 

.

.

Για το “λογικό” και το “παράλογο”

.

Έφυγε από την ζωή ο μεγάλος δάσκαλος της Ελληνικής φωτογραφίας, ο Κώστας Μπαλάφας.

Έφυγε από την ζωή ο μεγάλος δάσκαλος της Ελληνικής φωτογραφίας, ο Κώστας Μπαλάφας. 
Ο φωτογράφος του κοινωνικού προβληματισμού. 
Ο άνθρωπος που αγάπησε την Ελλάδα και την υπηρέτησε με καλλιτεχνική συνέπεια χωρίς συμβιβασμούς και σκοπιμότητες. 
Αντίο Δάσκαλε.

Ο Κώστας Μπαλάφας γεννήθηκε το 1920 στο ορεινό χωριό Κυψέλη της Άρτας από φτωχούς γονείς αγρότες, τον Γιώργο και την Αρχοντούλα. «Εκεί που», όπως λέει ο ίδιος, «οι άνθρωποι παιδεύονται να επιβιώσουν, οργώνοντας την άγονη γη, λες και στύβουν με τα χέρια τους γυμνά το ξερό χώμα και το ποτίζουν με ιδρώτα, ώσπου να δώσει καρπούς. Αναγκαία λύση για την επιβίωση ήταν ο δρόμος της ξενιτιάς, ένα όνειρο αρκετά απατηλό. Το μήνυμα που κυριαρχούσε ειδικά για τους νέους ήταν: “Φύγε να σωθείς”. Πάρα πολλοί έφυγαν…»

Live Jazz στο Βαλανειό στην Κέρκυρα (8/8/2011)

.

.

.

.

.

Το Βαλανειό είναι ένα όμορφο συμμαζεμένο χωρίο 400 κατοίκων στην βόρεια Κέρκυρα που αν δεν είχα την πρόσκληση του ιλτροβατόρε ποτέ δεν θα είχε τύχει να περάσω από εκεί.

Στους λάτρεις της jazz, αλλά και του ποιοτικού live, απευθυνόταν η μουσική βραδιά της Δευτέρας 8 Αυγούστου 2011 σε αυτό το χωριό.

Ο Δημήτρης Βασιλάκης έπαιξε σαξόφωνο και τραγούδησε κομμάτια των Beatles, Doors, Nina Simone και Chet Baker, από το τελευταίο άλμπουμ του Across The Universe, που ηχογράφησε στη Νέα Υόρκη για να γιορτάσει τα 50στα γενέθλια της ιστορικής τζαζ εταιρείας Candid Records!

Δικές του ενορχηστρώσεις, που παρουσίασε μαζί με δύο ακόμη Έλληνες κορυφαίους τζαζίστες, τον Γιώργο Κοντραφούρη στο hammond organ και τον Γιώργο Κωστελέττο στα drums.

Μετά την βραβευμένη, (BBC, Smithsonian, Yale), τριλογία του στην Candid: “Secret Path”, “Labyrinth” & “ParallelLines”, αυτό το άλμπουμ συνοδεύει την περιπλάνησή του καλλιτέχνη στον κόσμο. Μια περιπλάνηση, που δεν θα μπορούσε να μην έχει σταθμό τον τόπο καταγωγής του καλλιτέχνη, το Βαλανιό της Κέρκυρας.

Με σκηνικό ένα ενετικό αρχοντικό και φόντο το καταπράσινο τοπίο της Βόρειας Κέρκυρας, η συναυλία παίρνει μια άλλη διάσταση, για να πλημμυρήσει τις αισθήσεις μας με τη μαγεία της αρμονίας του ήχου με την εικόνα.

“Nature Boy”, “Across The Universe”, “Light My Fire” & “Four Women” είναι μερικά από τα hits που ακούσαμε και άλλα πολλά.

Ήταν στο Βαλανιό Κερκύρας, Κτήμα Τζαμάλα (αρχοντικό Γεροντάρη), την Δευτέρα 8 Αυγούστου και ώρα 9 μ.μ.

 

O εφιάλτης της Περσεφόνης

.

 

 

.

1855

Ο αρχηγός των ινδιάνων Ντουγάμι Σηάτλ απαντά στον πρόεδρο των ΗΠΑ που ζήτησε να αγοράσει τη γη της φυλής του.

“Πώς μπορεί κανείς να πουλά ή ν’ αγοράζει τον ουρανό ή την ζεστασιά της γης;
Η ιδέα μας φαίνεται περίεργη. Επειδή ακριβώς δεν μας ανήκουν η δροσιά του αέρα και η διαύγεια του νερού. Κάθε λαμπερή πευκοβελόνα, κάθε αμμουδερή ακρογιαλιά, κάθε κομμάτι ομίχλης στα σκοτεινά δάση, κάθε ξέφωτο, κάθε βούισμα εντόμου, είναι ιερό στη μνήμη του λαού μου.
Είμαστε κομμάτι της γης και αυτή πάλι ένα κομμάτι από εμάς…”

η συνέχεια στο video

Διαμαρτυρία ενάντια στην ελληνική κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

 Βρυξέλλες   23/3/2011.

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Ελλάδα που Αντιστέκεται Βρυξελλών πραγματοποίησε παράσταση διαμαρτυρίας ενάντια στα μέτρα Κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ ενάντια στον ελληνικό λαό.

Οι πολιτικές ομάδες των Σοσιαλδημοκρατών και των Φιλελεύθερων διοργάνωσαν στο Ευρωπαϊκό Κονοβούλιο από κοινού εκδήλωση για «τα 2,500 + 1 χρόνια από τη μάχη του Μαραθώνα» με ομιλητές τον πρώην πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου Χανς – Γκερτ Πότερινγκ, την ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Χρυσούλα Παλιαδέλη, το Γερμανό Φιλελεύθερο ευρωβουλευτή Γιώργο Χατζημαρκάκη και τον υπουργό πολιτισμού Π. Γερουλάνο. Στη γεμάτη κόσμο αίθουσα, βρισκόταν επίσης η Ευρωπαία Επίτροπος Μαρία Δαμανάκη.

Οι ομιλητές κινήθηκαν σε ένα πνεύμα ευχαριστιών προς την Ελλάδα που «τόσα έχει προσφέρει στον ευρωπαϊκό πολιτισμό και τη δημοκρατία» αλλά και για «το σταμήτημα της προέλασης των βαρβάρων και την οριοθέτηση της Ευρώπης. Ο ακραίος νεοφιλελεύθερος Χατζημαρκάκης μας εξήγησε επίσης «πόσο στήριξε την Ελλάδα στο γερμανικό κοινό» ενώ το κόμμα του πίεζε για ακόμα πιο σκληρά αντιλαϊκά μέτρα κ.α.

