Ο Θ. Δρίτσας για την «Ίδρυση Υπηρεσίας Ασύλου και Υπηρεσίας Πρώτης Υποδοχής…»

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΒΟΥΛΗΣ

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ  ΝΑ΄

Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2011

Μόνη συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου: «Ίδρυση Υπηρεσίας Ασύλου και Υπηρεσίας Πρώτης Υποδοχής, προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας προς τις διατάξεις της Οδηγίας 2008/115ΕΚ «σχετικά με τους κοινούς κανόνες και διαδικασίες στα κράτη-μέλη για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών» και λοιπές διατάξεις».

 

 

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΡΙΤΣΑΣ: Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.

Δεν μου κάνει κατάπληξη η αμετροέπεια του εκπροσώπου του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού. Δεν είναι πρώτη φορά. Τα έχουμε συνηθίσει. «Πας μη Έλλην βάρβαρος» το δόγμα του. Από εκεί και πέρα τα μαθήματα μορφωτικού επιπέδου έχουν να κάνουν με συνθετότερες διεργασίες. Όποιος στηρίζεται στο φόβο και στην εξαθλίωση των ανθρώπων για να κάνει πολιτική, δεν μπορεί να λέγεται πολιτισμένος και μορφωμένος άνθρωπος.

Το τραγικό όμως, δεν είναι αυτό. Το τραγικό είναι ακριβώς ότι επαίρεται σήμερα ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός ότι η Νέα Δημοκρατία και η Κυβέρνηση τώρα, το ΠΑΣΟΚ, ταυτίζεται με τις πολιτικές του προτάσεις. Και αυτό έχει μια βάση αλήθειας. Αυτό όντως έχει μια βάση αλήθειας, έστω και αν πρόκειται για μια ιστορική αποσιώπηση σε σχέση με το πώς εξελίχθηκε αυτή η διαδικασία.

Συμπαθάτε με, κύριε Υπουργέ, με όλη την εκτίμηση που έχω στην ιστορική σας διαδρομή και στις δημοκρατικές δάφνες που διαθέτετε όντως,  όμως, η ιστορία τιμωρεί. Η κάθε πολιτική επιλογή σε πάει και δεν την πας από ένα σημείο και ύστερα. Η κατηφόρα που έχει πάρει το ΠΑΣΟΚ εδώ και χρόνια σας οδηγεί μέχρι σε αυτό το σημείο, να φτάνετε τώρα και να λέτε όσα είπατε πριν και όσα είπατε και στην Επιτροπή και σε δημόσιο χώρο, στις τηλεοράσεις και στις εφημερίδες όλο αυτόν τον καιρό, αναφορικά και με το φράχτη και με το σχέδιο νόμου και με τα ζητήματα των προσφύγων και των μεταναστών. Και αυτό είναι θλιβερό.

 Πραγματικά οδηγείται η ελληνική πολιτική ζωή στην παρακμή της φασιστικοποίησης, στην παρακμή που έχει ζήσει η Ευρώπη σε άλλες εποχές. Θέλω να ελπίζω, ακριβώς επειδή αυτά έκαναν τον κύκλο τους και αποτελούν μνήμη στέρεα των κοινωνιών της Ευρώπης και της ελληνικής κοινωνίας, ότι δεν θα μπορέσουν να κατισχύσουν, όπως κατίσχυσαν στη δεκαετία του ’30 και στην εξέλιξη ανάμεσα στους δύο παγκοσμίους πολέμους και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπάρχουν πλέον «κοινωνικά συμβόλαια» ισχυρά, που ακόμα και αν οι εξελίξεις αυτές των τόσο σαθρών ιδεολογιών της σοσιαλδημοκρατίας, της προσαρμοστικότητας στην ισχύ των ισχυρών, στην υπηρεσία των ισχυρών, στην εκλογίκευση της αθλιότητας, όσο και αν οδηγούνται εκεί πολιτικοί που έχουν δημοκρατικές δάφνες –και αυτό είναι και η τραγωδία και το θλιβερό- η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί και δεν θα σας ακολουθήσει.

