Η Αθήνα υπό κατοχή!!!

Ο Γιάννης Φελέκης στο πανό της ΟΚΔΕ

Ο Χρυσοχοΐδης ζήλεψε την δόξα του Μαρκογιαννάκη. Δεν εξηγείτε αλλιώς η τρομοκρατία και η αστυνομοκρατία που υπήρχε για πολλές ώρες σε ολόκληρη την Αθήνα.

Ενώ η διαδήλωση είχε σημείο συγκέντρωσης τα Προπύλαια του Πανεπιστημίου, ήταν κλειστή η Βασ. Σοφίας δύο ώρες πριν. Κομμένη η Αθήνα στα δύο!!!

Παντού σωματικοί έλεγχοι. Όταν περπατούσε νεαρός τον σταματούσαν, του ζητούσαν τα χαρτιά του και του έκαναν σωματικό έλεγχο.

Τα Προπύλαια ήταν κυκλωμένα απο αστυνομία και ΜΑΤ. Για να πας στην συγκέντρωση έπρεπε να περάσεις ανάμεσα απο ΜΑΤάδες οι οποίοι σου χαμογελούσαν και σου έκλειναν το μάτι.

Κάποια στιγμή τα ΜΑΤ πλησίασαν απο τον πεζόδρομο της Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε’ τόσο κοντά στην διαδήλωση που σχεδόν ακουμπούσαν τους διαδηλωτές, οι οποίοι άρχισαν να τους γιουχάρουν. Εκεί άρχισαν τα πρώτα δακρυγόνα.

Τόσο πολύ προκαλούσαν!!! Προσπαθούσαν να δημιουργήσουν δεδομένη κατάσταση για να επέμβουν.  

Το ίδιο και την ώρα που ξεκίνησε η πορεία (θα πηγαίναμε Χαυτεία, μετά Σταδίου, Σύνταγμα και τέλος Προπύλαια) πετάχτηκαν ΜΑΤάδες απο την Ιπποκράτους και έδειχναν στους πιτσιρίκους τα γεννητικά τους όργανα και να τους λένε διάφορα αγοραία. Έτσι κατάφερναν να θυμώνουν τους πιτσιρικάδες που άρχιζαν να τους πετάνε νεράντζια. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούσαν τα ΜΑΤ την δικαιολογία για να πετάνε δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης.

Κοντά στα Χαυτεία, Ζητάδες μπήκαν με τις μηχανές ανάμεσα από τα μπλόκ και κτύπαγαν με γκλομπς τους ξέμπαρκους (όσους δεν ήταν μέσα σε αλυσίδες). Μέχρι το Σύνταγμα και τα Προπύλαια η αστυνομία και τα ΜΑΤ προκαλούσαν και κτύπαγαν κατά το δοκούν.

Στην επιστροφή είδαμε σε κάθε γωνία Αστυνομικούς και Χρυσαυγίτες να είναι έτοιμοι για το κοινό έργο τους αυτό της προστασίας του πολίτη.

Advertisements

46 comments on “Η Αθήνα υπό κατοχή!!!

  1. Η συγκέντρωση και πορεία της Κυριακής 6 Δεκεμβρίου ήταν πολύ μεγάλη.
    Συγκρίνεται σε μέγεθος με αυτήν του Πολυτεχνείου, παρ’ ότι χθες δεν συμμετείχαν ΚΚΕ, ΠΑΜΕ και ΠΑΣΟΚ.

  2. Παράθεμα: ΜΑΤ και κουκουλοφόροι ΜΑΖΙ στα Χανιά « Κανάλι

  3. ——————————————————————————————–
    Για δες (ψύχραιμα) και μια άλλη άποψη:

    ——————————————————————————————–

    Ολα θύμιζαν ένα ξεπερασμένο παρελθόν

    Νίκος Μαραντζίδης | Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009

    Το κέντρο της Αθήνας φλέγεται, πέρυσι τον Δεκέμβρη Κάθομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου όπως περίπου ο μαθητής μπροστά στη λευκή του κόλλα λίγο πριν τελειώσει ο χρόνος της εξέτασης. Σκέφτομαι: Τι να απόμεινε άραγε από τον περσινό Δεκέμβρη; Η μοναδική απάντηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι: Απολύτως τίποτε!

    Τα γεγονότα που ξεκίνησαν με αφορμή τον τραγικό θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου οδήγησαν τότε μερικούς να προφητεύσουν μια «κοινωνική Δευτέρα Παρουσία» όπου όλοι οι αμαρτωλοί θα έπρεπε να μετανοήσουμε. Αρκετοί άλλοι νόμιζαν πως παρακολουθούσαν μια μεγάλη κοινωνική έκρηξη με μακροχρόνιες και απρόβλεπτες συνέπειες. Γελάστηκαν. Σε αρκετούς κόστισε σε αξιοπιστία. Ο ΣΥΡΙΖΑ, το πολιτικό μόρφωμα που νόμιζε πως βρήκε μια πολιτική ευκαιρία προς αξιοποίηση, έχασε σε πολιτική επιρροή και έκτοτε αντιμετωπίζει μια ισχυρή, πιθανόν διαλυτική, κρίση ταυτότητας.

    Στην εξέγερση-φάρσα, που είχε τις αιτίες της στον κουτσαβακισμό κάποιων οργάνων της τάξης και στην ανικανότητα του κράτους από τη μια και στην κυρίαρχη «λαϊκο-δημοκρατική» κουλτούρα της Μεταπολίτευσης, που ευνοεί συστηματικά καλυμμένες υπό επαναστατικό μανδύα ανομικές συμπεριφορές, από την άλλη, συμμετείχαν τέσσερις κυρίως ομάδες:
    -οι συνήθεις αναρχικοί/αριστεριστές,
    -οι κινητοποιημένοι πενηντάρηδες της «καθεστωτικής Αριστεράς»,
    -οι μαθητές/φοιτητές και
    -ένας αριθμός από μετανάστες.

    Από τις τέσσερις αυτές ομάδες οι δύο πρώτες συμμετέχουν ανελλιπώς σε κάθε ανάλογη κοινωνική εκδήλωση τα τελευταία τριάντα χρόνια εκφράζοντας τον βίαιο ριζοσπαστισμό τους οι πρώτοι και τις ειρηνικές επαναστατικές ευαισθησίες τους οι δεύτεροι. Οι δύο αυτές ομάδες επιχείρησαν να επιβάλουν στις εξελίξεις την οργανωτική τους κουλτούρα: τη βίαιη και μάλλον απολιτική στάση τους οι πρώτοι, την υπερ-πολιτικοποιημένη, «λαϊκο-δημοκρατικών» καταβολών, και με πρόσβαση στους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, κουλτούρα τους οι δεύτεροι.

    Οι πρώτοι, πολύ νεότεροι, ζούσαν τα γεγονότα με την ένταση αυτού που πενθεί ένα στενό του πρόσωπο.
    Εμπειρότεροι οι δεύτεροι, αντιμετώπιζαν την κατάσταση όπως οι μακρινοί συγγενείς το μνημόσυνο: με ελεγχόμενη συγκίνηση και με δεύτερες σκέψεις για την «κληρονομιά».

    Οι μαθητές, πάλι, κουβαλώντας έναν συναισθηματισμό μαζί με μια αίσθηση του χαβαλέ- απολύτως φυσικά και τα δύο για την ηλικία τους-, με τις διαδηλώσεις και τις καταλήψεις έκαναν ένα ευχάριστο διάλειμμα από το βαρετό και μίζερο σχολείο. Εκτόνωσαν την εφηβική τους ορμή σε πετροπολέμους εναντίον αστυνομικών τμημάτων, συχνά με τις μαμάδες τους από πίσω, ιδιαίτερα εκεί στα κινητοποιημένα βόρεια προάστια.

    Τέλος, υπήρξαν οι μετανάστες και οι άλλοι κοινωνικά αποκλεισμένοι που συμμετείχαν στην ουρά της πορείας πρωταγωνιστώντας στο πλιάτσικο. Ανθρωποι που πρόβαραν γυαλιά Gucci στους καθρέπτες των λεηλατημένων καταστημάτων την ώρα του χαλασμού. Φθόνος και λαχτάρα μαζί για την κοινωνία της αφθονίας που απλωνόταν επιδεικτικά μπροστά τους χωρίς να μπορούν να την αγγίξουν.

    Ολοι οι παραπάνω σχημάτισαν ένα αμάλγαμα μέσα σε ένα τοπίο όπου κυριαρχούσαν ο θόρυβος και τα χρώματα. Αυτό εντυπωσίασε και τα media που ενίσχυσαν τον ναρκισσισμό των συμμετεχόντων στα επεισόδια δίνοντας την αίσθηση ότι συμμετέχουν σε ένα είδος ελληνικού Μάη του ΄68.

    Παρά τις αγωνιώδεις, από κά ποιους, προσπάθειες να φανεί ότι τα γεγονότα άνοιγαν ένα παράθυρο στο μέλλον, στην πραγματικότητα όλα θύμιζαν ένα ξεπερασμένο παρελθόν. Προέκυψε μάλιστα μια κακή αντιγραφή των λαϊκο-δημοκρατικών ιδεοληψιών του ΄70 και του ΄80. Το σύνολο των αιτημάτων και των συνθημάτων ανέδυε το φοιτητικό κλίμα της Μεταπολίτευσης ενδεδυμένο με έναν φορτισμένο από την τραγωδία απολιτικό μελοδραματισμό. Ο Γρηγορόπουλος, εξάλλου, ως σύμβολο δεν ήταν ούτε ο Κουμής ούτε καν ο Καλτεζάς. Η «εξέγερση» του Δεκέμβρη δεν παρήγαγε ούτε μια καινούργια ιδέα, δεν γέννησε ούτε ένα νέο αίτημα, δεν υιοθέτησε νέα αισθητικά πρότυπα, δεν παρήγαγε έναν νέο πολιτικό λόγο. Ισως γι΄ αυτό θυμόμαστε ελάχιστα πράγματα, πέρα από τις σπασμένες τζαμαρίες και τις καμένες βιβλιοθήκες. Ισως για αυτό όταν θα ακούμε τη φράση «να κρατήσουμε ζωντανό τον Δεκέμβρη» θα καταλαβαίνουμε κυρίως πως κάποιες βιτρίνες θα σπάσουν ακόμη, κάποιοι καθηγητές θα γιαουρτωθούν ή θα ξυλοφορτωθούν, κάποιοι αστυνομικοί μπορεί να πέσουν νεκροί.

    Αν έμεινε κάτι από τα γεγονότα, βρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση που οι υμνητές του Δεκέμβρη φαντάζονται. Βιώσαμε ως πολίτες την αξία του κράτους δικαίου. Συνειδητοποιήσαμε ότι το «επαναστατικό δίκαιο» είναι στην πράξη η εξύμνηση της αυθαιρεσίας και της εξαχρείωσης που οδηγεί στον εξευτελισμό του ατόμου και σε κάθε μορφής ολοκληρωτισμό. Κατανοήσαμε πως, όταν καταστρέφονται περιουσίες και απειλείται η ανθρώπινη ζωή, διαλύεται ο κοινωνικός ιστός και εκβαρβαριζόμαστε. Αντιληφθήκαμε ότι οι πολίτες οφείλουν να μην ανέχονται καμία έκφραση αυθαιρεσίας και τρομοκρατίας, όποιον ιδεολογικό μανδύα και αν φέρουν.

    Ο Δεκέμβρης έκανε, για πρώτη φορά ίσως στη Μεταπολίτευση, τόσο πολλούς ανθρώπους από τον χώρο των γραμμάτων και της επιστήμης να σπάσουν το φράγμα της σιωπής και να αντισταθούν στο παραλήρημα της αυτοαποκαλούμενης επαναστατικής βίας. Μάλιστα κάποιοι από αυτούς το πλήρωσαν ήδη, με επιθέσεις και με απειλές ενάντια στη ζωή τους. Υπό το παραπάνω πρίσμα, αν κάτι έχει νόημα να μείνει από τον Δεκέμβρη είναι το: Ποτέ πια Δεκέμβρης!