Μέλος της Πρωτοβουλίας ζήτησε μετά τις ομιλίες και πριν την προβολη ταινίας να παρέμβει για τρία λεπτά. Η συντονίστρια Χ. Παλιαδέλη αρνήθηκε και ζήτησε την εκκίνηση της ταινίας.

Η πρωτοβουλία συνέχισε την παρέμβαση της και άνοιξε πανώ που ανέγραφε στα αγγλικά: «Βάρβαροι της EE και του ΔΝΤ ακούστε το καλά, οι λαοί της Ευρώπης ξεσηκώνονται ξανά».  (ΕU – IMF barbarians listen up, Peoples of Europe are rising up).

Ακολουθεί το περιεχόμενο της παρέμβαση μεταφρασμένο στα ελληνικά. Κατά τη διάρκεια της παρέμβασης η πρώην υπουργός Κ. Μπατζελή δε σταμάτησε να συμπεριφέρεται σα να βρισκόταν σε τηλεπαράθυρο, εκτοξεύοντας προσβολές και ειρωνικά «μπράβο» προς τον ομιλητή και τα μέλη της Πρωτοβουλίας.

«2.500 χρόνια μετά τη μάχη του Μαραθώνα και 20 μόλις χιλιόμετρα από το τόπο της μάχης οι σύγχρονοι Έλληνες δίνουν μια άλλη μάχη.
Πρόκειται για τους κατοίκους της Κερατέας που παλεύουν ενάντια στους σύχρονους βαρβάρους. Αυτοί οι σύγχρονοι βάρβαροι δεν είναι από την Ασία, είναι από την Ελλάδα.
Είναι η αστυνομία του ελληνικού κράτους που την έχει στείλει εκεί η ελληνική σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση για να υπερασπιστεί μια παράνομη απόφαση.

Την απόφαση να δημιουργηθεί μία χωματερή στην Κερατέα που θα καταστρέψει αρχαιολογικό χώρο. Να πώς προστατεύει αυτή η κυβέρνηση τον ελληνικό πολιτισμό. Οι αστυνομικές δυνάμεις της κυβέρνησης μπαίνουν στις αυλές των σπιτιών, βρίζουν γυναίκες, ψεκάζουν με χημικά απλούς εργαζόμενους ανθρώπους και συμπεριφέρονται σα δυνάμεις κατοχής.
Ο αγώνας των κατοίκων της Κερατέας είναι ένα σύμβολο της πάλης όλων των εργαζόμενων στην Ελλάδα.
Ένα σύμβολο δίπλα και σε εκείνο, των 300 μεταναστών απεργών πείνας που νίκησαν και αφιέρωσαν τη νίκη τους σε ολόκληρη την εργατική τάξη της Ελλάδας.
Είναι αλληλέγγυοι στις εννιά γενικές απεργίες που έχουν γίνει ενάντια στις παράλογες πολιτικές του ΔΝΤ, της ΕΕ και της ελληνικής κυβέρνησης.

Οι σύγχρονοι βάρβαροι είναι οι Ευρωβουλευτές που ψηφίζουν αυτά τα μέτρα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που καταργούν τη δημοκρατία με την «Νέα Οικονομική Διακυβέρνηση» που θέτει τους κρατικούς προϋπολογισμούς υπό τον έλεγχο ενός μη εκλεγμένου οργανισμού, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Δε θα επικρατήσετε. Αυτή η κρίση δε θα ναι οι Θερμοπύλες του εργαζόμενου λαού αλλά το δικό σας Βατερλώ. »

.

Αντίο Μανώλη Ρασούλη

 

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου & Δημήτρης Κοντογιάννης ( Ντουέτο )

Κάτσε θάνατε και πες μου
το δικό σου πόνο
Αν αγάπησες ποτέ σου
σ’ άφησαν μια νύχτα μόνο

Αχ τη ζωή αγάπησα
που πήγα να πεθάνω
όλο τη κλέβω τη νυχτιά αμάν αμάν
μα την αυγή τη χάνω
όλο την κλέβω τη νυχτιά βρε αμάν αμάν
μα την αυγή τη χάνω

Στείλε χάρε να χαρείς
κάποιον να με πάρει
αγαπήσαμε την ίδια
μα αυτή δεν μας γουστάρει

Έλα Παναγιά μαζί μας

.

.

“Έφυγε” ο Μανώλης Ρασούλης  

Νεκρός βρέθηκε σήμερα το πρωί από φίλους του ο καλλιτέχνης Μανώλης Ρασούλης, στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία του ιατροδικαστή ο θάνατός του είχε προέλθει πριν από τέσσερις ημέρες.

Πολλές φορές ο Ρασούλης διαφώνησε με το λεγόμενο «μουσικό καθεστώς», όπως και με τις δισκογραφικές εταιρείες και δεν δίστασε να αποχωρήσει, εκφράζοντας ελεύθερα τις απόψεις του. Θεωρήθηκε «αιρετικός» και «εκκεντρικός» και τα τελευταία χρόνια σχεδόν αποσύρθηκε από τα καλλιτεχνικά δρώμενα. Ο Μανώλης Ρασούλης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 28 Σεπτεμβρίου 1945.

Γιός ενός χρυσοχόου, στα παιδικά του χρόνια έψαλε στον Πολιούχο ‘Αγιο Μηνά. Σπούδασε κινηματογράφο στην Αθήνα και ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία τραγουδώντας ερασιτεχνικά στην Πλάκα, ενώ παράλληλα δούλευε στην εφημερίδα της αριστεράς «Δημοκρατική Αλλαγή».

Στην διάρκεια της δικτατορίας φεύγει για το Λονδίνο, όπου και θα παραμείνει 6 χρόνια. Οργανώνεται στο Τροτσκιστικό κίνημα όπου και γνωρίζεται με την Βανέσα Ρεντγκρεϊβ με την οποία δυο φορές συνεργάστηκε σε πολιτικές παραστάσεις. Στο Λονδίνο έγινε και συνεκδότης της εφημερίδας Σοσιαλιστική Αλλαγή.

Τον Μαϊο του ‘68 πήρε μέρος στην εξέγερση των φοιτητών στο Παρίσι. Λίγο μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου έρχεται στην Ελλάδα και η μεταπολίτευση θα τον βρει εργαζόμενο στα ναυπηγεία του Ανδρεάδη. Τότε είναι που τον καλεί και ο Μάνος Λοϊζος και τραγουδούν μαζί τα «Νέγρικα» με την Μαρία Φαραντούρη.

Η συνεργασία του με το Νίκο Ξυδάκη στα «Δήθεν» είναι που θα τον καθιερώσει ως έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικούς της γενιάς του, με επιτυχίες όπως «Αχ Ελλάδα», «Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια», « Πότε Βούδας, πότε Κούδας», « Το κοτλέ παντελονάκι», « Τίποτα δεν πάει χαμένο». Τα τραγούδια του έγιναν γνωστά σε Ισραήλ, Τουρκία, Σερβία μέχρι και την μακρινή Ιαπωνία.

