Η στρατηγική «too big to fail» των τραπεζιτών

Στη διεθνή ορολογία, είναι πλέον του συρμού η έκφραση “too big to fail banks”, γνωστή και με τη συντομογραφία TBTF’s. Στην Ελλάδα, μόλις τώρα οι τραπεζίτες ανακαλύπτουν τη γοητεία του… μαγαζιού που έχει τόσο σημαντικό ρόλο για μια εθνική οικονομία, ή ακόμη και για ένα ευρύτερο σύστημα, που πάντα οι κυβερνήσεις θα είναι υποχρεωμένες να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη –των φορολογουμένων…- για να το σώζουν.

Οι Έλληνες τραπεζίτες έχουν καταφέρει τις τελευταίες εβδομάδες να μετατρέψουν τη δική τους στρατηγική επιβίωσης στην κρίση σε πολιτική «επιλογή» της κυβέρνησης, υποχρεώνοντας το υπουργείο Οικονομικών και την Τράπεζα της Ελλάδος, όπως φαίνεται από σειρά τελευταίων σχετικών δηλώσεων, να υιοθετήσουν τη στρατηγική της «αναδιάρθρωσης με στόχο τη δημιουργία μεγαλύτερων τραπεζικών ιδρυμάτων», όπως συνηθίζουν να λένε:

*  Στην πραγματικότητα, όμως, η δημιουργία μεγάλων τραπεζικών σχημάτων στις παρούσες συνθήκες είναι αμφίβολο πόσο εξυπηρετεί τις ανάγκες της εθνικής οικονομίας: «στις σημερινές συνθήκες, όλες οι ελληνικές τράπεζες, ανεξαρτήτως μεγέθους, είναι αποκλεισμένες από τις αγορές. Άρα, αν το πρόβλημα είναι η έλλειψη ρευστότητας, η λύση δεν είναι η επινόηση μεγαλύτερων τραπεζικών σχημάτων, τα οποία θα παραμείνουν αποκλεισμένα από τις αγορές», τονίζουν τραπεζικά στελέχη, που δεν συμμερίζονται τη μυθοπλασία περί «μεγάλων και ισχυρών τραπεζών.

*  Επιπλέον, το άλλο σοβαρό πρόβλημα, η διαρκής «διάβρωση» των χαρτοφυλακίων των τραπεζών από προβληματικά δάνεια, εξαιτίας της απότομης «βουτιάς» της οικονομικής δραστηριότητας, δεν πρόκειται να λυθεί αν απλώς συγχωνευθούν δύο ή περισσότερες τράπεζες. «Το να προσθέτεις στα προβληματικά δάνεια μιας τράπεζας τα προβληματικά δάνεια μιας άλλης, χωρίς να αλλάζουν οι συνθήκες στην οικονομία, δεν λύνει το πρόβλημα, απλώς δημιουργεί ένα μεγαλύτερο “τσουβάλι” προβληματικών δανείων».

*  Έτσι, η δημιουργία μεγάλων τραπεζών (η περίφημη θεωρία των δυόμιση τραπεζών που είναι αρκετές, δήθεν, για την ελληνική αγορά) δεν λύνει τα προβλήματα του τραπεζικού συστήματος, αλλά μόνο τα προβλήματα των τραπεζιτών: όσο μεγαλύτερο είναι ένα πιστωτικό ίδρυμα, τόσο δυσκολότερο γίνεται για μια κυβέρνηση και για τις εποπτικές αρχές να το οδηγήσουν σε εκκαθάριση αν κάτι δεν πάει καλά, τόσο μεγαλύτερη γίνεται και η πίεση στις αρχές να χρηματοδοτούν χωρίς πολλές ερωτήσεις μεγάλες και προβληματικές τράπεζες.

Αυτά τα προβλήματα είναι γνωστά στις δυτικές κυβερνήσεις, που κινούνται σε σαφώς αντίθετη κατεύθυνση από την ελληνική. Στις ΗΠΑ, όπου δημιουργήθηκαν τα μεγαλύτερα τραπεζικά μεγαθήρια και άρχισε η χειρότερη χρηματοικονομική κρίση, η κυβέρνηση Ομπάμα μόλις τώρα κατορθώνει να περάσει μεταρρυθμίσεις, που ακριβώς αποσκοπούν στο να μην ξαναβρεθεί η Ουάσιγκτον αντιμέτωπη με την ανάγκη να στηρίξει με τεράστια ποσά τις μεγάλες τράπεζες.