    Ο κ. Νίκος Μαραντζίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

  4. Αγαπητέ Ζωνιανίτη

    Ο κ. Μαραντζίδης δεν έχει καταλάβει τίποτα απο αυτά που έγιναν πέρυσι, γι αυτό θυμάται μόνο τις σπασμένες βιτρίνες. Νομίζω οτι έχει απαντηθεί δεόντως και βαριέμαι να του απαντήσω.
    Αν και εσύ, που ελπίζω όχι, έχεις την ίδια γνώμη με τον κ. Μαραντζίδη διάβασε μια άποψη:
    https://kanali.wordpress.com/2009/12/04/tsipras_protagon/

  5. Επίσης στην ίδια εφημερίδα (Βήμα της Κυριακής) που έγραψε ο κ. Μαραντζίδης σε «έρευνα» για τον περσινό Δεκέμβρη όλοι όσοι έγραψαν κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα.
    Τυχαίο είναι Ζωνιανίτη;

    Νά με ποιόν τρόπο το Βήμα της Κυριακής (που το αγόρασα για τον Τσάρλυ Τσάπλιν και τον Σαββόπουλο και συγχίστηκα) ξορκίζει τον Δεκέμβρη 2008 (και νομίζει οτι καθάρισε!!!).

    Άραγε έχει άδικο ο Allu Fun Marx που γράφει:
    Μπάτσοι, TV, νεοναζί
    όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί.

    Βήμα Κυριακής
    ΝΕΕΣ ΕΠΟΧΕΣ
    Τι ήταν ο Δεκέμβρης του 2008…
    Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009

    Η αποτρόπαιη και απρόκλητη δολοφονία του νεαρού μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια, ακριβώς έναν χρόνο πριν, οι αντιδράσεις που ακολούθησαν, οι καθολικές καταστροφές στην Αθήνα αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα, αποτέλεσαν φαινόμενα πρωτόγνωρα ίσως, ως προς την έκταση και τη σύνθεσή τους, οπωσδήποτε όμως χρήζοντα μελέτης και ανάλυσης. Αρθρα, εκπομπές, αφιερώματα επιχείρησαν, έναν χρόνο πριν, να εντοπίσουν τις αιτίες που οδήγησαν στην «εξέγερση του Δεκέμβρη» και να ερμηνεύσουν την κοινωνική έκρηξη. Εναν χρόνο μετά, κοιτάζοντας τόσο πίσω όσο και σε όσα ακολούθησαν, τι έχει μείνει από τον Δεκέμβρη του 2008;

    1) Ολα θύμιζαν ένα ξεπερασμένο παρελθόν
    Νίκος Μαραντζίδης
    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=303460&ct=114&dt=06/12/2009

    2)…και τι δεν ήταν
    Στάθης Ν. Καλύβας
    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=303459&ct=114&dt=06/12/2009

    3) Ουδέν μπάχαλο αμιγές καλού
    Θεόδωρος Δ. Παπαγγελής
    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=303461&ct=114&dt=06/12/2009

    4) Ο,τι μας βολεύει
    Γεράσιμος Βώκος
    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=303462&ct=114&dt=06/12/2009

    5) Οι περιλειπόμενοι
    Γιώργης Γιατρομανωλάκης
    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=303463&ct=114&dt=06/12/2009

    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
    Επειδή δεν ξeχνάμε Ζωνιανίτη…
    διάβασε και αυτό

    7 Ιουλίου 1978, βλέπει το φως της δημοσιότητας ένα πρωτοσέλιδο σχόλιο του ΒΗΜΑΤΟΣ, με τίτλο «ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ;»

    «Υπάρχουν φορές που στον απλό πολίτη δημιουργείται ένα απλό ερώτημα: από το σημερινό ελληνικό Κράτος λείπει η σοβαρότητα ή το αίσθημα ευθύνης;… Ο περιβόητος «γιατρός» του Παλαιού Φαλήρου δεν αρκείται στο ότι ίδρυσε κάποιο «κράτος» και μένει εκεί (δηλαδή στο διαμέρισμά του) παρά το γεγονός ότι εκκρεμούν σε βάρος του εντάλματα». Το ανυπόγραφο σχόλιο, συνεχίζει λέγοντας ότι «αυτό που δεν κάνει η αστυνομία, κάποια στιγμή μπορεί να το κάνουν κάποιοι κάτοικοι της πολυκατοικίας όπου εδρεύει ο «γιατρός Τσιρώνης». Να τον συλλάβουν και να τον παραδώσουν στους αδρανούντες…» Και το σχόλιο τελείωνε ως εξής: «Ποιος κάποτε θα αποφασίσει να προστατεύσει το κύρος και την αξιοπιστία του Κράτους; Διότι και η υπόθεση Τσιρώνη υπογραμμίζει την ανυπαρξία Κράτους».

    11 Ιούλη 1978: Αστυνομικοί εισβάλλουν στο σπίτι του γιατρού Τσιρώνη στις 4 το πρωί, με δικαστική απόφαση και παρουσία εισαγγελέα. Ο διευθυντής της αστυνομίας Λεμονής έχει δώσει εντολή να μη πλησιάσει δημοσιογράφος σε μεγάλη ακτίνα από το σπίτι του γιατρού, ενώ ρόλο επόπτη στην οργάνωση της επιχείρησης έχει παίξει ο ίδιος ο υπουργός δημόσιας τάξης Μπάλκος. Ο γιατρός Τσιρώνης «αυτοκτονεί». Η επιχείρηση «επιτυγχάνει».

  6. Ένα πολύ καλό κείμενο που νομίζω ότι εκφράζει πολύ κόσμο που δεν αρέσκεται ούτε στις επιπόλαιες καταδίκες, αλλά ούτε και στις εύκολες αγιοποιήσεις ή στούς απόλυτους αφορισμούς, όπως ο τίτλος τούτου του ποστ, είναι το παρακάτω κείμενο του Σεβαστάκη από την «Αυγή»

    Μ-π

    —————————————————————-

    Ένα χρόνο μετά…

    Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/12/2009
    ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ

    Ένα χρόνο μετά, έχει κανείς την αίσθηση πως ο Δεκέμβρης, παρά τα φαινόμενα, παραμένει άγνωστης ταυτότητας αντικείμενο. Υπόθεση του αστυνομικού δελτίου για πολλούς συμπολίτες μας, μεταμοντέρνα φάρσα για τους κυνικούς, συμβολικό «Έτος 1» για τους αντιεξουσιαστές, σαγηνευτικό εμπόρευμα για τη δημοσιογραφία των εντυπώσεων. Από την κοινωνιολογία των αιτίων στην πρόχειρη εξαρχειολογία και στη συζήτηση περί βίας και μη βίας. Και μέσα σε όλα τούτα να κερδίζει έδαφος η αμηχανία εκείνης της ανάγνωσης που θέλει να κρατήσει αποστάσεις από τις τραχιές πτυχές των γεγονότων για να διασώσει μια κάποια ιδέα για τα κινήματα του μέλλοντος.

    Το πρόβλημα βεβαίως είναι ότι ο Δεκέμβρης δεν επιτρέπει ανώδυνες οικειοποιήσεις. Η απουσία κινητήριας ιδέας και συμβολικού άξονα είναι αδύνατον να αναπληρωθεί από την ευχέρεια την οποία επιδεικνύει η πάσης απόχρωσης αριστερά στο να εντάσσει στα δικά της χωράφια τα ιδιότροπα κοινωνικά ρήγματα. Υπήρξαν τελικά εκείνες οι μέρες και νύχτες ένα πεδίο σύγκρουσης έτσι όπως αντιλαμβάνεται αυτή την έννοια η έλλογη διαφωνία του αριστερού με το κυρίαρχο μοντέλο και την εξουσία του; Ή, αντίθετα, το ήθος και οι κώδικες του Δεκέμβρη πρέπει να θεωρηθούν κάτι άλλο και ίσως ξένο προς όλες τις θεμιτές εκδοχές συλλογικής αφύπνισης;

    Από καιρό έχω υποστηρίξει την άποψη ότι ισχύουν και οι δυο εκδοχές. Ο Δεκέμβρης ξετυλίχτηκε σαν μια ζωντανή αντίφαση μέσα στην οποία αναδύθηκε, «από το πουθενά», μια εκπληκτική διάθεση εναντίωσης από ένα κομμάτι της ελληνικής νεολαίας (και όχι μόνο). Αυτή ωστόσο η έκλυση ενεργειών δεν αναζήτησε παρά ελάχιστα τη γλώσσα της διεκδίκησης και την προοπτική μιας πολιτικής μεσολάβησης των επιθυμιών. Τόσο οι «άγριες» όσο και οι εναλλακτικές ή δημιουργικές επιθυμίες οι οποίες εκτοξεύτηκαν στα ύψη εκείνο το διάστημα εγκλωβίστηκαν στο στατικό πεδίο της απορριπτικής χειρονομίας και της ενστικτώδους αντι-πολιτικής.

    Τι εννοώ με αυτό; Πολύ απλά ότι οι ετερόκλητες δυναμικές οι οποίες συνυφάνθηκαν ή συνυπήρξαν στο γεγονός δεν μπόρεσαν να διαρρήξουν το ζοφερό πλαίσιο το οποίο και πυροδότησε την αλυσιδωτή αντίδραση. Δεν γεννήθηκαν νέες ηθικές και πολιτικές φωνές. Το όλο πράγμα καθηλώθηκε σε μεγάλο βαθμό στα άμεσα δεδομένα της άρνησης, σε μια οργισμένη αντιφώνηση της ασφυξίας ή στον υψηλόφωνο «νεοκαταστασιακό» λυρισμό.

    Η διαπίστωση αυτή δεν δικαιολογεί ωστόσο ένα υγειονομικό φράγμα ανάμεσα σε μια έλλογη και θετική πολιτική κουλτούρα και σε όλες εκείνες τις αλλόκοτες διεργασίες που κρίνουμε ότι διασχίζονται από νέους ανορθολογισμούς και πολιτισμικές παθολογίες. Ο εξωτισμός του Δεκέμβρη, γοητευτικός ή επίφοβος, οικείος ή περισσότερο απόμακρος, θα είναι κατά πάσα πιθανότητα ο κανόνας των συγκρουσιακών στιγμών του μέλλοντος. Και με αυτή την έννοια η καταφυγή στη θαλπωρή της θεσμικής σύνεσης και στον τελετουργικό ξορκισμό των «κινηματικών περιπετειών» δεν είναι σε θέση να απαντήσει σε παρόμοιες προκλήσεις. Ο πειρασμός μιας αναχώρησης μακριά από «όλα όσα δεν μας εκφράζουν» μοιάζει εν τέλει με μια ηθικολογία ομόλογη και συμμετρική με την αντιθεσμική ορθοδοξία εκείνων που διατρανώνουν την αντίθετη καθαρότητα.

    Μια κριτική προσέγγιση της δεκεμβριανής έκρηξης διαγράφεται εκεί όπου δεν αναζητά κανείς απεγνωσμένα τα νέα υποκείμενα της μεγάλης σύγκρουσης αλλά και δεν υιοθετεί τις κυρίαρχες ερμηνείες οι οποίες ταυτίζουν τη δημοκρατία με την κατάψυξη των δημόσιων παθών και τη ρηχή κοινωνική νηνεμία. Αυτό σημαίνει διαρκή προσπάθεια για κατανόηση των νέων ρηγμάτων που απειλούν τους κοινωνικούς δεσμούς, για πολιτική ερμηνεία της μεγάλης δυσφορίας με το κράτος των ελίτ, για ανίχνευση των σύγχρονων μορφών ευπάθειας και ατομικής οδύνης από την έλλειψη νοήματος. Μια τέτοια προσπάθεια, απαραίτητη σε βάθος χρόνου, δεν είναι θεωρητική πολυτέλεια.