 

Πηγή από τις εφημερίδες

Δεν πληρώνω – Δεν πληρώνω (Ντάριο Φο) Το σενάριο

  

  

…

ΛΟΥ. Το κατάλαβες τώρα επιτέλους;

ΤΖΟ. Και βέβαια το κατάλαβα. Σήμερα κατάλαβα πράγματι ότι πρέπει ν’ αλλάξουμε τακτική. Να κρατάμε ανοιχτά τα μάτια μας και να παίρνουμε αυτό που μας ανήκει. Αυτός είναι ο νέος τρόπος που πρέπει ν’ αγωνιζόμαστε. Αυτό είναι που τους καίει.

ΑΝΤ. Ακριβώς. Όπως το ‘παν οι εργάτες χτες απ’ το σούπερ-μάρκετ. Αυτός είναι ένας καινούργιος τρόπος απεργίας σύμφωνα με τον οποίο τ’ αφεντικά χάνουνε και πληρώνουν.

ΛΟΥ. Έτσι είναι το σωστό. Δεν πρέπει ποτέ στ’ αφεντικά να φέρνεσαι με το γάντι.

ΤΖΟ. Σ’ ένα καπιταλιστή δεν πρέπει ποτέ να λες: “αχ, σας παρακαλώ, θα μπορούσατε λιγάκι να μου κάνετε λίγο χώρο ν’ αναπνεύσω κι εγώ; θα μπορούσατε να είστε λίγο πιο καλός, με λίγη περισσότερη κατανόηση; Ας συμφωνήσουμε…”
Όχι! Ο μόνος τρόπος για να μιλήσεις μαζί τους είναι να τους στριμώξεις στον καμπινέ, να τους χώσεις το κεφάλι μες στη λεκάνη και να τραβήξεις το καζανάκι.
Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να φτιάξουμε ένα καλύτερο κόσμο, ίσως με λιγότερο φανταχτερές βιτρίνες, ίσως με λιγότερες λεωφόρους, αλλά με λιγότερες λιμουζίνες, με λιγότερους απατεώνες. Τους πραγματικούς απατεώνες, αυτούς τους μισάνθρωπους με τις χοντρές κοιλιές.
Κι έτσι θα ‘χαμε δικαιοσύνη. Έτσι, εμείς που βγάζουμε πάντα το φίδι απ’ τη τρύπα για τους άλλους, θα μπορούμε επιτέλους να σκεφτούμε και τον εαυτό μας.
Να κτίζουμε σπίτια που να ανήκουν σε μας… να ζούμε μια ζωή που θά ‘ναι ολότελα δική μας. Να ζούμε σαν ολοκληρωμένοι άνθρωποι τέλος πάντων. Να ζούμε σ’ ένα κόσμο που η επιθυμία σου να γελάσεις, ξεσπά από μέσα σου σα γιορτή, η επιθυμία να παίξεις και να γιορτάσεις… κι επιτέλους να κάνεις μια δουλειά που να σ’ ευχαριστεί… σα κανονικοί άνθρωποι κι όχι σα ζώα που ζούνε και υπάρχουνε χωρίς χαρά και φαντασία.
(πρώτα σιγά και μετά όλο και πιο δυνατά λένε κι άλλοι τα λόγια του Τζοβάνι)

ΤΖΟ. Ένας κόσμος που μπορεί κανείς να δει ξανά ότι υπάρχει ακόμη ένας ουρανός… τα λουλούδια που ανθίζουν… ότι ακόμα υπάρχει άνοιξη… και τα κορίτσια που γελούν και τραγουδούν.
(Προχωρούν στο μπροστινό μέρος της σκηνής)
Κι όταν μια μέρα πεθάνεις, δε θα πεθάνεις σα γέρος, πεταμένος σα στημένη λεμονόκουπα, αλλά σαν άνθρωπος που ‘ζησε ελεύθερος κι ευχαριστημένος μαζί με τους άλλους ανθρώπους…

(σιγά σιγά σβήνει το φως ενώ λέγονται οι τελευταίες λέξεις)

ΤΕΛΟΣ

 

 

Με αριστερό κλικ στην επόμενη εικόνα θα κατεβάσετε το σενάριο του θαυμάσιου αυτού έργου του Ντάριο Φο (Βραβείο Νόμπελ 1997).
Η φωτογραφία είναι από μια παράσταση με πρωταγωνιστές τον Στέφανο Ληναίο και την Έλλη Φωτίου. Εγώ είδα το έργο με αυτούς τους πρωταγωνιστές το 1979 στο θέατρο Άλφα. Η φωτογραφία είναι από μεταγενέστερη παράσταση.

 

 

Ο συγγραφέας Τέος Ρόμβος ξεκίνησε blog στην WordPress.com

 

ελεύθερα κείμενα – copy, right – copy left…

 

Ο συγγραφέας Τέος Ρόμβος ανέβασε στο διαδίκτυο τα βιβλία του.
Αν είστε συντηρητικός καλύτερα να τα αγνοήσετε!

http://romvos.wordpress.com/

 

 

Ο Τέος Ρόμβος ήρθε στον κόσμο το 1945 στην Αθήνα. Νυχτερινά σχολεία, ξύλο με παρακρατικούς, διάφορες δουλειές, αλητεία. Πέρασε χρόνια της νιότης του στη Λατινική Αμερική, στην Ιαπωνία, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Αφρική, στη Δυτική Ευρώπη. Στη Γαλλία παρακολουθεί μαθήματα κινηματογράφου και κάνει τις πρώτες του πειραματικές ταινίες. Αργότερα στη Γερμανία: παρέες με γερμανούς λογοτέχνες, ταινίες που δεν τελειώνουν ποτέ· εργάζεται στη γερμανική τηλεόραση· γράφει σενάρια και κασέτες με λογοτεχνία. Στην Αθήνα της μεταπολίτευσης, ανοίγει το βιβλιοπωλείο “Οκτάπους” και κάνει εκδόσεις. Εκδότης του περιοδικού “Τρύπα”. Εργασίες του δημοσιεύονται σε περιοδικά και εφημερίδες. Ζει και συγγράφει στη νήσο Σύρο.

Μίκης Θεοδωράκης: 1000 τραγούδια για ελεύθερη διάδοση

 

Πηγή Allu Fun Marx

.

“Μια ομάδα από φίλους της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη διάλεξε 1000 τραγούδια από το έργο του, και πρότεινε την δωρεάν διάδοση από χέρι σε χέρι των 50 CD που προέκυψαν. Την πρόταση αυτή την αποδέχτηκε με χαρά ο Μίκης μέσα από την τηλεοπτική εκπομπή της ΝΕΤ ‘Στην Υγειά Μας’.