Στην Ελλάδα, όμως, οι τραπεζίτες φαίνεται ότι έχουν καταφέρει να επιβάλλουν στην κυβέρνηση να εναρμονισθεί πλήρως με τις δικές τους επιδιώξεις: όσο μεγαλύτερα σχήματα δημιουργούνται, τόσο πιο βέβαιη θα είναι η απεριόριστη στήριξή τους με διάφορα χρηματοδοτικά σχήματα του Δημοσίου, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Απλά, επειδή θα είναι too big to fail και οι φορολογούμενοι θα πρέπει να τα υποστηρίζουν στο διηνεκές, ακόμη και την ώρα που περικόπτονται οι δικοί τους μισθοί και συντάξεις.

Κάπως έτσι, οι Έλληνες τραπεζίτες μπαίνουν πλέον σε ένα εντελώς στρεβλό ανταγωνισμό: η μάχη πλέον θα κριθεί με βάση το ποιος θα επινοήσει και θα δημιουργήσει το μεγαλύτερο τραπεζικό σχήμα που θα μπορούσε να δημιουργηθεί με βάση τη δική του τράπεζα. Γιατί το μεγαλύτερο τραπεζικό σχήμα που θα δημιουργηθεί θα έχει εξασφαλίσει και την πιο άνετη πρόσβαση στις κρατικές χρηματοδοτήσεις, περιορίζοντας ταυτόχρονα τον κίνδυνο επιθετικής εξαγοράς, ή κατάρρευσης. Σε αυτό το κλίμα, ας μην απορήσουμε αύριο, αν κάποιος τραπεζίτης προτείνει μια τετραπλή ή πενταπλή συγχώνευση: όταν το too big to fail αποτελεί το μοναδικό ασφαλές διαβατήριο στα κρατικά ταμεία, όλα είναι πιθανά…

Το διάβασα στο «σοφοκλέους 10» –> εδώ

Advertisements

One comment on “Η στρατηγική «too big to fail» των τραπεζιτών

  1. Παναγιωτακόπουλος: Η πώληση ΤΤ-ΑΤΕ σηκώνει ειδικό δικαστήριο… μόνο που αυτή τη φορά δεν θα είναι σκευωρία!!!

    Αντιδράσεις εντός ΠΑΣΟΚ πυροδοτεί η πρόταση για πώληση της Α.Τ.Ε και του Τ.Τ. Το μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Γιώργος Παναγιωτακόπουλος ασκεί έντονη κριτική και κάνει λόγο για «ακραία κερδοσκοπικά φαινόμενα», τονίζει πως δεν πρέπει να πουληθούν κρατικές τράπεζες, ενώ καταλήγει πως η περίπτωση σηκώνει ακόμα και ειδικό δικαστήριο… μόνο που αυτή τη φορά δεν θα πρόκειται για σκευωρία!!!

    Σε δήλωση του σημειώνει: «Με έκπληξη ακούσαμε την πρόταση Σάλλα για εξαγορά του Ταχυδρομικού Ταμιευτήριου και της Αγροτικής Τράπεζας.
    Με έκπληξη διαπιστώσαμε ότι η πρόταση προέκυψε μία μόλις ημέρα μετά τις σχετικές «παραινέσεις» του Υπουργού Οικονομικών.
    Με αγανάκτηση διαπιστώνουμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ευθεία πρόκληση κατά του Δημόσιου Τραπεζικού Συστήματος.
    Η βουλιμία είναι χαρακτηριστικό των νεοφιλελεύθερων και των κερδοσκόπων. Τίποτα και ποτέ δεν είναι αρκετό. Αφού οδήγησαν την Ελλάδα στον εγκλωβισμό του μνημονίου και του ΔΝΤ, αφού πήραν και το τελευταίο ευρώ του εργαζομένου με ληστρικά επιτόκια, αφού λεηλάτησαν το ιερό αποθεματικό των ασφαλιστικών ταμείων, τώρα είναι έτοιμοι για το μεγάλο ρεσάλτο. Την κερκόπορτα τους την ανοίγουν οι γνωστοί νεοφιλελεύθεροι που με όχημα το ΠΑ.ΣΟ.Κ απέκτησαν υπόσταση και υπογραφή.
    Η πρόταση της Τράπεζας Πειραιώς για εξαγορά του 77% της Αγροτικής Τράπεζας και του 33% του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου συνιστά υπέρβαση κάθε γνωστού ορίου του όρου “πειρατεία”.
    Η Τράπεζα Πειραιώς η οποία πρωταγωνίστησε στο σχέδιο υπερχρέωσης της κοινωνίας και αποκόμισε τεράστια κέρδη διασώθηκε με την ένταξή της στο κρατικό πρόγραμμα στήριξης των Τραπεζών και μέσω της λήψης δανείων από την Αγροτική Τράπεζα, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και την Τράπεζα Αττικής ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Υπό αυτές τις συνθήκες επιχειρεί να εξαγοράσει έναντι πινακίου φακής την ΑΤΕ η οποία είναι ο μεγαλύτερος κάτοχος περιουσίας από την εποχή του Σουλτάνου μέχρι σήμερα. Το ερώτημα είναι: “Με τίνος τα χρήματα σκοπεύει να κάνει αυτή την εξαγορά;”

