Γράμματα από την Χάγη

.

Τέσσερα γράμματα από την Χάγη…

.

…Όταν οι απελευθερωτικές δυνάμεις εισήλθαν στην Ελλάδα διαπίστωσαν ότι με την υποχώρηση των Γερμανών είχε καταστραφεί σχεδόν το σύνολο των σιδηροδρομικού δικτύου, των δρόμων, των λιμενικών εγκαταστάσεων, των επικοινωνιών, και της Εμπορικής Ναυτιλίας. Περισσότερα από χίλια χωριά είχαν καεί. Ογδόντα πέντε τοις εκατό των παιδιών είχαν φυματίωση. Τα ζωντανά, τα πουλερικά, καθώς και τα υποζύγια είχαν σχεδόν εξαφανιστεί. Ο πληθωρισμός είχε εξαφανίσει σχεδόν όλες τις οικονομίες. Ως αποτέλεσμα αυτών των τραγικών συνθηκών, μια μαχητική μειοψηφία, που εκμεταλλεύεται την ανθρώπινη δυστυχία, κατάφερε να δημιουργήσει πολιτικό χάος που, μέχρι τώρα, έχει καταστήσει αδύνατη την οικονομική ανάκαμψη…

Απόσπασμα από το «Δόγμα Τρούμαν» –> εδώ

.

ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΩΤΟ Κυριακή 11 Σεπτ 2011

ΚΥΡΙΑΚΗ 11.9.2011

Γράμμα από τη Χάγη

Το κλίμα στη Χάγη, σκέψεις και συναισθήματα, εκδηλώσεις συμπαράστασης λίγο πριν τη μεγάλη δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο για το Δίστομο.

Αριστομένης Ι. Συγγελάκης[1]

Όλα κατά την έλευσή μας[2] στην Ολλανδία, ή πιο σωστά τις Κάτω Χώρες, μοιάζουν αισιόδοξα: ένας λαμπρός ήλιος, μετά από ένα βροχερό καλοκαίρι, κάνει τους ανθρώπους να χαμογελούν και να είναι πιο όμορφοι. Οι Έλληνες φίλοι μας στο Άμστερνταμ, ο Τάκης, μηχανικός από τη Φθιώτιδα, που δουλεύει σε έργα οδοποιίας και η Δάφνη, μεταπτυχιακή φοιτήτρια Διεθνών Σχέσεων, που διδάσκει ελληνικά, με καταγωγή από την Τήνο, ήδη μετανάστες στην Ολλανδία πριν από την κρίση, μας υποδέχονται με ένα ζεστό χαμόγελο και μας κερνούν καφέ και ζεστά ψωμάκια σ’ ένα καταπληκτικό καφέ, δίπλα στο κανάλι. Συζητάμε για τη ζωή στην ξενιτειά, το σκληρό αγώνα επιβίωσης, τις δυνατότητες για προκοπή που παρέχει ένα από τα πιο οργανωμένα και προηγμένα κράτη στον κόσμο. Μοιραία η σκέψη μας πετάει στο πώς θα μπορούσε η χώρα μας, με το άριστο κλίμα, την καίρια στρατηγική θέση, τη δημιουργικότητα των ανθρώπων, να υπερβεί  την κρίση, να ανασυγκροτηθεί οικονομικά και κοινωνικά, να μπει στην πρωτοπορία των εθνών όπως το επιβάλλει άλλωστε η αξιοζήλευτη, από εχθρούς και φίλους, Ιστορία μας.  Και αμέσως μετά ο Τάκης, ένας καλός, δραστήριος και κοινωνικός άνθρωπος, μου περιγράφει τις προσωπικές στρατηγικές και τις έριδες που τον απομάκρυναν από την ενεργό συμμετοχή στην ελληνική κοινότητα και αμέσως προσγειώνομαι απότομα στις διαχρονικές αντιφάσεις και αδυναμίες  των Ελλήνων.