    Ο Δεκέμβρης δεν μας κληροδότησε ένα πλαίσιο αιτημάτων, μια μεθοδολογία κινήματος, μια αγωνιστική γραμματική. Αυτό δεν τον κάνει βουβό και αναλφάβητο. Η γλώσσα του δεν είναι άμεσα μεταφράσιμη σε ένα απάνθισμα κοινωνικών στόχων εναλλακτικών ως προς τις αξίες του κυρίαρχου «ελληνικού τρόπου». Αυτό δεν τον καθιστά άναρθρο ή απλώς μηδενιστικό, όπως ειπώθηκε συχνά, ακόμα και από αριστερούς.

    Και ίσως εν τέλει να μην ήταν μια απάντηση αλλά το ερώτημα έτσι όπως μας το λέει και ένα από τα ωραιότερα συνθήματά του: “Ο Δεκέμβρης δεν ήταν η απάντηση αλλά το ερώτημα”. Ποιο ήταν το ερώτημα; Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν έχει σχέση με την προβολή και κατοπινή συντήρηση μιας ερμητικής φιλολογίας για τα «υποκείμενα της αντίστασης». Αφορά πολύ περισσότερο την επώδυνη αναζήτηση νοήματος από όλους όσοι αισθάνονται ότι δεν εκπροσωπούνται από ένα διάτρητο κοινωνικό συμβόλαιο.

    Ένα χρόνο μετά, είναι λοιπόν νωρίς να αποφανθούμε για την προίκα εκείνων των ημερών. Πέρα από την εξεγερτική ποίηση των «δεκεμβριστών» και τις φαρμακερές αποφάνσεις των εκπροσώπων του «κόμματος της τάξης», το ερώτημα μένει ανοιχτό. Και μαζί με αυτό παραμένουν εκκρεμείς οι απαντήσεις στα μεγάλα ηθικά και πολιτικά κενά μιας περιόδου.

  7. Το θετικό είναι οτι όσο περνά η ώρα έχουμε όλο και καλλίτερη ανάλυση.
    Με αυτό τον ρυθμό μεθαύριο θα γίνει paste η ιδανική.

    Ο τίτλος τούτου του ποστ φωτογραφίζει αυτό ακριβώς που εγώ είδα πηγαίνοντας με τον μικρό στην διαδήλωση της Κυριακής. Αν έχεις διαφορετική εικόνα περιμένω να μου πεις τι είδες εσύ.

  8. Να τελικά και η δική μου άποψη

    Μ-π

    υ.γ. ελπίζω τώρα να με απελευθερώσουν χωρίς να με παραπέμψουν για εξύβριση αρχής! 😉
    ——————————————————————————————

    ….χαιρετίζω τις χιλιάδες λαού και νεολαίας που διαδήλωσαν σε όλη την Ελλάδα τιμώντας τη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

    Με τη μαζική τους συμμετοχή στις διαδηλώσεις καταδίκασαν και κατήγγειλαν την κυβερνητική πολιτική της καταστολής, της καταπάτησης των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων και το κλίμα της κρατικής τρομοκρατίας που καλλιεργείται καθημερινά.Αυτό το κλίμα επιχείρησε να επιβάλλει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με το ανοικτό χτύπημα των διαδηλώσεων καθώς και τις εκατοντάδες συλλήψεις και προσαγωγές πριν και μετά.

    Καταδικάζουμε την απρόκλητη επίθεση και το σοβαρό τραυματισμό του στελέχους του ΕΕΚ, αγωνίστριας από την εποχή της χούντας, από τις μηχανοκίνητες δυνάμεις καταστολής. Καταδικάζουμε την επίθεση για τη διάλυση της διαδήλωσης στη Θεσσαλονίκη και τις συλλήψεις αγωνιστών διαδηλωτών.

    Όσο κι αν προσπαθεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, οι μεθοδεύσεις της είναι καταδικασμένες στις συνειδήσεις όλων αυτών που βγαίνουν στους δρόμους. Όσο κι αν προσπαθεί, όλοι γνωρίζουν ότι είναι αυτή που κρατάει οπλισμένο το χέρι που δολοφόνησε τον «Αλέξη».

    *
    ΚΑΤΩ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
    *
    ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΝ ΟΙ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ
    *
    ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΔΕΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ
    *
    ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΟΥΝ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΟΥ «ΑΛΕΞΗ»

  9. Είδα φως και μπήκα Μ-π 🙂

    Το κείμενο του Σεβαστάκη όντως είναι πολύ ενδιαφέρον.
    Το παρακάτω απόσπασμα βάζει τα πλαίσια, και νομίζω τα σωστά, που θα έπρεπε να κινείται μια απόπειρα προσέγγισης των γεγονότων του Δεκέμβρη.

    «…Μια κριτική προσέγγιση της δεκεμβριανής έκρηξης διαγράφεται εκεί όπου δεν αναζητά κανείς απεγνωσμένα τα νέα υποκείμενα της μεγάλης σύγκρουσης αλλά και δεν υιοθετεί τις κυρίαρχες ερμηνείες οι οποίες ταυτίζουν τη δημοκρατία με την κατάψυξη των δημόσιων παθών και τη ρηχή κοινωνική νηνεμία..»

    Και βέβαια όχι οι στρατευμένες , άναρθρες κραυγές σπίλωσης και απαξίας αυτών που τα άρθρα τους συνεβρέθησαν όλα μαζί στο βήμα της κυριακής, όλως τυχαίως βέβαια….

    Όσον αφορά τον τίτλο …δεν ξέρω 12.000, κατά τα μμε, αστυνομικοι ή 850 προσαγωγές μπορούν να τον δικαιολογήσουν.
    Τέλος πάντων θα μπορούσες καναλιώτη να χρησιμοποιήσεις διαφορετικούς όρους :
    Athens under occupasion ή the capture of Athens ή μας την είχανε στημένη… 🙂

    mumul

  10. Μ-π, ο mumul ήταν κάτω και έχει εικόνα για το τι έγινε και πως την είχαν στημένη στα παιδιά μας, αλλά και σε μας που δεν τρέχουμε πλέον τόσο γρήγορα. Άκουσέ τον.

  11. Έχεις δίκιο. Τώρα που το βλέπω πιο ψύχραιμα, η ανακοίνωση του ΚΚΕ(μ-λ) είναι αρκετά ρεφορμιστική και παραδοσιακή. Μάλλον τελικά το παρακάτω εκφράζει καλύτερα αυτό που ζούμε καθημερινά σ’αυτό το κράτος των ταγΜΑΤασφαλιτών…

    Μ-π

    ———————————-

    «….Σε όργιο εκτεταμένων κρατικών τρομοκρατικών ενεργειών επιδόθηκε η κυβέρνηση των πράσινων νεοεκσυγχρονιστών του ΠΑΣΟΚ, εξαπολύοντας τις λυσσασμένες ορδές των ταγΜΑΤασφαλιτών απέναντι στους μαθητές, στους φοιτητές, στους εργαζόμενους, στους εκπαιδευτικούς, στους μετανάστες, που συμμετείχαν στη διαδήλωση της Κυριακής και στο Πανεκπαιδευτικό-Παλλαϊκό συλλαλητήριο της Δευτέρας. Αποτελούν συνέχεια των αστυνομικών εγκλημάτων του περσινού Δεκέμβρη με το καθεστώς των δολοφόνων να αλλάζει μόνο κυβερνητικούς διαχειριστές. Απαράλλαχτο το ίδιο, εξελίσσεται πιο στυγνά. Κάθε χτύπημά του έχει χρήση προειδοποίησης σε επερχόμενους Δεκέμβρηδες, σε μια κοινωνία που φορτίζει πιο εκρηκτικά ηφαίστεια αντίστασης και ανατροπής.

    Οι προληπτικές συλλήψεις, η δολοφονική επίθεση με αστυνομική μηχανή, γκλοπς και κλωτσιές στην αγωνίστρια του αντιδικτατορικού αγώνα Αγγελική Σταυροπούλου, μέλους του ΕΕΚ, η βίαιη τραμπούκικη εισβολή των ΜΑΤ στο στέκι Ρεσάλτο στο Κερατσίνι και η βίαιη εκκένωση διαμαρτυρόμενων αλληλέγγυων στο Δημαρχείο Κερατσινίου, η σύλληψη δύο μελών της Α.Κ Αιτωλοακαρνανίας που παραπέμπονται με βαριές κατηγορίες, οι ξυλοδαρμοί, η συνεχής ρίψη δακρυγόνων και οι αθρόες συλλήψεις διαδηλωτών, η συνολική στοχοποίηση μπλοκ στις διαδηλώσεις και ανάμεσά τους του μπλοκ της ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ και των αυτοπεριφρουρούμενων μπλοκ της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης στην Αθήνα και σε όλη την επικράτεια, δεν μπορούν να ανακόψουν τη νέα αντικαθεστωτική ριζοσπαστικοποίηση που υπάρχει και αναπτύσσεται στους κοινωνικούς, εργατικούς, νεολαιίστικους και περιβαλλοντικούς αγώνες. Ιδιαίτερα σήμερα που η κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας ως άλλοθι την εντεινόμενη κρίση, προωθεί νέα αντικοινωνικά μέτρα σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας, διευρύνει την επισφαλή-ελαστική εργασία, προωθεί νέες αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στην παιδεία των σχολείων φυλακών για τους μαθητές, καταστρατηγεί τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων και καταπατά ασυστόλως το άσυλο των πανεπιστημιακών σχολών.

    Η προσπάθεια της κυβέρνησης, του κράτους και συνολικά του καθεστώτος να εμπεδώσουν κλίμα φόβου στην κοινωνία με την πολλαπλή βοήθεια των καθεστωτικών ΜΜΕ καταργείται στην πράξη. Δύο μήνες μετά τις εκλογές, βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα διογκούμενο κύμα κοινωνικής, εργατικής και νεολαιίστικης διαμαρτυρίας, που δεν της δίνει καμιά περίοδο χάριτος. Οι νέες φασιστικές/ναζιστικές μέθοδες καταστολής πλήθους που χρησιμοποίησε το τελευταίο διάστημα, που αποτελούν πιστή αντιγραφή Γερμανικού μοντέλου καταστολής και καταχειροκροτήθηκαν από το ακροδεξιό ΛΑ.ΟΣ. δεν είναι ικανές να της εξασφαλίσουν την αναγκαία κοινωνική και εργασιακή ειρήνη για την εφαρμογή της καθεστωτικής αντικοινωνικής πολιτικής και τη διατηρησιμότητα της μεταπολιτευτικής «δημοκρατικής ομαλότητας». Τα απανωτά διαγγέλματα του υπουργού προστασίας των αφεντικών και της καθεστωτικής τάξης και ασφάλειας, που θυμίζουν έντονα τα αλήστου μνήμης χουντικά διαγγέλματα, δεν φοβίζουν πλέον κανέναν, είναι φαιδρά. Μας πεισμώνουν περισσότερο και μας εξοργίζουν…..»

  12. Έχει μια ωραία γελοιογραφία στο news24/7: κλικ εδώ
    Ένας μεσήλικας αγανακτισμένος πολίτης ξελαρυγγιάζεται:
    – «Ο Δεκέμβρης του ’08 δεν ήταν επανάσταση»
    Και του απαντά με ψυχραιμία ένα άλλος μουσάτος:
    – « Σας θυμάμαι εσάς. Από τότε που λέγατε ότι ο Απρίλης του ’67 ήταν (επανάσταση)

  13. @Μ-π Είναι τραγικό εγώ να νοιώθω οτι η ανακοίνωση της ΑΚ Αθήνας, την οποία εσύ χρησιμοποιείς εδώ για να με προβοκάρεις, είναι πολύ κοντά στην αλήθεια ενώ εσύ πιστεύεις οτι κοντά στην αλήθεια είναι το κείμενο του Μαραντζίδη και των άλλων διατεταγμένων εξορκιστών του Δεκέμβρη 2008 που έγραψαν στο Βήμα! Το πιο τραγικό είναι οτι ακόμη και ο Νιώτης (που αναγκάστηκε απο τα πράγματα να δει την πολιτική κατάσταση σαν πατέρας και όχι σαν διατεταγμένος νεοΠΑΣΟΚος πολιτικός), θα συμφωνούσε με την προκήρυξη αυτή και όχι με εσένα.
    Που είναι η διαφωνία σου με την ανακοίνωση της ΑΚ; Πέρα απο την φρασεολογία, επί της ουσίας είναι πολιτικά ορθή.