Το πανεπιστήμιο Yale, οι ταινίες του Νίκου Περάκη και ο μετασχηματισμός της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία 45 χρόνια.

 

Ο Νίκος Περάκης είναι φίλος. Γι’ αυτόν τον λόγο πιθανά να μην είμαι πάντα αντικειμενικός όταν κρίνω κάποια ταινία του. Αλλά αν έρχεται το πανεπιστήμιο Yale να υποστηρίξει αυτό που γενικά σκέφτομαι για το έργο του, τότε παίρνω το θάρρος να το εκφράσω και δημόσια.

Η παράσταση «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» συνεχίζεται για 2η χρονιά

 Η εταιρεία Familia σε συμπαραγωγή με το Θέατρο του Νέου Κόσμου παρουσιάζουν την παράσταση «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie», σε σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου, για 2^η χρονιά και για ένα μόνο μήνα, από 1η έως 31 Οκτωβρίου.

Θέατρο του Νέου Κόσμου
Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Αθήνα, Τηλέφωνο: 210 – 9212900
http://www.theatroneoukosmou.gr/ 

Το όνομά μου είναι Rachel Corrie
ένα έργο βασισμένο στα ημερολόγια και τα emails της Rachel Corrie που επιμελήθηκαν οι Alan Rickman και Katharine Viner.

Μία αληθινή ιστορία. Μία παράσταση που απαγορεύτηκε στη Νέα Υόρκη. Ένα θέατρο ντοκουμέντο που «μιλάει» την αλήθεια. Η 23χρονη αμερικανοεβραία Rachel Corrie βρήκε το θάρρος να περάσει στην απέναντι όχθη και να δει την αλήθεια της άλλης πλευράς με τα δικά της μάτια… Την αλήθεια του παλαιστινιακού λαού που εδώ και 60 χρόνια βρίσκεται σε απόγνωση… Και συνάντησε το θάνατο…

Ήταν ηρωίδα; Ήταν τρελή;

Finito la musica, passato la fiesta

 

Επιστροφή στο σπίτι μετά από τις διακοπές. Πάλι καλά που και φέτος καταφέραμε να κλέψουμε λίγες μέρες. Ας ελπίσουμε ότι και του χρόνου θα έχουμε αυτήν την πολυτέλεια και δεν θα έχουν απαγορευτεί οι διακοπές με κανένα έκτακτο νόμο που θα μας συμμορφώνει με κάποιο μνημόνιο. 

Φέτος όλες τις διακοπές τις περάσαμε στην Κέρκυρα. 

Την ομορφιά της Κέρκυρας την ανακάλυψα μεγάλος, κάπου εκεί λίγο πριν τα τριάντα. Μετά την Κρήτη και τα άλλα νησιά του Αιγαίου. Πρέπει να έχεις κάπως ωριμάσει για να καταλαβαίνεις την ποιότητα.
Ήδη γοητευμένος με πολλά μέρη της Ελλάδας, ένα ξημέρωμα έμεινα άφωνος από τα χρώματα και τα σχήματα όταν το πλοίο περνούσε δίπλα από το παλιό φρούριο και προσέγγιζε το λιμάνι. Η παλαιά πόλη με τα μουντά πολύχρωμα σπίτια ανάμεσα στο παλιό και στο νέο φρούριο είναι  εικόνα από άλλη εποχή. 

   

Στα 85α γενέθλια του Μίκη Θεοδωράκη

«θέλω να σας θυμίσω κάτι που έλεγα κάποτε : ότι ο Έλληνας πρέπει να αισθανθεί ότι δεν μπορεί να υποχωρήσει πια. Πηγαίνει πίσω, πίσω, πίσω ..και όταν θα ακουμπήσει τον τοίχο τότε γίνεται ή προδότης ή ήρωας. Προσέξτε γιατί η ώρα φτάνει για σας τους νεώτερους. Διαλέξτε!»

…είπε ο Μίκης Θεοδωράκης την ημέρα των γενεθλίων του στον Λυκαβηττό και μου φάνηκε σοφό και όμορφο και ήθελα να το αναμεταδώσω σε ένα ποστ.

Με πρόλαβε ο Χερ Κάπας και άλλοι και δεν το έκανα (δες –> εδώ).

Μετά από λίγες μέρες διάβασα την εμπειρία του Στέλιου Ελληνιάδη στην εφημερίδα “δρόμο” (δες –> εδώ)  και βρέθηκα σε μεγάλο δίλημμα. Τι είναι πιο σημαντικό; Η ρήση του Μίκη ή η αδιαφορία του απέναντι στο πρόβλημα των 150 ελλήνων δασκάλων της Ουκρανίας, Ρωσίας και Γεωργίας;

Τελικά, έπρεπε να είχα γράψει ένα θετικό ή ένα αρνητικό κείμενο για εκείνη την βραδιά, την 31.046η βραδιά της ζωής του Μίκη;

Ακόμη, δεν ξέρω…

15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας 2010

 

 

Περίμενα να πάρω στα χέρια μου  ένα απολογιστικό υπόμνημα της συντονιστικής για το 15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, αλλά γι’ αυτό θα χρειαστούν λίγες μέρες ακόμη. Έτσι αποφάσισα να κάνω δημόσιο αυτό το έγγραφο και το απολογιστικό θα μπει σε σχόλιο.

  

 ΕΙΣΟΔΟΣ

Ανάσα στη ακινησία του καλοκαιριού το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ.

Στην είσοδο, ουρές στα ταμεία.

 

ΤΡΑΠΕΖΑΚΙΑ ΚΑΙ ΤΑΜΠΛΟ ΜΕ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΑΦΙΣΕΣ

 

 Σε τραπεζάκια βιβλία από εναλακτικούς εκδοτικούς οίκους.
Εδώ ο Μιχαήλ και λίγο πιο πίσω ο Άγγελος.

 

 Πολλά τα πηγαδάκια.

 

 

Σε κάθε τραπέζι συζητήσεις 

 

 Εδώ ο Κώστας ενημερώνεται απο τον Μάκη και την Μάνια  :)

 

Ο Βλάσης και ο Στέλιος και τα άλλα παιδιά

 

 

Ο Πάνος και οι φίλοι του.

 

MUDIAL

Μια μικρή τηλεόραση κάλυψε τις ανάγκες αυτών που ηθελαν να δουν το ματς.

 

 

ΠΑΙΔΙΑ

Τα παιδιά ζωγράφιζαν ακούγοντας ζωντανή μουσική…

 

 

…ή καθόντουσαν στο γρασίδι και μίλαγαν.