Διότι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όταν μιλάμε για αλλοδαπούς φτωχούς, για αλλοδαπούς εξαθλιωμένους σήμερα πια δεν μπορούμε να τους διαχωρίζουμε αυτούς από τους Έλληνες φτωχούς και από τους Έλληνες εξαθλιωμένους.

Μία Κυβέρνηση που τόλμησε να αμφισβητήσει τη σύνταξη, τη στοιχειώδη κοινωνική ασφάλιση, το μισθό, την εργασία και να φαλκιδεύσει δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών με αίμα, είναι πάρα πολύ φυσιολογικό να λέει ότι η χώρα δεν αντέχει άλλο από ποιους; Από τους μετανάστες! Ενώ αντέχει απ’ όλα αυτά τα πιράνχας, απ’ όλους αυτούς τους άθλιους μηχανισμούς και ομίλους συμφερόντων που λυμαίνονται το κοινωνικό σώμα της Ελλάδας!

Πώς έχουμε, λοιπόν, τη δυνατότητα να εμφανιζόμαστε ενώπιον της Βουλής ως εγγυητές των δημοκρατικών δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών, τα οποία μόλις πριν και καθημερινά τα έχουμε ισοπεδώσει, όταν έχουμε μετατρέψει την ελληνική κοινωνία σε κοινωνία ανθρώπων που αγωνιούν για το εάν θα υπάρχουν την επόμενη ημέρα και με ποιους όρους θα υπάρχουν, που κρατούν το θυμό τους γιατί φοβούνται πώς θα είναι η επόμενη ημέρα; Πάνω σε αυτό χτίζουμε πολιτικές, κύριε Υπουργέ, και ακολουθούμε το ΛΑ΄ΟΣ…

ΣΠΥΡΙΔΩΝ-ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: ΛΑΟ΄Σ!

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΡΙΤΣΑΣ: …και ταυτιζόμαστε μαζί του και χαριεντιζόμαστε και το αναγνωρίζει ο κ. Πάγκαλος «ως το μόνο κόμμα το οποίο έχει ορθό λόγο». Πού φθάσαμε! Και πώς τολμάτε με αυτήν την άνεση της εμπειρίας και της ευφράδειας του λόγου να αλλάζετε τόσο πολύ και να κάνετε τόσο μεγάλες ιστορικές λαθροχειρίες;

Ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά τους, ένα προς ένα. Η αθλιότητα αυτή τη στιγμή της κατάστασης των μεταναστών στην Ελλάδα, που επηρεάζει και το ελληνικό κοινωνικό σώμα, καθώς είναι αλληλοσυνδεόμενες διεργασίες, είναι μία αθλιότητα εικοσαετίας, πονηρής και υποκριτικής πολιτικής απέναντι στο μεταναστευτικό ζήτημα. Για να έχουμε φθηνά εργατικά χέρια για τις Ολυμπιάδες, για να μπορούμε να τους έχουμε για νοσοκομειακές εξυπηρετήσεις, για ένα σωρό αγροτικές δουλειές και με αυτόν τον τρόπο να ανεβάζουμε την ανάπτυξη στη χώρα και το εθνικό προϊόν. Και όταν αυτές οι πολιτικές της «φούσκας» αποδεικνύονται σε όλη τους τη μεγαλοπρέπεια και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, όταν αποδεικνύεται ότι στηρίζονταν ακριβώς στην υπερεκμετάλλευση και την καταστρατήγηση των συλλογικών και ατομικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, τότε ανακαλύπτουμε  τον δακτυλοδεικτούμενο ένοχο. Να, ποιος φταίει, ο μετανάστης!

Πώς ερχόμαστε τώρα να αγνοήσουμε το γεγονός ότι επί είκοσι χρόνια καμία κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν φρόντισε για το άσυλο; Δεν μπορούσε; Καμία κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν φρόντισε για το άσυλο. Ας αφήσουμε δε τη συνολική μεταναστευτική πολιτική. Ήδη η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι ενάμιση χρόνο στην εξουσία και ο κ. Παπουτσής τι μας λέει; Το προσέξατε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν μπορεί να μην το προσέξατε. Λέει: «Τουλάχιστον από τη δική μου Υπουργία». Αυτό είναι καταρράκωση του πολιτικού λόγου. Είπε, «από τη δική μου Υπουργία». Αυτό είναι απουσία δημοκρατικής διαδικασίας πολιτικής ευθύνης.