    @ΑΦΜ 🙂

  14. Ο διανοούμενος, σύμφωνα με τον Γκράμσι, δεν είναι πια αυτός που συγκινεί με την ευγλωττία του, αλλά εκείνος που παρεμβαίνει στα κοινά ως δημιουργός, «μόνιμα πειστικός» (προπαγανδιστής) και οργανωτής· οργανωτής της ηγεμονίας -της πολιτικής και ιδεολογικής καθοδήγησης, ας πούμε- και, από αυτήν την άποψη, «υπάλληλος» της κυρίαρχης ταξικής συμμαχίας.

    Αν αποκαλούσαμε έναν πανεπιστημιακό «υπάλληλο», πιθανότατα θα ένιωθε προσβεβλημένος, ακόμα κι αν του εξηγούσαμε πως ο Γκράμσι διακρίνει σʼ αυτήν την «υπαλληλία» διάφορες βαθμίδες – από τους επιστήμονες, τους φιλοσόφους και τους καλλιτέχνες, που τους τοποθετεί στην κορυφή, μέχρι τους «διαχειριστές» και «διαφημιστές» του συσσωρευμένου πνευματικού πλούτου, τους οποίους εντοπίζει στα κατώτερα επίπεδα.

    Εφʼ όσον δεν είναι ασφαλές να κρίνουμε κάποιον από την ιδέα που έχει για τον εαυτό του, και αν αυτός είναι όντως ο κοινωνικός ρόλος των διανοουμένων, πώς δούλεψε η ιδιότυπη αυτή ομάδα «υπαλλήλων» στην εξέγερση του Δεκέμβρη; Ο Χ. Σίμος (ένθετο Εποχής, 6.12.2009) καταλήγει στα ίδια συμπεράσματα με τον Μ. Σπουρδαλάκη (Κυρ. Αυγή, 6.12.09): ο Δεκέμβρης αποκάλυψε την τραγική ένδεια της ελληνικής διανόησης, με εξέχουσες προσωπικότητες να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον «νόμο και την τάξη», να συνωστίζονται πίσω από μεταφυσικές ερμηνείες και να μετατρέπονται σε συμβούλους των αστυνομικών – επίσης διανοουμένων κατά τον Γκράμσι, αφού δουλειά τους είναι η αποκατάσταση της αυθόρμητης συγκατάθεσης προς την κυρίαρχη συμμαχία σε περιόδους κρίσης, όποτε δηλαδή αυτή λιγοστεύει.

    Τα συμπεράσματα επιβεβαιώθηκαν, δυστυχώς, και στην πρώτη επέτειο της εξέγερσης, με ορισμένους πανεπιστημιακούς να διεκδικούν επάξια, όσο και πέρσι, τα σκήπτρα αυτής της φτώχειας· για λόγους χώρου, θα μείνω στα άρθρα των Στ. Καλύβα, Ν. Μαραντζίδη και Θ. Παπαγγελή (Βήμα, 6.12.2009).

    Υπάρχει ένα σημείο όπου τα τρία κείμενα συναντιούνται, εκτός βέβαια από την ξεχειλίζουσα ειρωνεία για όσους μιλάμε για εξέγερση και την κοινή πολιτική τους στράτευση, που συμπυκνώνεται στο σύνθημα «Ποτέ πια Δεκέμβρης». Το σημείο αυτό είναι το «διαζύγιο» με την εμπειρική κοινωνική έρευνα.

    Τι άλλο να υποθέσουμε για τον Στ. Καλύβα, όταν ισχυρίζεται ότι η συμμετοχή στις περσινές διαδηλώσες δεν «φαίνεται» (sic) να ξεπέρασε τις 8.000, αντιγράφοντας απλώς περσινό κείμενο του Γ. Πρετεντέρη («Κόλαση», Βήμα, 20.12.2008) και παραγνωρίζοντας τις εκατοντάδες διαμαρτυρίες, καταλήψεις και διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, που προβάλλονταν επί 19 μέρες από ΜΜΕ και Διαδίκτυο; Τι να πούμε για τους ισχυρισμούς ότι «τα άτομα που συμμετείχαν στις καταστροφές δεν ήταν παραπάνω από μερικές εκατοντάδες» κι ότι αυτά που συναινούσαν ήταν λιγότερα βάσει δημοσκοπήσεων (!), όταν τροποποιούνται ευσχήμως στο ίδιο κείμενο («ο αριθμός των ατόμων που συμμετείχαν σε αυτές [ήταν] μεγαλύτερος απʼ ό,τι συνήθως»)· θα αρκούσε η ομολογία του αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ. ότι «το βράδυ της Δευτέρας [σ.σ.: 8.12.2008], που σημειώθηκαν [ο]ι τεράστιες καταστροφές, δεν μπορούσαμε να αντιδράσουμε. Μας επετίθεντο οι πάντες και από παντού». Επίσης, εάν η «“εξέγερση” της Αθήνας δεν είχε καμία απολύτως πολιτική προέκταση», όπως διατείνεται ο ίδιος, τότε γιατί ασχολούνται όλοι με το θέμα αυτό έναν χρόνο μετά – στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό;…

    Βάσει ποιας μεθοδολογίας κατέληξε ο Ν. Μαραντζίδης ότι «ο Γρηγορόπουλος, ως σύμβολο, δεν ήταν ο Κουμής ούτε καν ο Καλτεζάς»; Και τι να σκεφτούμε για τον Θ. Παπαγγελή, που δηλώνει ευθαρσώς ότι ο Δεκέμβρης «δεν μας άφησε ούτε ένα αξιομνημόνευτο σύνθημα», όταν εφημερίδες, λευκώματα και ερευνητές κατέγραψαν τόσες και τόσες σελίδες; Τι να αντιτείνει κανείς στον ίδιο, τέλος, όταν επιμένει αφοπλιστικά πως «για τον μέσο πολίτη η βαθύτερη σημασία του κακού βρίσκεται συνήθως στην ορατή του επιφάνεια»;

    Ας το πούμε ξεκάθαρα: η άσκηση της «υπαλληλίας» με τόσο χοντροκομμένο τρόπο μαρτυρά την έκπτωση των ανώτερων «υπαλλήλων» σε δημοσιογράφους-προπαγανδιστές, αδιάφορους να πείσουν με ιδέες και «ηγεμονικά» επιχειρήματα, όσο περίπου και η (στρατιωτικοποιημένη) αστυνομία του κράτους δικαίου. Αυτό όμως κάτι σημαίνει. Μήπως άραγε ότι η ηγεμονία εκπίπτει σε ωμή διοίκηση;

    * Ο Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

    http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=510893

  15. Καναλιώτη κάνεις λάθος! Αναδιαπαιδαγωγήθηκα και συμφωνώ μαζί σου…

    Το κείμενο του Μαραντζίδη είναι τελείως επιφανειακό και αγνοεί τις βαθύτερες αιτίες που προκαλούν τη κοινωνική δυσαρέσκεια, που στις πιο ακραίες εκδοχές της εκφράζεται με την τυφλή βία. Η βία αυτή σίγουρα ενοχλεί…

    Όμως ο Μαραντζίδης αναδεικνύει το δευτερεύον και καλύπτει το πρωτεύον!

    To πρόβλημα στη νεοελληνική κοινωνία δεν είναι η βία που ασκούν, κατά των τραπεζών κυρίως και λοιπών ευαγών ιδρυμάτων, οι (πραγματικοί ή πλαστοί) αντιεξουσιαστές, αλλά η βία που άσκησαν οι κρατούντες τις δεκαετίες που μας πέρασαν κατά των πολιτών. Είτε αυτό λέγεται χουντική βία, είτε λαϊκισμός των λαμογιών του ΠΑΣΟΚ, είτε η απόλυτη διαφθορα της Ν.Δ.

    Αυτή είναι η πραγματική βία και αυτοί είναι οι αληθινοί ένοχοι.

    Η βία των αντιεξουσιαστών, και στην πιο άσχημη και αποκρουστική μορφή της, δεν μπορεί καν να πλησιάσει τη βία της εξουσίας.

    Αυτή είναι η τελική μου άποψη!

    Τώρα το ζήτημα της ύπαρξης μιας ανίκανης -και ανόητης εν πολλοίς-«αριστεράς» που αδυνατεί να σταθεί δημιουργικά μπρος στις προκλήσεις, να κατανοήσει ουσιαστικά το παρελθόν και να ξεπεράσει τις αγκυλώσεις και τον ιδεολογικό της συντηρητισμό, είναι ένα άλλο θέμα που πολλές φορές προσωπικά το συναντώ και στιγμιαία με επηρρεάζει…

    Μ-π

  16. @Μ-π Δεν μπορώ παρά να συνυπογράψω με όλη μου την καρδιά το προηγούμενο σχόλιο!!!
    Επίσης, είμαι σίγουρος ότι από την αρχή αυτήν την άποψη είχες και είτε ήθελες να «παίξεις» για λίγο μαζί μας, είτε ήθελες να μας δοκιμάσεις.

  17. …μετά δε από αυτή την συμφωνία αποκτούμε πλέον το δικαίωμα να κάνουμε αναλύσεις ή/και να κάνουμε κριτική στη βία των (πραγματικών ή πλαστών) αντιεξουσιαστών ή όπου αλλού εμφανίζεται μέσα στο κίνημα…

  18. @22 Υπάλληλος Ζητώ συγνώμη γιατί το σχόλιό σας έμεινε μερικές μέρες στο «ψυγείο» με τα spam.
    Είναι όντως εμπνευσμένο το άρθρο του κ. Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου που δημοσιεύτηκε στην Αυγή με τίτλο «Διανοούμενοι και Δεκέμβρης: έρευνα ή προπαγάνδα;» (Αυγή 10/12/2009).

  19. Καναλιωτη μετα την αποχωρηση μου απο το Μπλογκ των Αριστεροποντιων λόγω των αηδιαστικών προβοκατσιων ενός φασιστα με αριστερο προσωπειο λεω να τη βγαλω εδώ κανενα διαστημα αν δεν σε πειραζει ..
    Ισως ετσι συναντώ που και που το ξαδελφακι μου τον Μουμουλη

  20. Νοσφεράτε μιας και την κοπάνησες από τους αριστεροπόντιους και δεν μπορείς να διαβάσεις εκεί τη γνώμη των άλλων «μη ειδικών» και «μη ευαίσθητων» όπως εσύ, ήρθα εδώ για να σου κοινοποιήσω το σχόλιό μου που άφησα εκεί και ίσως σ’ ενδιαφέρει:

    «Με συγκινήσατε. Να ξέρατε τι μου θυμήσατε από το παλιό καλό πατριωτικό ΠΑΣΟΚ;

    Πάντως Asarcikli εμείς οι Κρητικοί είμαστε πολύ περισσότεροι από σας και έχουμε και πολύ περισσότερα κέντρα διασκέδασης. Και το ίδιο ισχύει και για τους Πελοποννήσιους. Να μη σου πω τι γίνεται με τους νησιώτες.

    Αν μου επιτρέπεις μια φιλική συμβουλή. Ο τρόπος αντίδρασής σου είναι κατ’ εξοχήν αντίδραση εθνικά μειονοτικού ή νέου πρόσφυγα, που προσπαθεί από κάπου να πιαστεί για να επιβιώσει. Από την ειρωνία, από το αρχαίο κάλος, από το μεγάλο πλήθος, από τα πολλά κέντρα διασκέδασης.

    Η αντίδραση που συνάντησες εδώ μέσα από όλους τους συμπόντιούς σου, οφείλεται στο ότι το μειονοτικό συναίσθημα δεν υπάρχει. Ότι αντίθετα υπάρχει η δυνατότητα ισότιμης συνομιλίας με τις άλλες ομάδες του πληθυσμού. Η ενασχόληση του Πετρόπουλου με τους Πόντιους δεν εκλαμβάνεται μειωτικά αλλά το αντίθετο. Και αυτό γιατί έχουν εξαλειφθεί τα συμπλέγματα που πιθανόν παλιότερα η ρατσιστική κοινωνία είχε καλλιεργήσει στους πρόσφυγες.