 

 

 

 ΠΟΤΑ

 Ο Νίκος κάνει μασούρι τα χρήματα

 

ΦΑΓΗΤΟ

Φαγητά απ’ όλο τον κόσμο.

 

 Πολύχρωμα και νόστιμα φαγητά

 

 

 

 

 ΤΡΑΠΕΖΑΚΙΑ ΕΞΩ

 

 

 

ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΧΟΡΟΣ ΣΤΗΝ ΤΑΒΕΡΝΑ 

 

 

 

Ο Νίκος πάντα μέσα στην καλή χαρά

 

 Από αριστερά ο Jorge Luís Bermudez η Δώρα και η Γεωργία

 

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ ΑΝΑΜΕΝΗ

 

ΓΛΥΚΑ

 

ΜΟΥΣΙΚΗ

 

 

 

ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ ΤΩΡΑ. ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΑ ΞΑΝΑΛΕΜΕ!!

 

14ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ 2009

http://efhbos.wordpress.com/2009/07/05/4_78_2009_14antiratsist/

http://efhbos.wordpress.com/2009/07/07/video14antiratsistic2009/

http://efhbos.wordpress.com/2009/07/04/3_78_2009_14antiratsist/

 

13ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ 2008

http://efhbos.wordpress.com/2008/07/06/srbrassband/

Δες και εδώ

http://www.antiracistfestival.gr/

http://aformi.wordpress.com/2010/07/13/%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CF%86%CE%B5/

http://tsak-giorgis.blogspot.com/2010/07/15o.html

Κι αν μου Κάτσει;

 

To «Κι αν μου κάτσει», είναι το πρώτο βιβλίο της Κατερίνας Μπέη.

Το «Κι αν μου Κάτσει» είναι ένα αυτοσαρκαστικό, δροσερό, μυθιστόρημα, με αίσθηση προφορικού λόγου κι αλογόκριτη γραφή, που σε ξαφνιάζει πολλές φορές με την ειλικρίνειά του.

Πάνω από όλα όμως ανταποκρίνεται στον υπότιτλο – οδηγία του: «Διαβάζεται με γυαλιά ηλίου»

 

 

.

 

Περίληψη

 

Η ψυχαναγκαστική και καταπιεσμένη Τίνα, βλέπει την ζωή της να ανατρέπεται καθώς κερδίζει ένα λαχείο.

 

Για πρώτη φορά, αποφασίζει να μην ακούσει κανέναν, και να κάνει όλα αυτά που έχει στερηθεί στην ζωή της.

 

Κάνοντας μια λίστα απωθημένων καταλήγει στα εξής: αυτά που τις λείπουν είναι ερωτικές εμπειρίες, ταξίδια και να γράψει το βιβλίο της.

 

Αποφασίζει λοιπόν για ένα χρόνο, κάθε τελευταία βδομάδα κάθε μήνα, να ταξιδεύει σε μια χώρα που κληρώνει στη τύχη με σκοπό να κάνει one night stand και να το καταγράψει στο βιβλίο της.

 

Φυσικά η ζωή είναι πιο δυνατή από τις προθέσεις της, κι η περιπέτειά της παίρνει απρόσμενη τροπή.

 

 

 .

 

Απόσπασμα από το ταξίδι της Τίνας στο Άμστερνταμ:
«Μαζευόμαστε καμιά τριανταριά. Μαστουρώνεις και μόνο από το ντουμάνι. Μια πανύψηλη κοπέλα, η Ούτε (όπως το διαβάζετε) φέρνει ένα μεγάλο σοκολατένιο κέικ. Τρώω ένα κομμάτι. Έχει περίεργη, γλυκόπικρη γεύση. Νιώθω τη διακριτική γεύση της κανέλας, και την αυθάδικη παρουσία του γαρίφαλου!
Το κεφάλι μου αρχίζει να γυρίζει. Για την ακρίβεια νιώθω σαν να έχω βγάλει ένα δεύτερο- πιο μικρό κεφάλι- μέσα στο κανονικό, και το δεύτερο είναι χωρίς λαιμό, και σφυροκοπάει στα τοιχώματα του πρώτου κεφαλιού.
Αυτή τη σκέψη, την δικαιολογώ μόνο όταν ο Αγκουστίνους μου λέει πως είναι space κέικ, δηλαδή εμπλουτισμένο με διάφορες ποικιλίες χασισιού.
Μάλλον, δεν ήταν η διακριτική γεύση της κανέλας, ούτε η αυθάδικη παρουσία του γαρίφαλου, αυτό που νόμιζα ότι ένιωσα. Η κοινή κατανάλωση κέικ δίνει στον Αγκουστίνους το άλλοθι να μου τη πέσει. Πάει να με φιλήσει, χωρίς να του έχω δώσει κανένα δικαίωμα.
Τον σπρώχνω και με ακούω, να του λέω κάτι ξενέρωτο του τύπου: «αφού εσύ τα είχες με τη κολλητή μου».
Με κοιτάζει χωρίς να καταλαβαίνει τι του λέω, με ξαναλέει «Χελένα» και μετά πάει και φιλιέται με μια χοντρή με ροζ μαλλιά που κάθεται στην γωνία και τρώει πατατάκια με τα μισοφαγωμένα, μπλε νύχια της.

  Τα κεφάλια μου- και τα δύο- κάνουν κύκλους, κι έχω σχεδόν ξαπλώσει στον καναπέ, δίπλα σε μια τραβεστί με μίνι φούστα και τεράστια αποκρουστικά χείλια. Μπορεί να είναι και τρανσέξουλ, δεν είμαι σίγουρη. Ή απλά άσχημη γυναίκα. Ή άντρας που δε ξέρει να ντυθεί. Δε ξέρω τίποτα, κι ούτε μπορώ να σκεφτώ. Λουφάζω και κολλάω σε μια θαλασσογραφία κρεμασμένη στον απέναντι τοίχο, η οποία για τους δικούς μου λόγους μου φτιάχνει το κέφι. Τρώω άλλη μια μπουκιά από το κέικ, όταν ξαφνικά ο χρόνος σταματάει. Μπαίνει μέσα Εκείνος.»

 

 

 

 

Βιογραφικό Κατερίνας Μπέη
Σπούδασε στη Νομική Αθηνών και στο Δημοσιογραφικό Κολέγιο, δούλεψε τρία χρόνια σε μπαρ και δέκα σε περιοδικά (Κλικ, Status, Cosmopolitan Harpers Bazzar, Ταχυδρόμος, Esquire κ.τ.λ.) .
Από 1998 συνεργάζεται σε σενάρια για ταινίες ( «Θηλυκή Εταιρία», «Φούσκα», «Η Λίζα κι όλοι οι άλλοι», «Η Καρδιά του Κτήνους») και παράλληλα γράφει σειρές για την τηλεόραση( «Σχεδόν Ποτέ», «Μόνη εξ αμελείας», «Χρυσά Κορίτσια», «Λούφα και Παραλλαγή»).
To «Κι αν μου κάτσει» είναι το πρώτο-αλλά όχι και το τελευταίο της- βιβλίο.