Όμως, και από τη δική του Υπουργία τι έχουμε; Έχουμε ένα σχέδιο νόμου ή όπως πολύ σωστά ειπώθηκε, την ενσωμάτωση μιας Οδηγίας, που και το ΠΑΣΟΚ τότε την είχε πολεμήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την είχε καταγγείλει, έχουμε ένα συνονθύλευμα με θετικές και αρνητικές ρυθμίσεις ως προς το άσυλο, το οποίο όμως θα τύχει εφαρμογής έστω για έναν πρόσφυγα μετά από ένα χρόνο περίπου. Να δούμε τότε σε τι ποσοστά θα μπορέσει να δώσει λύσεις στο τόσο οξύ και συσσωρευμένο πια πρόβλημα των μεταναστών, και της ελληνικής κοινωνίας και των αλλοδαπών. Να δούμε, επίσης, το πότε.

Αυτό, λοιπόν, που μας λέει ο κύριος Υπουργός ότι η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο, θα μετατεθεί για ένα χρόνο. Και τι θα έχουμε στο ενδιάμεσο διάστημα σ’ αυτή τη δημοκρατική υποτίθεται αποκατάσταση που επί υπουργίας του ξεκίνησε; Τι θα έχουμε πολύ γρήγορα; Το φράχτη. Δεν θα μπω ξανά στους χαρακτηρισμούς, στις περιγραφές, στις αξιολογήσεις, σε μία σειρά ζητήματα για το τι σημαίνει φράχτης.

 Ένα θέλω να ρωτήσω. Δωδεκάμισι χιλιόμετρα χερσαίου εδάφους που αυτή τη στιγμή εξαιτίας του γεγονότος ότι με τις παρεμβάσεις αστυνομικού χαρακτήρα, κατασταλτικού χαρακτήρα, περιορίστηκε η δυνατότητα προσέλευσης από θαλάσσης, έχει πράγματι αναπτυχθεί, ως κύρια δίοδος μεταναστών, αυτό το χερσαίο κομμάτι. Όχι αποκλειστικά, αλλά έχει ενισχυθεί.

Εάν αυτό είναι αποτελεσματικό μέτρο και αποτρέψουμε την είσοδο των μεταναστών, πώς θα καταγραφούν οι πρόσφυγες; Πώς θα καταγραφούν τα μικρά παιδιά; Πώς θα καταγραφούν οι ασυνόδευτοι ανήλικοι; Πώς θα καταγραφούν οι έγκυες γυναίκες; Πώς θα καταγραφούν όσοι έχουν πραγματικά ανάγκη, σύμφωνα με το ελληνικό και το ευρωπαϊκό δίκαιο και τις διεθνείς συμβάσεις δικαίωμα ανθρωπιστικής προστασίας; Πώς, αν είναι αποτελεσματικός ο φράκτης του κ. Παπουτσή; Επομένως, το επιχείρημα ότι ο φράχτης είναι ένα μέτρο μαζί με μία σειρά άλλα που είναι δημοκρατικά, καταλαβαίνετε πόσο υποκριτικό είναι, πόσο αβάσιμο, πόσο προσχηματικό. Ένα πράγμα κάνει η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αυτή τη στιγμή σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ισχυρή καταστολή. Ισχυρή αστυνόμευση. Για να λύσει τι; Ένα πρόβλημα που αποδεικνύεται, ανά τους αιώνες, αλλά και κυρίως στη σύγχρονη εποχή ότι ποτέ δεν μπορεί να λυθεί έτσι.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι και μόνο από την ανάγνωση των εθνικοτήτων που κυρίως συγκροτούν το σύγχρονο μεταναστευτικό ρεύμα προς την Ευρώπη, μπορεί να δει κανείς και να βγάλει τα συμπεράσματά του. Αφγανοί, Πακιστανοί, Ιρακινοί, Σομαλοί. Αυτοί οι περίφημοι πειρατές σήμερα οι Σομαλοί  που καταλαμβάνουν πλοία. Πρόσφατα απελευθερώθηκε Έλληνας πλοίαρχος που κρατήθηκε  εννέα μήνες. Χθες το βράδυ γιόρτασα μαζί του την απελευθέρωσή του, καθώς και μαζί και με άλλους ανθρώπους που είχαμε βοηθήσει στην προσπάθεια της απελευθέρωσής του. Ξέρετε για τι αριθμό Σομαλών πειρατών μιλάμε, κατά τις μετριότερες αξιολογήσεις; Πάνω από ένα εκατομμύριο. Ρακένδυτοι, ξυπόλητοι, είτε είναι στη στεριά, είτε είναι στα καράβια στη θάλασσα. Πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μιλάμε για ανθρωπιστική κρίση. Δεν μιλάμε για μετανάστευση πια. Δεν μιλάμε για οικονομικούς μετανάστες. Αυτή η διάκριση, νόμιμοι και παράνομοι μετανάστες, είναι η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή υποκρισία της εποχής μας. Μιλάμε για ανθρωπιστική κρίση με αιτίες. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να βρουν λύση στον τόπο τους κατ’ αρχήν, μέσα από παρεμβάσεις γενναίες, σοβαρές και μετά από διεκδικήσεις με μαχητικότητα απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σε κάθε διεθνή Οργανισμό που συμμετέχει στην πρόκληση τέτοιου είδους φαινομένων αλλά και έχει την ευθύνη να δώσει λύσεις. Αν δεν δώσουμε εκεί την έμφαση, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε βήμα παραπέρα. Και εκεί λέμε ευχές.