 

Ωστόσο η κουβέντα συνεχίζεται, ο καιρός είναι σύμμαχός μας. Τους εξηγούμε ότι, σύμφωνα με έγκυρες εκτιμήσεις, η Ελλάδα βρέθηκε 35 περίπου χρόνια πίσω, οικονομικά, κοινωνικά και από πλευράς ανθρώπινου κεφαλαίου, λόγω των δεινών που υπέστη από τη ναζιστική θηριωδία στην Κατοχή. Ότι ορφάνεψε, ρήμαξε, βυθίστηκε στο πένθος, πόνεσε, υπέστη τη δολοφονική μανία και το πλιάτσικο των κατακτητών. Ο Τάκης και η Δάφνη οργίζονται. Έχουν άλλωστε κι αυτοί εμπειρίες, γνωρίζουν οικογένειες θυμάτων, πονούν για το ό,τι η χώρα μας, ενώ έδωσε τα πάντα στον αγώνα εναντίον της βαρβαρότητας, σήμερα υφίσταται άδικες επιθέσεις ή και δηλητηριώδη σχόλια, ακόμα και από αυτούς, που, πριν πουν εναντίον μας το παραμικρό, θα έπρεπε να ζητήσουν συγγνώμη και να καταβάλουν τις αποζημιώσεις στα θύματα της βάρβαρης συμπεριφοράς τους. Θυμόμαστε ότι το γερμανικό κράτος αρνείται πεισματικά να εφαρμόσει την απόφαση του Αρείου Πάγου (2000), όπως και την απόφαση του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου της Ρώμης (2008), που δικαιώνουν τα θύματα του Διστόμου και επιβάλλουν κατάσχεση της περιουσίας του γερμανικού δημοσίου στην Ιταλία και παίζει, εδώ στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, το τελευταίο του χαρτί. Αν χάσει η Γερμανία στη Χάγη ανοίγει ο δρόμος για να αποζημιωθούν τα θύματα των Ολοκαυτωμάτων των Καλαβρύτων της Βιάννου, του Κομμένου, του Χορτιάτη…

Ωστόσο δεν είναι όλοι οι Γερμανοί ίδιοι. Εδώ στη Χάγη συναντήσαμε την «Ομάδα Δίστομο» από το Αμβούργο. Πρόκειται για μια εξαιρετικά δραστήρια ομάδα γερμανών αντιφασιστών, με επικεφαλής τον εξαίρετο δικηγόρο Martin Klingner, που αγωνίζονται επί 10 και πλέον χρόνια για τη δικαίωση των θυμάτων των Ολοκαυτωμάτων της Βέρμαχτ και των SS στην Ελλάδα. Με συνθήματα «δικαιοσύνη και αποζημίωση», «άμεση αποζημίωση όλων των θυμάτων του εθνικοσοσιαλισμού» και «όχι κρατική ασυλία για τα εγκλήματα των Ναζί. Έξω (η γερμανική κυβέρνηση) από τη Χάγη!» οργανώνουν αυτές τις μέρες στη Χάγη εκδηλώσεις συμπαράστασης στα θύματα του Διστόμου και των άλλων Ολοκαυτωμάτων. Είναι τόσο προσηλωμένοι στον ανιδιοτελή αυτό αγώνα, που συχνά, κάνοντας την αυτοκριτική μου, σκέφτομαι πόσο καλύτερα θα είχαν πάει τα πράγματα αν εμείς οι Έλληνες, απόγονοι των θυμάτων και άμεσα ενδιαφερόμενοι για τη δικαίωση της θυσίας, αγωνιζόμασταν όσο οι συναγωνιστές μας από τη Γερμανία. Αγαπούν την πατρίδα τους και μάχονται συνειδητά και με αυταπάρνηση υπέρ της καταβολής των αποζημιώσεων στους Έλληνες, διότι είναι πεπεισμένοι ότι δεν μπορεί να φύγει η σκιά του ναζισμού από τη χώρα τους αν δεν υπάρξει έμπρακτη μεταμέλεια του γερμανικού κράτους για τα εγκλήματα του Ράιχ.  Οι γερμανοί αντιφασίστες, όπως και τότε, στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι και τώρα, σώζουν την τιμή της Γερμανίας.