 

http://www.miss.gr/portal/diaskedase-to/book/1642oz_201007061642.php3

http://www.senariografoi.gr/script.php?l=gr&p=membersDetails&member=148

15o Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ – Άλσος Γουδή (Αθήνα) – χάρτης

 

Δεν είναι οι μετανάστες
οι εχθροί μας.
Εχθροί μας είναι
αυτοί που κλέβουν τη ζωή μας! 

.

15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, 9-10-11 Ιουλίου 2010, Άλσος Γουδή (είσοδος από Κατεχάκη)

 

Στις 9, 10 και 11 του Ιούλη, το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ ανοίγει ξανά τις πύλες του, την ώρα που κοινωνία και εργαζόμενοι δέχονται την πιο ανελέητη επίθεση των τελευταία 30 χρόνων αντιδρώντας με τις πιο μαζικές διαδηλώσεις της Μεταπολίτευσης. Στην καρδιά της Αθήνας, στο Άλσος Γουδή, και μέσα στο πρωτόγνωρης βαρβαρότητας οικονομικό πλαίσιο που εξαναγκαζόμαστε όλοι από δω κι εμπρός να ζήσουμε, για 15^η χρονιά έλληνες, μετανάστες και πρόσφυγες στήνουμε παρέα την πιο μεγάλη αντιρατσιστική γιορτή της πόλης: μια γιορτή στην οποία κάθε χρόνο συμμετέχουν 15.000-20.000 άτομα. Ένα φεστιβάλ φωτεινό, μελωδικό, αλλά και έντονα κριτικό κι ανήσυχο, πλούσιο τόσο σε εθνοτικές και πολιτισμικές αποχρώσεις όσο και σε πολιτικές εκδηλώσεις. Μια καλοκαιρινή γιορτή ανοιχτή σε μετανάστες και αντιρατσιστές, αλλά και σε όλους εκείνους που ασφυκτιούν κάτω από την οικονομική πολιτική που λεηλατεί τις ζωές των πολλών, προκειμένου να σώσει τους λίγους και εκλεκτούς υποστηρικτές της.

Με κοινή μας γλώσσα:

• τις μουσικές του κόσμου στις μελωδίες και τους ρυθμούς των Les Skartoi, Skaribas, Dustbowl και Deus Ex Machina (Παρασκευή 9 Ιουλίου),  MC Yinca & The Urbanix , The Boy, Μιχάλη Δέλτα, οι Chicks on Speed (Σάββατο 10 Ιουλίου) και  Salonumuz Klimalidir, Εncardia,  Στάθη Δρογώση  και Θανάση Παπακωνσταντίνου (Κυριακή 11 Ιουλίου) και με ρεμπέτικες κομπανίες καθημερινά
• με τα συγκροτήματα δεύτερης και τρίτης γενιάς σε ρυθμούς Ηiphop, rock, grunge από τους Kurorat Fiks, Familia Ideale, Le blonc, Κ. Παράξενoς, D.J Theo, Minus One, Fried Rice και The U.N. Band 
• τις μεταναστευτικές κοινότητες και οργανώσεις που θα μας διασκεδάσουν με Πολυφωνικά με τους Rodina από τη Βουλγαρία , Παραδοσιακή μουσική από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μπανγκλαντές DOEL, Μουσικές της ανατολής από το Πολιτιστικό Κέντρο του Κουρδιστάν, από τους Κούρδους της Συρίας Koma Hawar και από την Παλαιστίνη, Μουσικοχορευτικά σχήματα από την Ένωση Αφρικανών Γυναικών και τα παιδάκια από την Κοινότητα της Τανζανίας, Reggae από τη Νιγηρία με τους Natural Sound Revival
• τις πολυεθνικές γεύσεις από τις αχνιστές κατσαρόλες των μεταναστευτικών και προσφυγικών οργανώσεων
• τις θεατρικές παραστάσεις, τις εκθέσεις φωτογραφίας, τις προβολές video και ταινιών

 

Αλλά και με μια σειρά συζητήσεων για:

• την παγκόσμια κρίση, τη δικτατορία του ΔΝΤ, την Ευρώπη-φρούριο 
• το ρατσισμό και την ακροδεξιά βία 
• τα εργασιακά δικαιώματα και την ανάγκη κοινής οργάνωσης και αγώνα των ντόπιων και ξένων εργαζομένων 
• το παλαιστινιακό, τους πολιτικούς κρατούμενους, τα ναρκωτικά, την επιστροφή των πολιτικών προσφύγων και τη σχέση αθλητισμού-ρατσισμού…  

 

…σας καλούμε να περάσουμε τρεις γεμάτες από κάθε άποψη βραδιές. Να αντιταχθούμε στις ολοένα αυξανόμενες επίσημες και «ανεπίσημες» ξενοφοβικές, ρατσιστικές και ακροδεξιές πρακτικές και να αποδείξουμε εμπράκτως ότι αν το παραμύθι τους έχει δράκο, ο δράκος δεν κρύβεται εκεί που δολίως μας υποδεικνύουν: Δεν είναι οι μετανάστες οι εχθροί μας, εχθροί μας είναι αυτοί που κλέβουν τη ζωή μας!

Συντονιστικό Μεταναστευτικών και Αντιρατσιστικών Οργανώσεων

Σύντομα αναλυτικό πρόγραμμα συναυλιών, εκδηλώσεων και συζητήσεων στο www.antiracistfestival.gr,
Τηλ . επικοινωνίας: 210 3813928   210 3813928   210 3813928   (17:00-21:00)

. 

 Τιμή εισόδου 6 ευρώ

 

 Χάρτης από το πάρκο Γουδή

 

Δες επίσης –> Έφηβος : Video από το 14o Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

Δες επίσης –> Έφηβος : Η 2η ημέρα (4/7/2009) από το 14ο Αντιρατσιστικό φεστιβάλ  

Δες επίσης –> Έφηβος : Video από το 13o Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

Δες επίσης –> Έφηβος : Οι “Soul Rebels Brass Band” in 13th Antiracist Festival

Δες επίσης –> http://theatrodromou.wordpress.com/2010/06/30/15oantiratsistiko/ 

Δες επίσης –> http://aformi.wordpress.com/2010/07/07/%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b1-15%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%cf%81%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%85-%cf%86%ce%b5%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%b2/

 

 

.