Από την άλλη, δεν είναι δυνατόν να ανακόψεις αυτό το ρεύμα. Δηλαδή για σκεφθείτε ένας άνθρωπος, μία έγκυος γυναίκα, ένα παιδί που έχει φύγει από το Αφγανιστάν και συναντήσει το φράχτη, τι θα κάνει, θα ξαναγυρίσει πίσω;

Παραλογιζόμαστε; Ή θα μείνει στην Τουρκία και δεν μας νοιάζει; Εάν πραγματικά οξύνουμε την ανθρωπιστική κρίση, στρατολογία στην Αλ Κάιντα θα προσφέρουμε. Το διανοηθήκατε αυτό; Υπάρχει άλλη διέξοδος εκτός από αυτό;

  Από αυτήν την άποψη να τελειώνουμε τα ψέματα. Η μετανάστευση σήμερα δεν είναι όπως ήταν πριν από είκοσι χρόνια. Είναι ανθρωπιστική κρίση και πρέπει να τεθεί με νέους όρους. Αυτό το έχουν πάρει χαμπάρι οι πλουτοκρατικοί κύκλοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το  ξέρουν καλύτερα από εμένα και από εσάς και γι’ αυτό οργάνωσαν και την FRONTEX και τα αστυνομικά συστήματα και γι’ αυτό προσχωρεί η ελληνική Κυβέρνηση αυτή τη στιγμή σε αυτού του είδους τις λογικές.

Και δεν φτάνει αυτό, αλλά τα διογκώνουμε κιόλας. Λέει «δυο εκατομμύρια». Δεν υπάρχει επίσημο στοιχείο στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, Προστασίας του Πολίτη, σε οποιονδήποτε κρατικό οργανισμό που να ξεπερνάνε τους επτακόσιους χιλιάδες οι νόμιμοι και παράνομοι μετανάστες στην Ελλάδα. Και αυτό με συνεχή μεταβολή. Δυο εκατομμύρια! Το λένε διάφοροι σε σταθμούς, από εδώ, από εκεί, από τα έδρανα της Βουλής. Παντού τρόμος και όχι ορθολογισμός.