    Αυτό που έλκει εμένα που δεν έχω ποντιακή καταγωγή και παρακολουθώ τις συζητήσεις των αριστεροποντίων, είναι η έλλειψη τέτοιων κόμπλεξ, η ιδεολογική τόλμη, η απουσία ξύλινης γλώσσας και μια πρωτοτυπία που δεν τη συναντάς εύκολα στις μέρες μας.

    “Γκεγκε”, που θα έλεγε ένας πατριαρχικός αιμομίχτης; 😉 «

  21. @Nosf Και βέβαια θέλω να περνάς από εδώ και να ανταλλάσουμε απόψεις. Στο έχω ζητήσει άλλωστε.
    Μετά όμως το σχόλιο του Ζωνιανίτη, νομίζω οτι δεν πρέπει να έχεις πρόβλημα και με τους αριστεροπόντιους.

    Το http://nosferatos.blogspot.com/2009/12/radical-desire.html πολύ καλό.

  22. ζωνιανιτη απο οτι βλεπω ηρθες και εδώ για να επιδειξεις την γνωστη σου εμπαθεια κατα του Νοσφερατου ομως η επιστολή που κοινοποιεις αφορά τον… Asarcikli και Ουχι τον Νοσφερατο ..
    Να συμπερανω μηπως οτι τα εμπλεξες και ενώ ηθελες να την Βγεις στου Asarcikli
    τα λές του Νοσφερατου η μηπως συμβαινει το ΤΟΥΜΠΑΛΙΝ; 😉

    μαλλον ομως δεν γνωριζει η δΕΞΙΑ ΣΟΥ τι ποιει η ΑΡΙΣΤΕΡΑ σου.. Ε μικρο το κακόν
    Το ιδιο συμβαινει και στο Συριζα κλπ κλπ κλπ

  23. Βρε luciferidis ο Ζωνιανίτης (αχώνευτος κατά τα άλλα) ήρθε εδώ να πει στον Νοσφεράτο οτι είναι με το μέρος του στην διαμάχη με τον Asarcikli. Είναι προφανές!!! Εσύ τι κατάλαβες; κλπ κλπ

  24. Έξι Δεκέμβρη δύο χιλιάδες οχτώ

    Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/12/2009
    Του Στρατη Μπουρνάζου

    Παρά τη δυσκολία της αποτίμησης και την αδυναμία να συναγάγουμε σαφή πολιτικά συμπεράσματα, κανένας δεν μπορεί να προσπεράσει εύκολα τον Δεκέμβρη του 2008. Έτσι, παρόλο που δεν ξέραμε τι ακριβώςπρέπει να πούμε, ξέραμε καλά ότι η πρώτη σελίδα των «Ενθεμάτων», σήμερα, δεν μπορούσε παρά να είναι αφιερωμένη σʼ αυτόν. Όχι μόνο για λόγους συναισθηματικούς και συγκινησιακούς, που ασφαλώς βαραίνουν, αλλά και για λόγους πολιτικούς: ο περσινός Δεκέμβρης υπήρξε πολιτικό γεγονός πρώτης τάξης για τα μεταπολιτευτικά χρονικά, που μας αφορά άμεσα.

    Η εξέγερση είχε ορισμένα σπάνια, στον συνδυασμό τους, χαρακτηριστικά. Ήταν μαζική, ήταν αυθόρμητη, ήταν πανελλαδική (δεν υπήρξε επαρχιακή πόλη ή γειτονιά της Αθήνας που να έμεινε αμέτοχη), είχε διάρκεια και διεθνή απήχηση: από την Αυστραλία και την Αργεντινή μέχρι τη Γερμανία και τη Ρωσία οργανώθηκαν εκδηλώσεις αλληλεγγύης, ενώ τα «Greek riots» θεωρήθηκαν για πάμπολλους, σε όλο τον πλανήτη –με αποκορύφωμα το μήνυμα του υποδιοικητή Μάρκος–, σημείο αναφοράς.

    Στα παραπάνω, ας προσθέσουμε την ευρύτερη πλαισίωση των κινητοποιήσεων (γονείς που συστρατεύονταν με αγωνία στον αγώνα των παιδιών τους, άνθρωποι που φώναζαν από τα μπαλκόνια εναντίον των ΜΑΤ και άλλοι που κατέβηκαν σε διαδήλωση έπειτα από δέκα, είκοσι ή περισσότερα χρόνια), που τους έδωσε χαρακτήρα όχι ακριβώς παλλαϊκό, αλλά σίγουρα πολύ ευρύτερο από αυτόν μιας νεολαιίστικης διαμαρτυρίας. Κι ακόμα, μια «κοινή γνώμη» αμφίθυμη, που, μαζί με την κατακραυγή της για τις καταστροφές, ταυτόχρονα παρακολουθούσε με ενδιαφέρον και συμπάθεια τα τεκταινόμενα.

    Χαρακτηριστικά ούτε εύκολα ούτε δεδομένα∙ και όταν συντρέχουν όλα μαζί είναι φανερό γιατί μιλάμε για βαρύνον πολιτικό γεγονός, καθώς και γιατί το πράγμα μάς αφορά (ή μάλλον μάς καίει) ως αριστερούς.

    Αυτή, πιστεύω, πρέπει να είναι η αφετηρία της συζήτησης: το εύρος και η σημασία της εξέγερσης. Το επισημαίνω, γιατί πολλές φορές οι αντιπαραθέσεις, εστιαζόμενες σε μία μόνο πτυχή (τη βία ή τον ΣΥΡΙΖΑ συνήθως), χάνουν την αίσθηση του συνόλου και του μεγέθους αυτού που συνέβη. Άραγε, μια τέτοια παραδοχή σημαίνει και αποδοχή, ότι μας αρέσουν όλα, ότι περιβάλλουμε με φωτοστέφανο τα εξεγερμένα παιδιά, που, ως εκ της παιδικότητάς τους, έχουν αυτόχρημα δίκιο; Ασφαλώς όχι: ένας αριστερός της δικιάς μας Αριστεράς, όσο και αν σε πολλά αισθανόταν σαν το ψάρι μέσα στο νερό τον περσινό Δεκέμβρη, σε αρκετά άλλα ένιωθε πολύ ξένος ή και αντίθετος.

    Είχε, έτσι, σοβαρά ελλείμματα (η έλλειψη αιτήματος των κινητοποιήσεων, η μη συνέχιση), σοβαρά προβλήματα (το εν γένει αντιεξουσιαστικό που τείνει να εξομοιώσει κοινωνία και κράτος, αντιμετωπίζοντας εξίσου εχθρικά κάθε είδους θεσμό μόνο και μόνο επειδή είναι θεσμός) και σοβαρά μέτωπα αντιπαράθεσης (την αλόγιστη φετιχοποιημένη βία). Υπάρχει, ωστόσο, ένα κρίσιμο ερώτημα: Αποτιμώντας πολιτικά εν συνόλω –και μάλιστα εν θερμώ και εν τη γενέσει τους, όχι εκ των υστέρων– τα χαρακτηριστικά του κινήματος, επιλέγεις να είσαι μέσα ή έξω από αυτό; Είσαι δηλαδή μέσα σε ό,τι συμβαίνει και από τη θέση αυτή κάνεις την κριτική σου και παλεύεις τις ιδέες σου ή στέκεσαι απέξω και το αντιμετωπίζεις όπως και άλλα σοβαρά κοινωνικά φαινόμενα στα οποία όμως δεν μετέχεις (λ.χ. τη βία στα γήπεδα); Είναι θέμα πολιτικής εκτίμησης και επιλογής.

    ***

    Η βία υπήρξε σίγουρα καθοριστική συνιστώσα της εξέγερσης: χωρίς αυτήν ο Δεκέμβρης δεν θα ήταν εκείνος που ήταν. Γιʼ αυτό και καμιά ανάλυση δεν μπορεί να την προσπεράσει — και τούτο, προφανώς, δεν οφείλεται στην προβοκατόρικη υπερβολή και λαγνεία των καναλιών για τις «ταραχές»∙ έχουμε να κάνουμε με κάτι απολύτως υπαρκτό και ουσιώδες.

    Εν πρώτοις, πρέπει να διευκρινίσουμε τι εννοούμε όταν λέμε «βία». Τα νεράντζια και οι πέτρες εναντίον των ΜΑΤ, οι μολότοφ εναντίον των ΜΑΤ, οι μολότοφ γενικά, η διακοπή μιας θεατρικής παράστασης για να εκφωνηθεί ένα κείμενο διαμαρτυρίας, η σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής, το σπάσιμο μιας τράπεζας, το σπάσιμο όλων των τραπεζών, το σπάσιμο οποιουδήποτε πράγματος συναντάς μπροστά σου και μπορεί να σπαστεί: όλες αυτές οι μορφές, που αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο του κινήματος, μπορούν να καλυφθούν από τη γενική ομπρέλα της «βίας», είναι όμως αμφίβολο αν μια τέτοια υπαγωγή μάς λύνει περισσότερα προβλήματα από όσα μας δημιουργεί.

    Προσπερνώ, χάριν συντομίας, διάφορα ενδιάμεσα στάδια της συζήτησης, για να φτάσω στο πιο επίδικο. Μου μοιάζει προφανές ότι, παρά τις διαφορές οπτικής, το πρόβλημα δεν εντοπίζεται ούτε στα νεράντζια και στις μπογιές που εκτοξεύονταν εναντίον των αστυνομικών τμημάτων ούτε στη συμβολική βία που ενέχει η διακοπή μιας θεατρικής παράστασης, αλλά στην αλόγιστη και φετιχοποιημένη βία, τη βία που γίνεται αυτοσκοπός (καθώς και στη βία που απειλεί ή αδιαφορεί για τις ζωές των ανθρώπων, όποιοι κι αν είναι αυτοί, ακόμα και «μπάτσοι» — αλλά αυτό είναι μια μεγάλη, διακριτή συζήτηση).

    Υπήρξε λοιπόν «βία για τη βία» τον Δεκέμβρη; Ασφαλώς, αρκεί να θυμηθούμε τις σκηνές των καταστροφών στη Σταδίου, στις 8 του Δεκέμβρη: ένα τυφλό ξέσπασμα, πολύ περισσότερο τρομακτικό παρά απελευθερωτικό. Και το τρομακτικό προέκυπτε όχι μόνο από την ένταση των σπασιμάτων, αλλά από το ότι σʼ αυτό το άγριο ηδονικό ξέσπασμα μετείχαν όχι οι περιβόητοι υποτιθέμενοι «100 γνωστοί-άγνωστοι», αλλά εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες άνθρωποι — ενώ ταυτόχρονα δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η μεγάλη μάζα των διαδηλωτών διαφωνούσε.

    Τον Δεκέμβρη λοιπόν υπήρχε τέτοια βία, αλλά όχι μονάχα αυτή. Υπήρχαν οι χιλιάδες άνθρωποι που βγήκαν στους δρόμους σ’ όλη την Ελλάδα, υπήρχαν τα συνθήματα, τα γκράφιτι, τα χάπενινγκ των μαθητών, τα μπλογκ, τα συντονιστικά των σχολείων κι ένα σωρό άλλα. Μάλιστα, οι βίαιες και οι μη βίαιες μορφές διαμαρτυρίας και έκφρασης συνυπήρχαν — το πώς συνέβαινε αυτό, και μάλιστα χωρίς τα υποκείμενα της κάθε μορφής να είναι διακριτά, είναι ένα εξόχως ενδιαφέρον πολιτικό κεφάλαιο. Όπως και το ζήτημα της νομιμοποίησης της βίας, καθώς η βία, είτε κρατική είτε κινηματική, λειτουργεί πάντα σε σχέση αναφοράς με τη νομιμοποίησή της: Σε ποιο βαθμό απονομιμοποιήθηκε η κρατική βία εξαιτίας του Δεκέμβρη και, αντίστροφα, ποιες μορφές «κινηματικής» βίας κατέκτησαν κοινωνική νομιμοποίηση, ποιες όχι και γιατί.