    Ποιος θα τη δανείσει για να εξαγοράσει τους δανειστές της; Για να αντιληφθεί η κοινωνία περί τίνος πρόκειται, είναι ωσάν η Ελλάδα να θέλει να εξαγοράσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αμετανόητοι κερδοσκόποι, αφού δεν έμεινε τίποτε άλλο να αγοραπωλήσουν, εφορμούν να διαλύσουν και το τελευταίο μέσο παρέμβασης του κράτους στην Τραπεζική Αγορά, δηλαδή τις δύο υγιείς Τράπεζες του συστήματος. Την ΑΤΕ και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.
    Κάποιοι στο όνομα της «ανάτασης» του κράτους θέλουν να εκποιήσουν δημόσια περιουσία.
    Να παραδώσουν σε ιδιώτες τα λίγα που έχουν απομείνει ακόμη υπό δημόσιο έλεγχο.
    Το αδηφάγο τραπεζικό κατεστημένο βάζει στο μάτι την πλουσιότερη «νύφη» του χώρου και εκμεταλλεύεται την αδυναμία της Κυβέρνησης να αντιληφθεί ότι το ξεπούλημα δεν είναι αναπτυξιακή λογική.
    Την ίδια στιγμή που παγκόσμια, τράπεζες επανέρχονται σε κρατικό έλεγχο, στην Ελλάδα ανακαλύπτουμε ότι η εξασφάλιση ηγετικής θέσης στις αγορές και φυσικά τα υπερκέρδη τους, προϋποθέτουν οικονομικά και κοινωνικά εγκλήματα σαν αυτό που προτείνει ο κ. Σάλλας.
    Η Κυβέρνηση και το ΠΑ.ΣΟ.Κ οφείλουν να απαντήσουν άμεσα και ξεκάθαρα απορρίπτοντας χωρίς μισόλογα την πρόταση Σάλλα.
    Είναι άλλο να συζητάς για τη δημιουργία ενός δημόσιου πυλώνα τραπεζών ο οποίος πρέπει να λειτουργήσει ως μοχλός ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας διασφαλίζοντας την ισορροπία του τραπεζικού συστήματος και άλλο να ξεπουλάς με τρόπο προκλητικό.
    Και είναι πρόκληση το να προσφέρει η Τράπεζα Πειραιώς 700 εκ. ευρώ για την υποτιθέμενη εξαγορά όταν από το πακέτο των 28 δις πήρε 750 εκ. ευρώ!
    Δεν υπάρχει τρόπος το ΠΑ.ΣΟ.Κ να συναινέσει στην άνευ όρων παράδοση του εθνικού πλούτου. Στην παράδοση των αγροτών στα χέρια των ιδιωτών που θα αντιμετωπίσουν τον αγροτικό κλήρο σαν οικόπεδο σε πλειστηριασμό.
    Ο Πρωθυπουργός Γεώργιος Α. Παπανδρέου οφείλει να αποπέμψει άμεσα απ’ την κυβέρνηση τους νεοφιλελεύθερους του Τ+10 και του deal της ΑΤΕ και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Αυτούς που δεν έχουν τίποτα να σεβαστούν.
    Η κατάσταση αρχίζει να ξεφεύγει τόσο, που κινδυνεύουμε να μπούμε στην ουρά του Ειδικού Δικαστηρίου, πίσω απ’ τους δεξιούς ενόχους της Εθνικής Παρακμής. Δυστυχώς αυτή τη φορά δεν θα είναι σκευωρία»

    You Pay Your Crisis : http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2010/07/blog-post_8486.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s