Κύριε Υπουργέ, θα τελειώσω με το εξής. Άμεσα ο φράκτης θα οδηγήσει στα νερά του Έβρου εκατοντάδες νεκρούς. Ήδη έχουν καταγραφεί περίπου τριακόσιοι και πολλοί άλλοι που δεν βρέθηκαν ποτέ, μέσα σε δυο χρόνια. Οι τριακόσιοι θα γίνουν τρεις χιλιάδες, αν τους στείλετε στα παγωμένα νερά του Έβρου από τον φράκτη. Διαλέξτε. Πάρτε τα πίσω αυτά τα σχέδια. Όχι μόνο δεν βοηθούν ούτε τις δικές σας επιλογές και επιδιώξεις, αλλά δηλητηριάζουν τόσο βαριά και βαθιά την ελληνική κοινωνία που θα το πληρώσουμε όλοι με πολλούς και πολύ άσχημους τρόπους εάν οι εργαζόμενοι δεν βρουν τη δυνατότητα, το κουράγιο να αντιταχθούν σε όλα αυτά και να προχωρήσουν σε κοινωνίες αλληλεγγύης και πραγματικής ισονομίας είτε των ξένων είτε των Ελλήνων, όπως αυτή την κοινωνία μπορεί να ονειρευτεί όχι η Αριστερά, αλλά κάθε δημοκράτης.

Είναι προφανές ότι αυτό το νομοσχέδιο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να το ψηφίσει. Το καταψηφίζει και με πολύ μεγάλη έμφαση μάλιστα.

Ευχαριστώ πολύ.

.

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΒΟΥΛΗΣ

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΝΒ΄

Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011

ΘΕΟΔΩΡΟΣ  ΔΡΙΤΣΑΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Δεν έχει ίσως τόσο νόημα το να καταδικάσουμε, όπως αυτονόητα, όντως καταδικάζουμε την ενέργεια, τη βίαιη, εκφοβιστική πράξη εναντίον του Βουλευτή κ. Κολοκοτρώνη, αλλά κυρίως το να αποσαφηνίσουμε και ενώπιον του Κοινοβουλίου και προς την ελληνική κοινωνία μία πολύ σοβαρή στάση που νομίζουμε ότι πρέπει να υπάρχει στην πολιτική ζωή. Οι ιδέες πολεμιούνται με ιδέες και οι πρακτικές πολεμιούνται με πρακτικές. Απέναντι στη βία του κράτους, για παράδειγμα, που υπάρχει εγγενώς σε κάθε κρατική υπόσταση, η κοινωνία αντιτάσσει τη δική της διεκδίκηση, τη δική της αντίδραση, τη δική της διεύρυνση των δικαιωμάτων της, τη δική της συνεχή αντίσταση στην εγγενή –επιμένω- αυθαιρεσία του κράτους, την οποία υποτίθεται ότι κατοχύρωσε η Γαλλική Επανάσταση κι ο 20ος αιώνας ως το κράτος δικαίου. Κράτος δικαίου δεν είναι το δίκαιο κράτος. Είναι ο αυτοπεριορισμός ή ο εξαναγκασμός σε περιορισμό της εγγενούς αυθαιρεσίας του κράτους. Πολύ περισσότερο λοιπόν απέναντι στις ιδέες, απέναντι στις πρακτικές, τις πολιτικές, δεν μπορούμε να μιλάμε με γκαζάκια ή και πολύ περισσότερο με σφαίρες.

Είναι βέβαιο ότι αυτή η στάση συγκροτεί την πεμπτουσία του δικαιώματος αντίστασης των κοινωνιών σε κάθε αδικία, σε κάθε παραβίαση δικαιωμάτων, σε κάθε ανελευθερία, είτε προέρχεται από κυβερνήσεις είτε προέρχεται από πολιτικούς οργανισμούς που συγκροτούν μια ηγεμονική στάση σε μια ιστορική περίοδο. Προς αυτή την κατεύθυνση, λοιπόν, είναι βέβαιο ότι η καταδίκη τέτοιου είδους δράσεων και ενεργειών πρέπει να συνοδεύεται από την ειλικρινή υπεράσπιση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων, όχι γενικώς και αορίστως, αλλά κυρίως αυτών που τα έχουν ανάγκη. Διότι αλλιώς τα δικαιώματα, αν δεν ασκούνται  απ’ αυτούς που τα έχουν ανάγκη, πραγματικά δεν έχουν καμιά ουσία. Και ακριβώς σ’ αυτό το ζήτημα επιχειρεί να απαντήσει αυτό το σχέδιο νόμου κι όλη η συζήτηση που γίνεται στη Βουλή σήμερα, δηλαδή όσον αφορά τα δικαιώματα των πολιτών γενικώς, των Ελλήνων πολιτών πρώτα απ’ όλα, των Ελλήνων εργαζομένων, τα  δικαιώματα των πολιτών παγκοσμίως, τα δικαιώματα των μεταναστών.