    ***

    Από τα παραπάνω, θα έχει γίνει ίσως σαφές ότι θεωρώ τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ –άλλο μεγάλο αγκάθι στις συζητήσεις– καταρχήν σωστή πολιτικά: διάλεξε να είναι μέσα στις κινητοποιήσεις και να τις υποστηρίξει, τοποθετούμενος πολιτικά. Το αν έπρεπε να διαφοροποιηθεί σε περισσότερα ή να καταδικάσει αυστηρότερα τη βία, εν ολίγοις τα όρια και οι όροι με τους οποίους μετείχε, είναι, πιστεύω, μια επόμενη –λογικά και σε σημασία– συζήτηση, σε σχέση με αυτή τη μείζονα επιλογή: ότι, όπως μπορούσε, με τις δυνάμεις και τα εργαλεία που διέθετε, προσπάθησε να είναι μέσα σε ό,τι συνέβαινε.

    Έχασε ο ΣΥΡΙΖΑ από τη στάση αυτή; Εκλογικά είναι βέβαιο. Θα ήταν πάντως δύσκολο να συμβεί αλλιώς: τα κινήματα σπανίως εκφράζονται ευθύγραμμα στις εκλογές. Άλλωστε, τις στιγμές της πόλωσης, οι λεπτές διακρίσεις δεν ευδοκιμούν, και συνήθως γίνεσαι «σάντουιτς» ανάμεσα στους εξεγερμένους που σε θεωρούν «μπάτσο» (επειδή δεν ταυτίζεσαι πλήρως μαζί τους) και την «κοινή γνώμη» που σε θεωρεί «κουκουλοφόρο» (επειδή δεν αποκηρύσσεις πλήρως).1

    ***

    Μετά τον Δεκέμβρη, τι; Έχουμε εδώ ένα, φαινομενικά τουλάχιστον, παράδοξο: ενώ ο Δεκέμβρης υπήρξε γεγονός εξαιρετικό που ταρακούνησε την κοινωνία, τα ορατά του ίχνη είναι ελάχιστα. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Ότι η κοινωνία μας επιστρέφει ταχύτατα στην κανονικότητα, χωρίς να αναστοχάζεται τέτοια γεγονότα που εν θερμώ την αναστατώνουν; Ότι ο «συγκλονισμός» της κοινής γνώμης πηγαίνει χέρι χέρι με την παθητικότητα; Ότι ο Δεκέμβρης ήταν κυρίως μια έκρηξη οργής, που, ως τέτοια, έχει τα όριά της και δεν μπόρεσε –ή δεν μπορεί– να παράγει κάτι διαρκέστερο; Ότι οι μάζες, ακόμα κι αν περιβάλλουν με συμπάθεια μια εξέγερση, μεσοπρόθεσμα και πιο ρεαλιστικά, αναζητούν πολιτική εκπροσώπηση σε κάποιο –αριστερόστροφο ή μη– ΠΑΣΟΚ, επενδύοντας εκεί, με μεγαλύτερες ή μικρότερες αυταπάτες, περισσότερες ελπίδες απʼ ό,τι στις νεανικές εξεγέρσεις;

    Δεν μπορώ να απαντήσω σε όλα αυτά — κι όχι μόνο για λόγους χώρου. Το μόνο που θέλω εν κατακλείδι να πω είναι ότι το κρίσιμο ζήτημα, όπως και για όλα τα κινήματα, πέρα από το αν πετυχαίνουν στα αιτήματά τους (πολλώ δε μάλλον που εδώ είχαμε ένα κίνημα χωρίς αίτημα) είναι τι αφήνουν στη συνείδηση των συμμετεχόντων και των συγκαιρινών, πόσο και πώς επιδρούν στις συνειδήσεις. Σʼ αυτό θα κριθεί, εν τέλει, ο Δεκέμβρης (εν τέλει, γιατί πρωτογενώς μπορεί να θεωρηθεί δικαιωμένος, ως δίκαιη αντίδραση σε μια βάρβαρη δολοφονία). Τι αφήνει στα μυαλά των ανθρώπων αυτός ο πυρετός των είκοσι ημερών; Την εμπειρία της συλλογικότητας, της αυθόρμητης κινητοποίησης, της εξέγερσης για το δίκιο, τη λατρεία της βίας, την εικόνα του μαθητή που προσφέρει ένα λουλούδι σε έναν Ματατζή κι αυτός χαμηλώνει το βλέμμα, την αγριάδα του συνθήματος «Πόλη που καίγεται, λουλούδι που ανθίζει», την απαξίωση εν γένει της πολιτικής, νέες μορφές πολιτικοποίησης, τη συμπάθεια για κάθε αντικρατική δράση, ακόμα και τη «νεοτρομοκρατία»; Προς το παρόν οι διαδρομές μοιάζουν υπόγειες — ή εμείς δεν μπορούμε να τις διακρίνουμε.

    ΥΓ. Ας θυμόμαστε ότι αρχή των πάντων ήταν η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Παρόλο που όσα ακολούθησαν υπερέβησαν το αρχικό γεγονός, δεν πρέπει να το ξεχνάμε, καθώς ήταν κάτι πολύ περισσότερο από αφορμή: ο αποτρόπαιος και πρωτοφανής χαρακτήρας της δολοφονίας, συμπυκώνοντας μέσα του πολλές αιτίες, έπαιξε καθοριστικό ρόλο για τη συνέχεια. Ακόμη, το γεγονός μας θυμίζει, με τρόπο ωμό, την άλλη πλευρά της βίας που συχνά ξεχνάμε: την κρατική και αστυνομική βία, εξαιτίας της οποίας, μόνο στα χρόνια της μεταπολίτευσης, θρηνούμε δεκάδες νεκρούς. Και, τέλος, η εν ψυχρώ δολοφονία ενός αθώου παιδιού είναι τόσο συγκλονιστική, που αν τη λησμονήσουμε, μέσα στους δαιδάλους των αναλύσεων, χάνουμε κάτι πολύτιμο και ουσιώδες. Για να το πω αλλιώς, για μένα οι τρομερές μέρες του Δεκέμβρη αυτουνού θα μείνουν πάντα σφραγισμένες από τη θλίψη: ένα δεκαπεντάχρονο παιδί δολοφονήθηκε, στην καρδιά της πόλης, από έναν ειδικό φρουρό, ένα όργανο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Κι αυτό δεν αλλάζει, μένει στίγμα και λύπη ες αεί.

    1 Ας αποφύγουμε την αφόρητη αφέλεια ότι μια «δήλωση αποποιήσεως» ή η «απερίφραστη καταδίκη» των καταστροφών θα αρκούσε για να τη βγάλουμε «καθαρή», χωρίς απώλειες, σε μια τέτοια κοσμοχαλασιά. Υπάρχουν, άλλωστε, σοβαρά πολιτικά επιχειρήματα εναντίον της στάσης του ΣΥΡΙZΑ (βλ., λ.χ., το άρθρο του Δαμιανού Παπαδημητρόπουλου, πέρσι, στα «Ενθέματα» και τη Νέα Εστία), ας συζητήσουμε καλύτερα με βάση αυτά.

    http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=510048

  25. …ενός αθέατου Δεκέμβρη
    Δεκεμβρίου 7, 2009 από Δύτης των νιπτήρων

    Είπα να αποφύγω να μιλήσω για τον περσινό Δεκέμβρη. Διάβασα αρκετά που γράφτηκαν πρόσφατα, και πολλά με εκφράζουν σε μεγάλο βαθμό, ενώ άλλα μου φάνηκαν για πέταμα. Κυρίως εκνευρίστηκα από μια προσέγγιση που βρίσκω κυρίαρχη στα ΜΜΕ (και όχι τόσο στα μπλογκ) και που εστιάζει στην αποτελεσματικότητα της αστυνομίας, λες και ό,τι συνέβη πέρσυ περιορίζεται σε κάποια άνοδο της παραβατικότητας. Λες και δεν είχαμε ένα φαινόμενο ιστορικό μπροστά στα μάτια μας (ή, άλλοι, μπροστά στους ίδιους), κάτι που δεν μπορεί να ερμηνευτεί ούτε με πρακτορολογίες, ούτε με ψυχολογικά τερτίπια, ούτε με στρατιωτικού τύπου ανάλυση. Όπως θα θυμάστε πρόσφατα ξαναδιάβαζα τον Τολστόι, που λέει ότι τα ιστορικά γεγονότα είναι αποτέλεσμα του αθροίσματος χιλιάδων βουλήσεων και κινήσεων οι οποίες δεν μπορούν να αναχθούν σε ατομικές αποφάσεις: από τις δεκάδες διαταγές, εφαρμόζονται μόνον εκείνες που είναι δυνατόν να εφαρμοστούν, και αντίστοιχα η κίνηση χιλιάδων ατόμων δεν μπορεί να αναχθεί σε πολιτικές επιλογές ενός, δύο ή δεκαπέντε προσωπικοτήτων. Δυστυχώς, οι χειρότερες αναλύσεις που διάβασα φέτος, οι πιο ανιστόρητες, να το πω έτσι, ανήκουν σε ιστορικούς.

    Για το Δεκέμβρη διακατέχομαι από ένα είδος αμηχανίας, που το είχα εξαρχής, πρώτον επειδή εκείνη τη μοναδική περίοδο βρισκόμουν κάποιες εκατοντάδες χιλιόμετρα από το κέντρο των γεγονότων, δεύτερον γιατί ένιωσα ένα χάσμα γενεών: ναι, αυτό που συνέβη ήταν έργο μιας άλλης γενιάς. Απέφυγα όμως συνειδητά να “καταδικάσω τα έκτροπα”, επειδή δεν τα καταλάβαινα· δεν θέλω την τακτική δουλεία του δικαστή που δεν καταλαβαίνει. Θέλω να καταλάβω, και να ερμηνεύσω· και παράλληλα, έπρεπε, δεν γινόταν αλλιώς, να διαλέξω στρατόπεδο. Και θέλοντας και μη (πραγματικά) διάλεξα από την πρώτη στιγμή: θυμάμαι το βράδυ του Σαββάτου, μόλις είχα διαβάσει την είδηση της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου πριν φύγω (γιόρταζε κάποιος Νίκος, θαρρώ), και σκέφτηκα (ακόμα-ακόμα πριν το σκεφτώ): τώρα δεν πρέπει να μείνει κολυμπηθρόξυλο.

