ArTherapy Avant Premiere

«Οι θεραπευτικές ιδιότητες της τέχνης είναι παλιά ιστορία»
Νίκος Περάκης

Η πρόσκληση ήταν σχεδόν απειλητική. Έτσι δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε και τελικά δεν το μετανιώσαμε.

Το “Artherapy”  είναι μια διαφορετική ταινία από τις ‘συνηθισμένες’ του Νίκου Περάκη. Η κοινή επαφή με την υπόλοιπη φιλμογραφία του σκηνοθέτη είναι η εμμονή του στο να αποτυπώνει στην οθόνη σαν σε ντοκιμαντέρ (docu) την τρέχουσα Ελληνική πραγματικότητα με στοιχεία μυθοπλασίας (fiction). Στις περισσότερες ταινίες του προσπαθεί να περιγράψει τα διαπλεκόμενα  συμφέροντα, από το κεφάλαιο, την πολιτική μέχρι τα ΜΜΕ.

Το “Artherapy”  έχει πολλά διαφορετικά στοιχεία από το να είναι μια κλασική ταινία του Νίκου Περάκη.

Στο “Artherapy” δεν υπάρχει ούτε ένα στοιχείο λαϊκισμού ούτε μία σκηνή που μπορεί να θεωρηθεί αβανταδόρικη για να κάνει η ταινία μια «εμπορική επιτυχία», ούτε μια ερωτική σκηνή, ούτε ένα γυμνό, κανένας γνωστός ηθοποιός, ούτε ένας πολύ γνωστός celebrity που η παρουσία του θα ‘κάνει εισιτήρια». Αντί για όλα αυτά τα καθρεφτάκια και τις χάντρες που λείπουν, διαθέτει νεανική φρεσκάδα, όμορφη φωτογραφία, καλό σενάριο, γρήγορους και έξυπνους διαλόγους.
Επίσης έχει πολλά στοιχεία musical. Η μουσική, ο χωρός, η κίνηση, η ερμηνεία ποίησης και όλα τα στοιχεία έκφρασης, θα μπορούσαν να του δώσουν αυτόν τον χαρακτηρισμό. Επειδή όμως έχει πολλές αναφορές σε όλες τις τέχνες, ο καλύτερος τίτλος είναι ο προτεινόμενος δηλ. ‘Artherapy’.

 

Απο την πρεμιέρα : Νίκος Περάκης με τον Γιώργο Πανουσόπουλο

Στο πρώτο μέρος της, περιγράφει έναν παραμυθένιο κόσμο, τελείως διαφορετικό από τον γρήγορο και νευρωσικό της καθημερινής Αθήνας. Με μια κάμερα που προσομοιάζει στην τεχνολογία Google, μας ταξιδεύει αφ’ υψηλού σε διάφορα “στέκια” της Αθήνας (στην περιοχή κυρίως Ψυρρή – Γκάζι που είναι τα τελευταία χρόνια και η κατοικία του σκηνοθέτη). Με τον τρόπο αυτό ‘παρακολουθεί’ διάφορους χαρακτήρες που υπηρετούν και γυμνάζονται σε διάφορες μορφές τέχνης (μουσική, θέατρο, ζωγραφική).
Μέσα από τους βασικούς πρωταγωνιστές, την τραγουδίστρια του συγκροτήματος Stiletto Scag Ίλια, τον “τοιχογράφο” ή street artist Αλέξανδρο, και τον τριτοετή της δραματικής σχολής του  Εθνικού  θεάτρου  Ανδρέα,  μας μυεί σε έναν κόσμο άγνωστο σε εμάς και σχεδόν ιδανικό. Στον κόσμο που η τέχνη μαθαίνει από την τέχνη και καμία παρέμβαση δεν έχει από την πραγματική ζωή. Έτσι σε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ταινίας οι καλλιτέχνες ανεπηρέαστοι και αποκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο δημιουργούν στο αντικείμενο της τέχνης τους με τον τρόπο που αυτοί εκφράζονται.

Απο την πρεμιερα : Η θριαμβευτικη εισοδος του Περακη

Μέσω του Ανδρέα περιγράφεται η απαιτητική καθημερινότητα στη δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου, που οι δάσκαλοι (Λιγνάδης, Παιονίδου, Συμεωνίδου, Bennett) και οι μαθητές έχουν μια στην ουσία αντιεξουσιαστική σχέση με μόνο σκοπό την αλίευση αμφίπλευρης γνώσης και αυτογνωσίας.
Παράλληλα ο Αλέξανδρος ζωγραφίζει ένα τεράστιο τοίχο πολυκατοικίας κάνοντας αυτό που τον ενδιαφέρει και που γνωρίζει καλά.
Η Ίλια είναι εργαζόμενη σε μια βιοτεχνία και ταυτόχρονα κάνει πρόβες με το συγκρότημά της τους Stiletto Scag για μια συναυλία που θα δώσουν στο ‘Synch Festival’ στην Τεχνόπολι στο Γκάζι. Δηλώνει ότι είναι χαρούμενη και με την δουλειά της αλλά και με το συγκρότημά της.