Δεν μπορώ να μην επισημάνω και σήμερα το εξής, όπως το έκανα και χθες. Η σημερινή επανάληψη της τοποθέτησης του κυρίου Υπουργού με υποχρεώνει να επαναλάβω την ίδια επισήμανση. Μας μίλησε πάλι ο κ. Παπουτσής σήμερα, διαστρεβλώνοντας κιόλας ορισμένα από τα λεχθέντα. Δεν μίλησα ποτέ και δεν ονόμασα «φασίστα» κανέναν. Μίλησα -κι είναι και στα Πρακτικά- για παρακμή της φασιστικοποίησης της ελληνικής πολιτικής ζωής. Κι αυτό έχει διαφορετικό νόημα, αλλά έχει και πιο εύστοχο νόημα κι είναι πραγματικά και πιο ακριβές αλλά και πιο ουσιώδες και πιο σοβαρό, για να το αντιμετωπίσουμε. Το άλλο θα μπορούσε να ήταν ένας χαρακτηρισμός, μία ρουτίνα. Αυτό όμως είναι ουσία.

Μας είπε, λοιπόν, ότι επί είκοσι χρόνια η ελληνική Πολιτεία δεν ανταποκρίθηκε στις διεθνείς υποχρεώσεις της, στο δημοκρατικό καθήκον της, στην ανθρωπιστική υποχρέωσή της να αντιμετωπίσει το ζήτημα του ασύλου, με βάση τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, με βάση τους κανόνες του ανθρωπισμού, που ούτε αριστεροί είναι, ούτε επαναστατικοί, ούτε τίποτα. Είναι στοιχειώδεις κανόνες.

Και το παραδέχθηκε για μία ακόμη φορά. Ενώ, λοιπόν, αυτό το ζήτημα, αυτή η παράλειψη της ελληνικής πολιτείας, που δεν έγινε βέβαια τυχαία, αποτελούσε πολιτική.

Η απουσία πολιτικής, είναι πολιτική επιλογή. Αυτή, λοιπόν, η πολιτική δημιούργησε την Παγανή της Λέσβου, δημιουργεί τώρα τον Έβρο, δημιουργεί τον Άγιο Παντελεήμονα, δημιουργεί την Ομόνοια, δημιουργεί, όλα αυτά. Και ερχόμαστε εν συνεχεία από τα αποτελέσματα της πολιτικής και πάνω σε αυτά, να χτίσουμε νέα κατασταλτικά μέτρα και νέες κατασταλτικές επιλογές. Και λέει: «Τελειώνει η επί εικοσαετία αναλγησία ελληνικού κράτους και η παράλειψη να αντιμετωπίσει το δίλημμα του ασύλου. Τελειώνει τώρα! Αλλά αυτό, θέλει χρόνο για να υλοποιηθεί. Μέχρι να υλοποιηθεί, το χρόνο που θέλει, βάλε ένα φράχτη, στείλε  τον κόσμο στο ποτάμι, γέμισε νέους νεκρούς, διώξε από πάνω σου την ευθύνη μίας πολιτικής υποδοχής των προσφύγων».

Τα είπα και εχθές. Τώρα πια η διάκριση μεταξύ μετανάστη και πρόσφυγα είναι αστείο να γίνεται. Οικονομικοί μετανάστες και πρόσφυγες είναι οι πάντες στην πραγματικότητα, στη σημερινή διεθνή ζωή. Ποιος μπορεί αυτό το πράγμα επί της ουσίας να το αρνηθεί; Ναι, δεν έχει θεσμοθετηθεί νομικά, αλλά πλέον τι διάκριση μπορεί να κάνει κανείς μεταξύ οικονομικών μεταναστών και προσφύγων.