    Όταν πράγματι δεν έμεινε κολυμπηθρόξυλο, αναδύθηκε μέσα μου ο παλιός μαρξιστής που αναρωτιόταν τι στην ευχή κοινωνική κίνηση ήταν αυτή που είχαμε μπροστά μας. Προλεταριάτο; Όχι, αν και δεν έχω να πω τίποτα για τις λεηλασίες (ποιος δεν θα το περίμενε; ). Μεσαία τάξη; Εύκολο να το πεις, αλλά ψέμα: η μεσαία τάξη έμεινε ως επί το πλείστον στον καναπέ, δεν θέλει φασαρίες και φυσικό είναι. Οι μαθητές σαν κοινωνική δύναμη; Και πώς διάολο το εφαρμόζεις αυτό στην ανάλυση; Μόνον επιστρέφοντας στον Μαρκούζε, και στον Μαρκούζε δεν θέλω να επιστρέψω (εννοώ, η νεολαία επαναστατικό υποκείμενο επειδή δεν έχει μπει ακόμα στην παραγωγή και άρα δεν έχει αλλοτριωθεί από τη μισθωτή εργασία κ.ο.κ.). Την οργή ωστόσο που νιώθει ένας μαθητής Λυκείου απέναντι στα πάντα τη θυμάμαι: θυμάμαι καλά πώς διάβαζα για Πανελλαδικές, η φιλόλογος μας έλεγε ότι δεν είναι καιρός για έρωτες, κι εγώ μιλούσα για πνευματική γενοκτονία. Θυμάστε τι βάρβαρο πράγμα είναι η Τρίτη Λυκείου; (άσχετα αν τον επόμενο χρόνο την έχεις ξεχάσει). Κατέληξα σε δύο μεγάλες συνιστώσες αυτού που συνέβη, και σε μια γενικότερη παρατήρηση:

    Η μία συνιστώσα ήταν οι μαθητές. Πιεσμένοι από παντού μέχρι συντριβής· από το σχολείο, από τους απεχθείς (συνήθως) γονείς, από τους συμμαθητές τους οι πιο ευαίσθητοι, από έναν κόσμο εχθρικό όπως θα έπρεπε να τον νιώθουμε όλοι μας αλλά το έχουμε ξεχάσει: ελευθερία ή θάνατος / ο κόσμος είναι αδιάβατος. Και επιπλέον, μια γενιά πια που μεγάλωσε από το Δημοτικό ήδη (η πρώτη, αν και οι επόμενες είναι εξίσου καταδικασμένες προς το παρόν) χωρίς καθόλου ελεύθερο χρόνο (παρεμπιπτόντως, όταν μου λένε για το χαμηλό επίπεδο των φοιτητών σήμερα, η εξήγησή μου είναι ακριβώς αυτή, και όχι κάποιο χάλι της παιδείας που δεν υπήρχε προηγουμένως). Αυτό που εκφράζουν με εφηβικό ρομαντισμό οι απελπισμένες μέχρι σπαραγμού επιστολές μαθητών στους “Schooligans”, για παράδειγμα: είμαι δεκαεξάρης, σας γαμώ τα Λύκεια -και οτιδήποτε άλλο έχετε να μου προσφέρετε, καριόλες. Νομίζω ότι όλοι όσοι ένιωσαν στο πετσί τους την πίεση του μαθητή τρίτης Λυκείου θα ήταν έτοιμοι να τα σπάσουν όλα αν είχαν αφορμή και ευκαιρία -κι εγώ θα ήμουν.

    Η δεύτερη συνιστώσα ήταν ο λεγόμενος “αντιεξουσιαστικός χώρος”. Πάει καιρός που βλέπω ότι οι πιο σοβαρές αναλύσεις της πολιτικής πραγματικότητας προέρχονται από το χώρο αυτόν: οι μόνες, για παράδειγμα, που είδαν την ελληνική οικονομική επέκταση στα Βαλκάνια την περασμένη δεκαετία ως οικονομικό ιμπεριαλισμό, με σοβαρότητα, στοιχεία και τεκμηρίωση. Ξέρω αρκετό κόσμο από το χώρο αυτό, και έτσι μπορώ να μιλήσω για μια σπουδαία εξέλιξη τα τελευταία πέντε χρόνια (περίπου): την ανάδυση ενός ισχυρού κινήματος αυτοοργανωμένου, πρωτοβάθμιου συνδικαλισμού, για την ώρα κυρίως σε τομείς όπως οι ντελιβεράδες ή οι υπάλληλοι βιβλίου και χάρτου, ο οποίος είναι ριζοσπαστικός, εμπεριέχει μια πολιτιστική όψη και φέρνει αποτελέσματα. Ναι, ο χώρος έχει τα ελαττώματα που έχει κάθε ιδεολογικά ορισμένος χώρος: αλαζονεία, υπεροψία, σνομπισμό και καχυποψία απέναντι σε ό,τι δεν φέρει τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της επαναστατικότητας (με πολύ υπαινικτικό τρόπο είπα κάτι εδώ)· αλλά έχει τις πιο αγνές προθέσεις, ως επί το πλείστον, και τη μεγαλύτερη δόση ανιδιοτέλειας από όλους τους πολιτικούς χώρους. Μπορώ να νιώσω την έκσταση του γενειοφόρου που έβλεπα πέρσυ στις ειδήσεις να ανεμίζει τη μαυροκόκκινη σημαία μπροστά στον Άγνωστο, ή του κουκουλοφόρου που στεκόταν προσοχή χτες στην στέγη της Πρυτανείας του Αθήνησι υψώνοντας την ίδια σημαία: μια ψευδαίσθηση φυσικά, αλλά μια συγκινητική ψευδαίσθηση -πάντα χαμένοι, αλλά για μια στιγμή είμαστε εδώ κι εμείς: στην Ιστορία.

    Και τι ενώνει τις δύο αυτές συνιστώσες, ή τέλος πάντων τι τις ένωσε στο μοναδικό περσινό Δεκέμβρη; Η γενικευμένη απονομιμοποίηση. Υπάρχει πλέον μια μεγάλη (πολύ μεγάλη) μάζα που δεν αναγνωρίζει καμία νομιμότητα στην υπάρχουσα εξουσία, πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια. Κάποιοι εξ αυτών θέλουν (κι ας μην το ξέρουν) μια άλλη εξουσία στη θέση της, λίγοι είναι εκείνοι που πραγματικά παραμένουν ανοιχτοί σε μια ελευθερία της ταπεινότητας, για να το πω έτσι ντοστογεφσκικά (επειδή έρριξα λίγο τον Ντοστογέφσκι πρόσφατα, αισθάνομαι την ανάγκη να εξιλεωθώ!). Αδιάφορο (σε αυτήν εδώ την ανάλυση)· η εξουσία, το κράτος, τα υπουργεία, οι δημοσιογράφοι, εννοείται η αστυνομία, δεν έχει καμία νομιμοποίηση σε μια μεγάλη και αρκετά συμπαγή μάζα ανθρώπων σήμερα. Μειοψηφία, εννοείται· πάντα μειοψηφία, ξέρουμε πως η σιωπηρή πλειοψηφία, οι νοικοκυραίοι, υπερτερεί συντριπτικά. Σε σκοτάδια απόλυτα, τόσο απόλυτα που ίσως-ίσως μόνο μια μολότοφ μπορεί να φωτίσει.

    Και η εξουσία το ξέρει, πιστεύω. Το ξέρουν οι δημοσιογράφοι, το ξέρουν οι πολιτικοί, το ξέρουν οι πανεπιστημιακοί: γι’ αυτό και εστιάζουν αλλού, στη στρατηγική της αστυνομίας, στην “ψυχολογία της βίας”, στα “κακομαθημένα”, οπουδήποτε αλλού εκτός από εκεί που πονάει, το ότι για ένα μεγάλο μέρος του κόσμου δεν μετράν καθόλου πια. Ένας ιστορικός, αν μη τι άλλο, θα έπρεπε να καταλαβαίνει τι σημαίνει απονομιμοποίηση, και πού οδηγεί ενίοτε. Πού θα οδηγήσει αυτή τη φορά, δεν ξέρω· εννοείται ότι μια επέτειος δεν είναι κάτι που θα επαναλάβει το μοναδικό, όπως και φέτος. Μπορεί και να μην οδηγήσει πουθενά, για την ώρα -αλλά η απονομιμοποίηση ήρθε για να μείνει. Και όσοι καταδικάζουν επειδή δεν καταλαβαίνουν, δεν βλέπουν ότι πέρσυ είχαμε να κάνουμε με ένα ιστορικό γεγονός, που μας ξεπερνά· που όπως και να το ερμηνεύσουμε, υπήρξε· και που δεν αποκλείεται να ξανάρθει. Όχι επετειακά, βέβαια, και ας μην βαυκαλίζονται όσοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν και επιχαίρουν που η αστυνομία φέτος έκανε τη δουλειά της: ας σκεφτούν τι θα μπορούσε να είχε γίνει αν την είχε κάνει και πέρσυ. Και τι θα ξαναγίνει: τίποτε δεν είναι πιο σίγουρο.

    Πού θα οδηγήσει αυτό; Ίσως πουθενά. Ίσως σε πολλά. Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει τι έκανε πέρσυ η γενιά του Νιντέντο; Όχι εγώ, πάντως.

    μην είναι τάχα ένα ρίγος παραπέρα / που δείχνει απόσταση απ’ το δράμα / και μεταφέρει σαν ιπτάμενο ένα θαύμα / της Δικαιοσύνης τη γαλέρα;

    η ουρά που αυξαίνει φτύνοντάς τον, ας λυσσάει / με τον ζουρλομανδύα / και με τα ηλεκτροσόκ να τον κλονίσει / θα λάβει ό,τι της αξίζει / στους λαβυρίνθους του εφιάλτη οδηγημένη / αιώνια δίχως σωτηρία / στην τακτική δουλεία του δικαστή / που δεν καταλαβαίνει

    http://dytistonniptiron.wordpress.com/2009/12/07/dekembriana/
    Υπάρχει και μια αξιόλογη συζήτηση μετά το άρθρο

  26. Απεταξατω τον Δεκεμβρη ;

    Απεταξαμην

    A πεταξατω τον ΣΑΤΑΝΆ;

    απεταξάμην.
    Απεταξατω τον Δεκεμβρη ;

    Απεταξαμην

    ΦΤΥΣΕ ΤΡΕΙς ΦΟΡΕΣ..
    ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ .
    καταδικαζεις την βια απο οπου κιαν προερχεται ;
    Καταδικάζω

    καταδικαζεις την βια απο οπου κιαν προερχεται ;
    Καταδικάζω

    καταδικαζεις την βια απο οπου κιαν προερχεται ;
    Καταδικάζω
    ΦΤΥΣΕ ΤΡΕΙς ΦΟΡΕΣ..
    ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ .
    Επανελαβε
    Πιστευω εις μιαν Δημοκρατιαν ασπιλον και αμολντον καθαρη απο γυαλί
    οπως στο Τρομαν ΣΩΟΥ… ανεγγιχτον και παρθενικη χωρις σκιες και προβληματα. Ανευ ανεργων ,ναρκωικών και βιας.Υπεροχον Αληθως. Αμην

    καταδικαζεις την βια απο οπου κιαν προερχεται ;
    Καταδικάζω
    καταδικαζεις την βια απο οπου κιαν προερχεται ;
    Καταδικάζω
    καταδικαζεις τους αναρχομπαχαλάκηδες;
    Καταδικάζω
    καταδικαζεις το ΣΥΡΙΖΑ;
    Καταδικάζω
    ΦΤΥΣΕ ΤΡΕΙς ΦΟΡΕΣ..
    ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ ……

  27. Δεν υπάρχει λέξη, φράση, συναίσθημα που να μπορεί στοιχειωδώς να περιγράψει αυτό που γίνεται, από τη στιγμή που η ευθεία βολή βρήκε την καρδιά του Αλέξη, και οι ευθείες κουμπουριές βρήκαν τα κεφάλια των δεκατριάχρονων παιδιών και οι τεθλασμένες αναλύσεις των διατεταγμένων ακΤVιστών της καναλαρχικής δημοκρατίας στόχευσαν για άλλη μια φορά στα πλαδαρά καπούλια των καναπέδων, και οι τρισάθλιες δηλώσεις πολιτικών νάνων επιχείρησαν να διασκευάσουν το μεγάλο θυμό, βρίζοντας αυτό που δεν ελέγχουν και οι κουτοπόνηροι δημοσκόποι μαγείρεψαν στη χύτρα της χειραγώγησης τα δικά τους πορίσματα για να αναγορεύσουν τους τίποτα σε μεσσίες και τα παιδιά σε συνωμότες και οι εντεταλμένοι κυβερνητικοί συνδικαλισταράδες ανακάλυψαν την καταστατική νομιμότητα για να αναχαιτίσουν τις θυμωμένες φωνές και οι διατεταγμένοι προϊστάμενοι άπλωσαν χρησιμοποιημένες λαδόκολλες για να τυλίξουν τους υποκινητές (τι πλήξη) και η ντροπή της νομικάτζας έφτιαξε φάκελο στο δολοφονημένο παιδί, αφού πρώτα σκόρπισε ατάκτως τα μαξιλαράκια του καναπέ και ακούμπησε απαλά στο πάτωμα το laptop της σκηνοθετημένης εφόδου (καλά, αυτός θα υπερασπιζόταν και το δολοφόνο του παιδιού του αν πλήρωνε αδρά).

    Πλήθος Σαδδουκαίων

    Ρωμαίων υπαλλήλων, μάντεις και αστρονόμοι

    Περιστοιχίζουν τον αυτοκράτορα.