Ο αρχιτέκτονας Κώστας Φινές, μια συνέντευξη και μια φωτογραφία…

Διάβασα, στον τελευταίο “δρόμο της Αριστεράς” (Σάββατο 5 Ιουνίου 2010), μια συνέντευξη του αρχιτέκτονα Κώστα Φινέ. 
Πριν 3-4 μήνες είχα ανεβάσει στο “Κανάλι” ένα ποστ με φωτογραφίες από μια συνέλευση της αριστερής μειοψηφίας της ΕΦΕΕ στην αίθουσα Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ. Η συγκέντρωση αυτή είχε γίνει στις αρχές του Νοέμβρη του 1980, για να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε πως θα απαντήσουμε στην απαγόρευση της πορείας του Πολυτεχνείου στην Αμερικάνικη πρεσβεία.
Δες ολόκληρο το πόστ κάνοντας κλικ  –> εδώ 

Εκεί στην πρώτη φωτογραφία φαίνεται και ο αρχιτέκτονας Κώστας Φινές.
Παρουσιάζω και εδώ την δεύτερη φωτογραφία (που είναι μεγεθυμένη λεπτομέρεια της πρώτης φωτογραφίας).

Διακρίνεται στη μέση της μεγεθυμένης λεπτομέρειας της φωτογραφίας, ο Κώστας Φινές να κρατάει την εφημερίδα  ”Προλεταριακή ΣΗΜΑΙΑ”

.

Πέρα από αυτά, η συνέντευξη του Κώστα Φινέ στον “δρόμο της Αριστεράς” διδάσκει στάση ζωής και γι’ αυτό το λόγο  την παρουσιάζω στην συνέχεια.

 

«Δεν ξόδεψα χρόνο περιμένοντας να με εκτιμήσουν όσοι ποτέ δεν εκτίμησα…»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Σταμάτη Μαυροειδή στον “δρόμο της Αριστεράς”

Ο Κώστας Φινές έχει μια πολύ χαρακτηριστική παρουσία στην αρχιτεκτονική της χώρα μας αλλά και μεγάλη συμμετοχή στα κοινά των αρχιτεκτόνων. Εμφανίστηκε στο δημόσιο χώρο στη δεκαετία του ’60, όταν η ελληνική αρχιτεκτονική άρχιζε τη δική της «άνοιξη» μαζί με τις άλλες τέχνες, συνομιλώντας δυναμικά με τις διεθνείς αρχιτεκτονικές τάσεις. Με αδιαπραγμάτευτες απαιτήσεις όσον αφορά τις θέσεις και τις ιδέες του, ο Κώστας Φινές πολύ γρήγορα γίνεται ενεργό μέλος του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων, ακριβώς την εποχή που σπουδαίες προσωπικότητες με έργο, κύρος και γενική αποδοχή έβγαζαν το σύλλογο από το τέλμα του παλαιού κατεστημένου.

Από την πρώτη στιγμή, μέσα από την επιτροπή για τους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς εργάστηκε για την καθιέρωσή τους. Οι αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 ανέδειξαν πλήθος νέων ικανών αρχιτεκτόνων και συνέβαλαν στην άνοδο του επιπέδου της αρχιτεκτονικής στη χώρα μας, κοσμώντας τις πόλεις μας με εξαίρετα κτίρια, δημόσια και ιδιωτικά. Μέσα σε αυτό το κλίμα, έλαβε μέρος, σε συνεργασία με άλλους συναδέλφους του, σε περισσότερους από 50 διαγωνισμούς και πέτυχε αρκετές διακρίσεις. Τα τελευταία χρόνια, που το φαίνεσθαι κυριαρχεί στο «σώμα» των αρχιτεκτόνων, ο Κώστας Φινές, μη θέλοντας να αντιμετωπίσει -και προφανώς να συμμετάσχει- στη διαδικασία προβολής και αυτοπροβολής, ακολουθεί με συνέπεια και πείσμα το συλλογικό βάσανο όλων όσοι σέβονται τη δουλειά τους και αδιαφορούν για το εμπόριό της…

Η γενιά του είναι λίγο προπολεμική. Όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, τα παιδιά των 6-7 χρόνων μόλις αρχίζουν το σχολείο και η ηλικία τους καθώς και οι θυσίες των γονιών τους βοήθησαν να επιβιώσουν, γλιτώνοντας από τις κακοτοπιές της Κατοχής και του Εμφυλίου. Έτσι τον βρίσκουμε στα φοιτητικά του χρόνια πλάι σε ώριμους συναδέλφους, που είχαν περάσει από τη φωτιά του πολέμου, της Κατοχής και της Μακρονήσου και, αργότερα, πλάι στους Έλληνες εμιγκρέδες, που επέστρεφαν από το εξωτερικό, μεταφέροντας ένα άλλο κλίμα γνώσεων και οραμάτων. Ο Αριστομένης Προβελέγγιος ήταν ένας από αυτούς.

Όπως συμβαίνει ιστορικά, πάντα η συσσώρευση μιας εσωτερικής δύναμης περισυλλογής και σκέψης ξεσπάει σαν ηφαίστειο και δίνει ώθηση στις τέχνες, στην επιστήμη και στα γράμματα. Αυτό συνέβη εκείνο τον καιρό στον τόπο μας, και στις αρχές του ’60 κορυφώθηκε. Στη μουσική ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις, ο Μάνος Λοΐζος, ο Λεοντής και τόσοι άλλοι. Στη ζωγραφική ο Μόραλης, ο Τσαρούχης, ο Εγγονόπουλος ο Χατζηκυριάκος Γκίκας και πολλοί ακόμη αφήνουν έργα που συντροφεύουν και εμπνέουν ακόμη και σήμερα. Ο Ρίτσος, ο Ελύτης, ο Λειβαδίτης εκφράζουν τα πάθη και τους καημούς της Ρωμιοσύνης, που με τη μουσική του Θεοδωράκη τραγουδιούνται από όλο τον κόσμο. Και όλα αυτά συμβαδίζουν παράλληλα με τον απόηχο του Εμφυλίου, τον κατατρεγμό του προοδευτικού κινήματος, με γεμάτες ακόμη τις φυλακές.