Και ως εκ τούτου, είπε ο κ. Παπουτσής: «ναι, πολύ καλή η επισήμανση της κυρίας Μπακογιάννη». Πολύ καινούργιο ζήτημα. Η υποχρέωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της χώρας μας να προχωρήσει σε διμερείς Συμβάσεις, αλλά και σε πολυμερείς Συμβάσεις με τα κράτη και τις χώρες προέλευσης των μεταναστευτικών ρευμάτων, είναι κάτι καινούργιο, το ζητάει τώρα; Τώρα το σκέφτηκε η κα Μπακογιάννη και ο κ. Παπουτσής; Είναι έξω από το λόγο και την προγραμματική πρόταση της Αριστεράς, είκοσι χρόνια τώρα; Είναι κάτι έξω από την υποχρέωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ελληνικής Κυβέρνησης; Δεν κάνει αυτό, όμως. Στέλνει στρατό στο Αφγανιστάν, στέλνει πολεμικά πλοία, στέλνει διεθνείς πολεμικές μηχανές.

Πολιτικές επιλογές κάνετε, κύριοι της Κυβέρνησης. Και μην υποκρίνεστε ότι ναι, το ξεχάσαμε να το κάνουμε, αλλά τώρα πια και η πατρίς επειδή κινδυνεύει δεν θα επιτρέψουμε μηδενική ανοχή. Αυτή είναι η συγκροτημένη υποκρισία σας, που την κάνετε πολιτική στάση και πολιτική πρακτική.

Ε, όχι. Δεν είναι δυνατόν αυτό το πράγμα να γίνει ανεκτό. Και δεν έχουμε να αντιπαλέψουμε μεταξύ ενός ανθρωπισμού από τη μία μεριά, ότι δήθεν δεν είναι και δεν λαμβάνει υπόψη του όλα αυτά και μίας πολιτικής που φέρνει αποτελέσματα από την άλλη. Έχουμε να αντιπαλέψουμε μεταξύ μίας πολιτικής που θα εξορθολογήσει το πρόβλημα και θα το χτυπήσει, θα το αντιμετωπίσει με την ουσία του και στη ρίζα του και μίας υποκριτικής βαρβαρότητας. Αυτή είναι η διάκριση.

Για να έλθουμε και στα συγκαλά μας, δεν είναι ούτε ένας  μήνας που πήρα απάντηση από τον Υπουργό Εσωτερικών σε μια επιστολή που έστειλα για μια περίπτωση ενός μετανάστη που ζει δεκαοκτώμισι χρόνια στον Πειραιά με τη γυναίκα του, με τα παιδιά του που μεγάλωσαν εδώ, εργαζόμενοι, με ένσημα, όλα κανονικά. Όμως, οκτώμισι χρόνια καθυστερεί η αναγνώριση όχι της ιθαγένειας, αλλά του επί μακρόν διαμένοντος.

Η απάντηση του κυρίου Υπουργού ξέρετε ποια ήταν; Δεν την έχω μαζί μου, αλλιώς θα την κατέθετα στα Πρακτικά. Μου απάντησε ότι υπάρχει γραφειοκρατία και καθυστέρηση και ότι αυτό είναι φαινόμενο που συχνά παρατηρείται.

Μιλάμε σοβαρά; Αν αυτό δεν αποτελεί συγκροτημένη πολιτική του ελληνικού κράτους, εξαιτίας της οποίας έχουμε τον Άγιο Παντελεήμονα, τότε τι αποτελεί; Γι’ αυτό, λοιπόν, ο φράχτης είναι βαρβαρότητα. Γι’ αυτό το σχέδιο νόμου είναι υποκρισία.

Ευχαριστώ.

Advertisements

One comment on “Ο Θ. Δρίτσας για την «Ίδρυση Υπηρεσίας Ασύλου και Υπηρεσίας Πρώτης Υποδοχής…»

  1. Παράθεμα: Τα αιτήματα των Ελλήνων εφοπλιστών επί τάπητος στη συνάντηση με τον πρωθυπουργό | Διαιτες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s