    Το μόνο που δεν περίσσεψε μέσα σε όλα αυτά είναι λίγη ντροπή. Τους περίσσεψε μόνο η «βαθιά οδύνη» – πρωτίστως για τα τζάμια, δευτερευόντως για τη βεβήλωση της τσάντας Armani που θα την κρατήσουν τα ανάξια χέρια του πλιάτσικου χωρίς να συνοδεύεται απ΄το ανάλογο μοντελάκι και την επαρκή ποσότητα σιλικόνης των χειλέων, τριτευόντως για το πλαστικό κωνοφόρο του Συντάγματος και στον πάτο, παρεμπιπτόντως, για τη ζωή ενός παιδιού.

    Μια «οδύνη» που μας την πέταξαν στα μούτρα σαν το σταυρό του εξορκιστή, απαιτώντας μαζί και την «καταδίκη, μετά βδελυγμίας» των παιδιών μας.

    Διδάσκετε την επανάστασιν κατά του πρίγκηπος;

    Κι έπειτα βροχή οι δηλώσεις, αυτών που ποτέ δε βουτάνε τη γλώσσα στο μυαλό – πριν αφοδεύσουν το δύσοσμο μερίδιό τους στο διακαναλικό οχετό – γιατί το ξόδεψαν όλο σε αμαρτωλές συμπράξεις. «Ε, συμβαίνουν κι αυτά», «μεμονωμένο περιστατικό», «ατυχές συμβάν», «παρεξήγηση», «εξοστρακισμός». «θέλημα θεού», «εξυφαίνεται αντεθνική συνωμοσία», «χαϊδεύουν τα αυτιά των κουκουλοφόρων»,

    «αποτάσσω το σατανά;», «αποταξάμενος».

    http://www.alfavita.gr/anakoinoseis/ank18_12_08_759.php
    ———————–

    ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ…

  28. Παράθεμα: -Τι ήταν, τελικά, ο Δεκέμβρης; « Πόντος και Αριστερά

  29. Ο Δεκέμβρης του 2008 δεν ήταν «εξέγερση-φάρσα»

    ΤΟΥ ΑΛΚΗ ΡΗΓΟΥ
    Ημερομηνία δημοσίευσης: 13/12/2009 Εφημερίδα ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=511621

    Η στοιχειώδης γνώση πολιτικού επιστήμονα απαιτεί, ο όποιος προπαγανδιστικός λόγος να εκκινεί από την αποδοχή της ύπαρξης του γεγονότος που θέλει να θεοποιήσει ή να δαιμονοποιήσει. Όταν για να αποδομήσεις/αποσυνθέσεις ένα γεγονός, υπερβαίνεις το όριο ύπαρξης του, τότε εσύ ο ίδιος απονομιμοποιείς το επιχείρημα που επιθυμείς να αρθρώσεις, το καθιστάς απ’ αρχής αφερέγγυο.

    Το να μην γνωρίζει αυτά τα στοιχειώδη ένας κλασσικός φιλόλογος, όπως ο κ. Παπαγγελής, μπορεί να είναι και ανεχτό∙ το να μην τα σέβονται όμως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι του Πολιτικού, όπως οι κ.κ. Καλύβας και Μαραντζίδης (Το Βήμα 6.12.2009) είναι στοιχειωδώς απαράδεκτο.

    Και είναι στοιχειωδώς απαράδεκτο να ξεχνούν επιμελώς ότι ο Δεκέμβρης και Υποκείμενο συγκρότησε και ευφάνταστα ρεπερτόρια δράσης δημιούργησε. Αν αυτά ξεπέρασαν τα συστημικά όρια, αν έψαυσαν άλλες αξίες και οράματα, είναι άλλης τάξης πρόβλημα ανάλυσης.

    Ακριβώς όμως γι’ αυτό έγιναν παγκόσμιο γεγονός, αντικείμενο συνεχών επιστημονικών αναλύσεων, παραγωγής ταινιών, βιβλίων, διεθνών συνεδρίων, τραγουδιών. Ακριβώς γι’ αυτό επελέγει από την εξουσία φέτος η «μηδενική ανοχή», δηλαδή η ανοικτά αυταρχική επιλογή αντιμετώπισής τους. Ακριβώς γι’ αυτό άλλωστε και το συγκρότημα του «ΔΟΛ – Ρεντζής» τους έδωσε τις έγκριτες σελίδες του Βήματος, για να προσπαθήσουν να το αποσυνθέσουν. Αν ήταν μια «φάρσα», δεν θα υπήρχε κανένας λόγος για όλα αυτά. Αν ήταν απλά μία ακόμη εκδήλωση άλογης βίας, τότε θα ήταν κενός περιεχομένου και ο λόγος του Προέδρου της Δημοκρατίας και του ορθόδοξου Αρχιεπίσκοπου!

    Κάποτε οφείλουμε όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι το όποιο πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να βασίζεται σε μηχανιστικές ισορροπίες και μονοδιάστατες αναλύσεις. Να κατανοήσουμε, και όχι μόνο οι πολιτικοί επιστήμονες που το διδάσκουμε, ότι είναι εσφαλμένη η Μακιαβελική αντίληψη ταύτισης της πολιτικής με τις σχέσεις δύναμης και ισχύος. Ότι η Δημοκρατία είναι θεσμικά δυνάμει συγκρουσιακό πολίτευμα, στο πλαίσιο μιας αναγκαστικά συνεχώς μεταβαλλόμενης και ανανεούμενης αλληλεξάρτησης δυνάμεων, μέσα και πέρα των θεσμοποιημένων διαδικασιών.

    Αν αυτά δεν θέλουμε να τα κατανοήσουμε, θα παραμένουμε ανίκανοι να αναλύσουμε τα προμηνύματα τών, κατά τα άλλα, αυθόρμητων κοινωνικών εκρήξεων, όπως συνέβη με τους οργανικούς διανοούμενους του συστήματος, και πέρσι και φέτος. Το σκληρό πρόσωπο του κουκουλοφόρου νέου της Greenpeace την πρωτοχρονιά του 2008 -όπως αναλύαμε πέρσι στο αφιέρωμα που, μέσα στο βρασμό των γεγονότων, φτιάξαμε στις «Αναγνώσεις» στις 11 Γενάρη του 2009, αφιέρωμα που επιμελώς λησμονούν, και θαρρώ όχι τυχαία, οι αναλύσεις που ακολούθησαν- ξεχάστηκε σύντομα.

    Όπως και σήμερα επιχειρείται να ξεχαστεί η πανελλαδική εμβέλεια του περσινού Δεκέμβρη, που συνένωσε σε μια νέα Συλλογική Ταυτότητα τόσο διαφορετικές μεταξύ τους διαταξικές ομάδες, μαθητών, φοιτητών, νέων ανέργων ή ελαστικά απασχολούμενων, νέων οικονομικών μεταναστών, περιθωριοποιημένων, μα και πολιτικά συγκροτημένων ακτιβιστών, σε μια νέα διακεκριμένη κοινωνική κατηγορία -όπως θα έλεγε και ο Νίκος Πουλαντζάς-, που το χαρακτηριστικό της γνώρισμα είναι η υπερπροσδιοριστική της σχέση με την ιδεολογικό-πολιτική σφαίρα. Γεγονός που της επέτρεψε, μέσα από τη βιωματική δυναμικότητα της σχέσης ιδιωτικού και δημόσιου στο δρόμο της διαδήλωσης, να κατανοήσει, με μια εκπλήσσουσα ταχύτητα -πάντα η πύκνωση του ιστορικού χρόνου σε παρόμοιες καταστάσεις είναι εντυπωσιακή-, τη συνολική αξιακή αμφισβήτηση του κυρίαρχου συστήματος. Γι’ αυτό και απαίτησε την Υπέρβασή του. Αμφισβήτησε τις ιεραρχήσεις του. Απέρριψε τους έτσι και αλλιώς αξιακά αφερέγγυους θεσμούς του και τα Πολιτικά Υποκείμενα διαχείρισής τους και τόλμησε να… ονειρευτεί, αναζητώντας να ξαναδώσει αξιακό νόημα στην καθημερινότητα της ζωής, να ψαύσει έναν αξιακά άλλο Πολιτικό Λόγο. Επικαιροποιώντας αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες -όπως συμβαίνει σε κάθε εξεγερσιακή ιστορική ώρα-, και μάλιστα όχι ως αυτοσκοπό αλλά ως μέσο συνέχισης, εμπλουτισμού και εμβάθυνσης της δράσης (επίσης σημαντικό στοιχείο ωριμότητας).

    Η αγνόηση όλων αυτών και τα όσα ευφάνταστα δημιούργησαν έξω από την ΓΑΔΑ, πάνω στην Ακρόπολη, μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη, ή στα εκατοντάδες αστυνομικά Τμήματα, στο χριστουγεννιάτικο δέντρο της Πλατείας Συντάγματος, στα πλατό της ΕΡΤ, σε κάποιες θεατρικές σκηνές, ακόμη και στο αστικό άβατο του… Μεγάρου Μουσικής, για να θυμηθούμε μερικά από εκείνα που επιμελώς θέλουν να λησμονήσουμε και επιδεικτικά αγνοούν την αναμέτρηση μαζί τους στις βαρύγδουπες «αναλύσεις» τους -η λήθη και η επιλεκτική μνήμη αποτέλεσαν πάντα όπλο της όποιας εξουσίας!- και η επαναλαμβανόμενη, προπαγανδιστική εμμονή αναφοράς μονοδιάστατα στα υπαρκτά φαινόμενα Βίας, «την εξαχρείωση που οδηγεί στον εξευτελισμό του ατόμου και σε κάθε μορφής ολοκληρωτισμό», δεν μπορεί να γίνουν πιστευτά, δεν μπορεί να λειτουργήσουν θετικά. Αντίθετα, λειτουργούν μόνο στο φαντασιακό κάποιων αναρχούμενων βίαιων ομάδων -όχι προφανώς αναρχικών-, που μεγιστοποιούν κοντόθωρα την εμβέλεια τους. Λειτουργούν τελικά σε βάρος των αξιακών δυναμικών στοιχείων της δημοκρατικής πολιτικής. Ας το σκεφτούν αυτό οι οργανικοί διανοούμενοι του συστήματος, εκτός κι αν αυτό επιθυμούν και δεν τολμούν να το πουν ανοικτά.

    Εμείς πάντως της Ανανεωτικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς θα επιμένουμε να θυμόμαστε από το «ξεπερασμένο παρελθόν» την προφητική αναφορά της Ρόζας Λούξεμπουργκ, ότι «αν η Δημοκρατία έγινε για την αστική τάξη στοιχείο εν μέρει περιττό, εν μέρει παρεμποδιστικό, αντίθετα για τους εργαζόμενους γίνεται αναγκαία και απαραίτητη». Και με αυτή την οπτική θα συνεχίσουμε να αντιπαλεύουμε κάθε προσπάθεια -στο όνομα προάσπισης μάλιστα του πολίτη…- συρρίκνωσής της. Να αγωνιζόμαστε για την εμβάθυνση και διεύρυνσή της, ενάντια σε κάθε κρατική ή αναρχούμενη μορφή βίας! Να υπερασπιζόμαστε τα όνειρα και τις ελπίδες των πιο ενεργών νέων συμπολιτών μας, για ένα αύριο χωρίς εκμετάλλευση και αλλοτρίωση!

  30. Είναι αλήθεια οτι πολλά ακούστηκαν για τον καθηγητή του Yale κ. Στ. Καλύβα. Πολλοί τον ονόμασαν αριστερό. Άλλοι απλά …έγκριτο. Άλλοι …έγκριτο αριστερό!!!
    Μας λύνει ο ίδιος αυτήν την απορία, με το άρθρο του στο Βήμα της Κυριακής που πέρασε.

    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=114&artId=286360&dt=03/01/2010

  31. Παράθεμα: Όλα τα ήξεραν. Αλλά το χούι (ΘΑ ΘΑ ΘΑ) δεν φεύγει. « Κανάλι

  32. Παράθεμα: Ένας χρόνος από τον Δεκέμβρη του 2008 (Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος) « Κανάλι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s