 

Σε όλο αυτό το πρώτο μέρος της ταινίας ο θεατής εκτίθεται επικίνδυνα σε πολλές μορφές τέχνης. Έργα, από συγγραφείς όπως ο Ευριπίδης και ο Σαίξπηρ, από ποιητές όπως η Πολυδούρη, από μουσικούς όπως ο Roy Orbisson και οι Abba θα περάσουν από την οθόνη και θα αποδοθούν με ευαισθησία (δες στο παράρτημα πλήρη κατάλογο). Μέχρι αυτή τη στιγμή είναι ένας κόσμος ιδανικός, σχεδόν χωρίς ζήλειες στα όρια της κοινοκτημοσύνης και της ακτημοσύνης, Ακόμη και οι ερωτικές σχέσεις που περιγράφονται δεν έχουν καμία ένταση και είναι πολύ αμβλείες. Δεν υπάρχουν εντάσεις, υπάρχει κατανόηση στο φλερτ εκτός σχέσης, δεν υπάρχουν έντονες ή ηρωικές ερωτικές  σκηνές. Όλα δουλεύουν για την τέχνη.

Αυτή η ισορροπία  αρχίζει να αποδομείται από την στιγμή που οι καλλιτέχνες αναγκάζονται να εκτεθούν στην κοινωνία με τους (καπιταλιστικούς;) νόμους και κανόνες της.
Η συνήθεια του Αλέξανδρου να φωτογραφίζει και να μαγνητοσκοπεί στιγμιότυπα της πόλης τον φέρνουν να ανακρίνεται στη ΓΑΔΑ από δύο ασφαλίτες, που η εμφανής επιρροή και η ‘σοσιαλιστική’ εκπαίδευση Χρυσοχοϊδη και ο συχνά ευτράπελος τρόπος σκέψης της Ελληνικής Αστυνομίας παράγει σουρεαλιστικούς διαλόγους.  Επίσης όταν φτάνει η στιγμή να παραδώσει την τοιχογραφία αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει διαφορά αντίληψης για την τέχνη, μεταξύ αυτού και του εργοδότη του.
Η Ίλια που ψάχνει την τύχη της στη δισκογραφία νοιώθει την πίεση όλων των συντελεστών του καναλιού παραγωγής και προώθησης της δισκογραφίας (ή CDγραφίας πλέον), που προσπαθούν να ελέγξουν τα πάντα, από το όνομα του συγκροτήματός της έως τον τρόπο που αυτή εκφράζεται. Η καριέρα της κρέμεται από την απόφαση ενός ανθρώπου ο οποίος τελικά την απορρίπτει. Επίσης συμμετέχει στο ‘48 Hour Film Project’. Για μια ακόμη φορά, συμπεριλαμβανομένων των εγκαταστάσεων των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας το 2004, το project το σώζουν οι μετανάστες στο πρόσωπο μιας ομάδας μουσικών και χορευτών από το Μπαγκλαντές.
Τα παιδιά του Εθνικού αναγκάζονται να τσαλαπατήσουν το ταλέντο τους σε αμφιβόλου ποιότητας παραγωγές έναντι πινακίου φακής. Οι κανόνες της αγοράς κουράζουν τον καλλιτέχνη σε μια διαδρομή που ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης είναι ο κανόνας και η τέχνη μετράτε από το ποσό της υπεραξίας που μπορεί να παράγει. Άλλωστε ο καλλιτέχνης για να έχει αφήσει το χνάρι του στην ιστορία (και ίσως και κάτι στην τσέπη του) θα πρέπει να έχει πολλά χρόνια δημιουργικής παρουσίας. Το «δημιουργικής» πολλές φορές σε παρένθεση.
Η ζωή είναι σκληρή εκτός αν την ζούμε ανακατεύοντας πράγματα που αγαπάμε.

 

 

Απο τα γυρίσματα της ταινίας

Απο τα γυρίσματα της ταινίας

Το “Artherapy” είναι μια ταινία τέχνης με σαφή προσανατολισμό. Εγώ θα την ξαναδώ.