Μια άλλη καλή συγκυρία διαμορφώνει τη γενιά αυτή. «Στο Πολυτεχνείο, την εποχή εκείνη, διδάσκουν μεγάλοι δάσκαλοι, όπως ο Μιχελής στη Μορφολογία, ο Ορλάνδος στην Ιστορία της Αρχιτεκτονικής, ο Χατζηκυριάκος Γκίκας, ο Σώχος, ο Εγγονόπουλος ο Μάρθας. Οι σπουδαστές πολύ λίγοι, 15-20 σε κάθε τάξη, μικρός αριθμός, που βοήθησε στην άμεση επαφή με τους δασκάλους. Όλοι τους, με κύριους υπεύθυνους τον Μιχελή, τον Πικιώνη και τον Γκίκα, έκαναν τους τυχερούς αυτής της γενιάς να αγαπήσουν με το μάτι και την καρδιά τους τη λαϊκή τέχνη. Να αγαπήσουν τον Καραγκιόζη του Σπαθάρη, του Μόλλα και τόσων άλλων εκπροσώπων της λαϊκής αυτής τέχνης, που σκιαγραφεί τον Έλληνα με τις αρετές και τα ελαττώματά του. Το λαϊκό αυτό πανεπιστήμιο. Κυρίως όμως μας γνώρισαν και μας μύησαν στη σύγχρονη τέχνη του μπετόν αρμέ, του σίδερου και του γυαλιού, στις δυνατότητες και τις αντινομίες τους, πάντα όμως με γνώμονα την αρμονία, τις σωστές αναλογίες και με μέτρο τον άνθρωπο», λέει ο Κώστας Φινές και συνεχίζει: «Ο Γκίκας, φίλος για πολλά χρόνια με τον Λε Κορμπιζιέ, μας γνώρισε το μέγιστο αυτόν αρχιτέκτονα σφραγίζοντας την υπόλοιπη ζωή μας με τα λαμπρά του έργα και τις θεωρίες του. Οι δάσκαλοι αυτοί δίδαξαν ακόμα πως δεν είναι δυνατόν ο αρχιτέκτονας να δημιουργεί μόνος του. Η αρχιτεκτονική είναι μια κοινωνική και εφαρμοσμένη τέχνη. Για να υλοποιηθούν οι ιδέες, απαιτούνται τα χέρια και το μεράκι των μαστόρων. Αυτών που μεταφέρουν την πείρα του παρελθόντος, τη διδάσκουν και την υλοποιούν».

Με αυτά τα χέρια, το μεράκι και την πείρα συγχρωτιστήκατε αλλά και διδαχθήκατε, νομίζω…
Η μεταπολεμική γενιά είχε την τύχη να προλάβει τους τελευταίους αυτούς φορείς της τέχνης και της παράδοσης. Οικογένειες Μυτιληνιών μαστόρων, διωγμένοι από τα χωριά τους, είχαν πιάσει τις πλαγιές στα Τουρκοβούνια και έχτιζαν την Αθήνα. Όπως ακριβώς παλιότερα οι Αναφιώτες μαστόροι εγκαταστάθηκαν στις βόρειες κλιτύες της Ακρόπολης.

Γεύση αυτής της συνεργασίας αρχιτέκτονα και μάστορα ζήσαμε στο τέλος της δεκαετίας του ’50, στα έργα του Πικιώνη γύρω από την Ακρόπολη και την περιοχή του Λουμπαρδιάρη.

Και οι σημερινοί δάσκαλοι;
Στη δική μας περίπτωση, δεν ξέρω σε πόσες σχολές μέσα από τα προγράμματα σπουδών αναζητούνται δάσκαλοι με αντίστοιχες γνώσεις και πραγματοποιημένο αρχιτεκτονικό έργο ή αυτοί που εκλέγονται φέρνουν στα μέτρα των γνώσεων και των προτιμήσεών τους το πρόγραμμα σπουδών. Στην Αγγλία, τα προγράμματα σπουδών έχουν διατυπωθεί πριν από δεκαετίες και μετά από συνεχείς διορθώσεις, προσαρμογές και επικαιροποίηση στις ανάγκες που διαμορφώνονται κατά την εξέλιξη της κοινωνίας και των νέων υλικών. Πάντα με την άγρυπνη παρακολούθηση του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων, μια που αυτός εκπροσωπεί τη «μαχόμενη αρχιτεκτονική».

Σήμερα ζούμε το θρίαμβο του περιττού και του εντυπωσιακού. Απουσιάζει ο ρόλος του αρχιτέκτονα που περιγράψατε προηγουμένως. Πώς το εξηγείται αυτό, κύριε Φινέ;
Ο αρχιτέκτονας εργάζεται σ’ αυτή τη χώρα, που έχει αυτό το κλίμα, αυτούς τους ανθρώπους, αυτή την παιδεία, αυτή την παράδοση και ιστορία. Το σύνολο των παραμέτρων αυτών πρέπει να εξυπηρετήσει. Χωρίς να υποκύψει στον πειρασμό της ατομικής προβολής. Να προσπαθήσει με συλλογική δουλειά να αναπτύξει ιδέες, να βρει λύσεις πρακτικές γρήγορης εφαρμογής και, κυρίως, «ντόπιες». Να εφαρμόσει συνειδητά το «ουκ εν τω πολλώ το ευ» των αρχαίων ή το «περίσσιο χαλάει το ίσιο» της γιαγιάς μας. Κάτι που για πολλούς σοφολογιότατους αποτελεί έλλειψη φαντασίας, έμπνευσης και παιδείας. Τις υπερβάσεις ας τις αφήσουμε για αργότερα, όταν τα κοινωνικά προβλήματα, τα καλλιτεχνικά, τα πολιτιστικά, της υγείας και της παιδείας θα τα χειρίζονται άλλα χέρια, που θα προέρχονται από το λαό και όχι από τους διεφθαρμένους, ανίκανους και ανίδεους πολιτικούς που τα μονοπωλούν σήμερα.

Κάπως έτσι, με αυτές τις ιδέες, με αυτές τις προθέσεις, πορεύτηκα στη ζωή μου. Δεν ξέρω πόσες φορές πέτυχα και πόσες έπεσα έξω. Πάντως, δεν ξόδεψα ποτέ χρόνο περιμένοντας «να με εκτιμήσουν άνθρωποι που ποτέ δεν εκτίμησα», όπως συνήθιζε να λέει ο Γιάννης Τσαρούχης. Ίσως και γι’ αυτό δεν ήμουνα ποτέ και από τα πιο αγαπημένα τους παιδιά…

Το δικαίωμα στην τέχνη και τον πολιτισμό

 

Καταπληκτικό!!!

Ο “Κόκινος Καπνάς” στον Ιανό (videos)

Έγινε με μεγάλη επιτυχία η παρουσίαση της μελέτης του Βλάση Αγτζίδη με τίτλο: «Η εφημερίδα ‘Κόκινος Καπνας’ και ο ελληνισμός του Καυκάσου (1932-1937)» (που την είχαμε αναφέρει σε παλαιότερο ποστ) στον Ιανό στις 7 Μαΐου 2010.
Οι ομιλητές (ο προέδρος της Ακαδημίας Αθηνών κ. Σβολόπουλος, ο καθηγητής της (του) Παντείου κ. Ανδρεάδης και ο πρόεδρος της επιτροπής Ποντιακών Μελετών κ. Γαλανίδης) μίλησαν με τα καλύτερα λόγια για το έργο του Βλάση Αγτζίδη.

Παρουσιάζω στη συνέχεια videos και φωτογραφίες από την εκδήλωση.