 
Δες επίσης τα links
https://kanali.wordpress.com/2010/01/08/artherapy/
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=126188
http://www.vasmou.com/
http://evdomos.wordpress.com/2010/03/11/artherapy/

Επίσης μια συνέντευξη στον Έφηβο για την ταινία «Ψυχραιμία» (15/7/2008)
http://efhbos.wordpress.com/2008/07/15/nperakis/

.

.

Παράρτημα

Μερικά εργαλεία για ‘ArTherapy’

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ
«Ιφιγένεια εν Αυλίδι»
μετάφραση:ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΑΝΟΣ
μουσική:ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΑΒΒΑ
«Μama mia»

MEL BROOKS, THOMAS MEEHAN, GLENN KELLY
«The Producers»

GIANNI PETTENA
“Forgiving Architecture” REMAP KM 2009

WILLIAM SHAKESPEARE
«Hamlet, Prince of Denmark»

BOXIE
«To die for»

STILETTO SCAG
sound check

OMAΔΑ 016
«Guerilla Playground»

«Μάνα με τους εννιά σου γιους»
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

STILETTO SCAG
 «Burn the City»

ANDREW LLOYD WEBBER & TIM RICE
«Jesus Christ Superstar»

ΜΥΡΤΙΩΤΙΣΣΑ
«Σ’αγαπώ»

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ
«Προς τον κύριον Γεώργιον Δε Ρώσση  ευρισκόμενον εις την Αγγλία»

ΜARY and the BOY
live@schoolwave
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
«Τo ύστερο των Σαββάτων»

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ
«Ανεπίδοτη επιστολή»

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ
«Μόνο γιατί μ΄αγάπησες»

ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ
«Η αγάπη»

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ
«Σε παλιό συμφοιτητή»

ROY ORBISSON
«Llorando»

ROY ORBISON
«Pretty woman»

FOUR TET
«No more mosquitos»

THE FUTURE SOUND OF LONDON
FEAT: CHE GUEVARA
«Everybody in this world is doing something»

JUDE
«Ι know»

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΑΪΤΗΣ
«Χωρίς τίτλο»

ΕΥΑ ΣΤΕΦΑΝΗ
«Εθνικός Ύμνος»

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΕΜΝΗΣ
«Create an ever lasting body»

PLACEBO
«Bitter End»

MR. BUNGLE
«Pink cigarette»

STILETTO SCAG
«Candy of Sins»

SUKUMAR RAY
«Baburam shapure»

Advertisements

9 comments on “ArTherapy Avant Premiere

  1. Στην ταινία, ο κ. Λιγνάδης αναπτύσσει σε κάποια στιγμή την θεωρία της αποδόμησης του ηθοποιού. Αυτή η άποψη θεωρεί ότι ο ηθοποιός έχει μια ολοκληρωμένη και σύνθετη προσωπικότητα που επικαλύπτεται από περιττά πράγματα που πρέπει κάποιος (ο δάσκαλος;) να αρχίσει να πετάει κομμάτι κομμάτι σαν το γλύπτη που λαξεύει το μάρμαρο, μέχρι να το φέρει στην μορφή που πρέπει(;).
    Αυτό είναι ο ‘άλλη πλευρά’ της θεωρίας ότι ο ηθοποιός είναι tabula rasa (λευκός πίνακας) και ο δάσκαλος κτίζει πάνω του μέχρι να το φέρει στη επιθυμητή μορφή.

  2. O Περάκης προφανώς είδε την ξανθιά της επόμενης φωτογραφίας και του έπεσε
    το σαγόνι. Η τρίτη φωτογραφία είναι από την Ψυχραιμία. Δεν έχετε καμιά πιο φρέσκια;
    Περικλής

  3. @Poetry Zhtianos Ήσουν και εσύ στην πρεμιέρα; Μάλλον ναι, αφού την είδες…

    @Περικλής Νικολαίδης Την τρίτη φωτογραφία την βρήκα σε μια συνέντευξη του Περάκη στην Ελευθεροτυπία για την ταινία αυτή (http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=126188) και την έβαλα. Λάθος μου.
    Η ξανθιά έπαιζε στο ArTherapy και γνωρίζονταν. 😉

  4. Περιμένω με ανυπομονησία να την δω στους κινηματογράφους….
    Γενικότερα με συναρπάζει η ιδέα μίας ταινίας που παρουσιάζει την τέχνη και τις δυσκολίες-παγίδες που ελλοχεύει

  5. Παράθεμα: ArTherapy « Κανάλι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s