Όμως περνά η ώρα και πρέπει να κλείσω το γράμμα μου. Σε λίγο θα συναντήσουμε λίγους ακόμα Έλληνες και άλλους φίλους που ήρθαν ως εδώ για να συζητήσουμε για τον αγώνα μας. Με πολλούς απ’ αυτούς θα συναντηθούμε άλλωστε στη Βιάννο σε λίγες ημέρες (Παρασκευή 16 και Σάββατο17 Σεπτεμβρίου), όπου οργανώνεται από την Ένωση Θυμάτων και το Δήμο Βιάννου το 1ο Συνέδριο για τα Ολοκαυτώματα. Με την ελπίδα για θετική έκβαση της δίκης (η οποία ενισχύεται από την παρουσία ως νομικού παραστάτη της Ελλάδας του εξαίρετου γνώστη του θέματος και μαχητή Καθηγητή Στέλιου Περράκη) και την κρυφή σκέψη ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν, στο τέλος ο αγώνας μας θα δικαιωθεί, ότι η μνήμη θα νικήσει τη λήθη, σας στέλνω τους εγκάρδιους χαιρετισμούς μου.

.

ΓΡΑΜΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ Κυριακή 11 Σεπτ 2011 

1Ο  ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ, ΚΥΡΙΑΚΗ 11.9.2011

Η καρδιά της Ελλάδας χτυπάει στη Χάγη

Ανταπόκριση από τη δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο για το Δίστομο.

Η σημασία της για τη Βιάννο και τα άλλα Ολοκαυτώματα στην Ελλάδα.

Αριστομένης Ι. Συγγελάκης[1]

Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές είμαι ευχαριστημένος και συγκινημένος. Η πρώτη εκδήλωση επί ολλανδικού εδάφους, υπέρ του αγώνα των θυμάτων του Διστόμου και των άλλων ελληνικών Ολοκαυτωμάτων, ενόψει της κρίσιμης δίκης στο Διεθνές Δικαστήριο μόλις τέλειωσε και πήγε πολύ καλά. Φίλοι και συναγωνιστές αντιφασίστες από την Ελλάδα, τη Γερμανία και την Ολλανδία, στην πλειοψηφία τους νέοι, συζητούσαμε επί τρεις περίπου ώρες για τα Ολοκαυτώματα και τη ναζιστική βαρβαρότητα, τη διεκδίκηση των αποζημιώσεων και το δίκαιο των αιτημάτων των οικογενειών των θυμάτων, τις νομικές, οικονομικές και πολιτικές διαστάσεις, το τι περιμένουμε από τη Χάγη και τι πρέπει να κάνουμε μέχρι την τελική δικαίωση.

Το ενδιαφέρον πολύ έντονο. Νέοι άνθρωποι άκουγαν με ευλάβεια ό,τι είχαμε να τους πούμε. Ρωτούσαν για την ουσία της υπόθεσης και εξέφραζαν την υποστήριξή τους στον αγώνα μας. Συγκινήθηκαν από την αναφορά μας στο Ολοκαύτωμα της Βιάννου και το καθολικό πένθος, που σκόρπισε η Βέρμαχτ. Τους αφηγήθηκα, ότι ο πατέρας μου, όπως και τα άλλα ορφανά, είχαν τόσο πολύ ταυτίσει τις γυναίκες με τα μαύρα ρούχα, ώστε όταν κάποτε βρέθηκε στο Ηράκλειο και είδε γυναίκες να φορούν ρούχα άλλου χρώματος αναρωτήθηκε γιατί συμβαίνει αυτό. Σκεφτείτε το Γολγοθά όσων επέζησαν από τον χιτλερικό όλεθρο. Τι τράβηξαν οι χήρε και τα ορφανά. Όχι άδικα, η μοίρα της βιαννίτισσας, της ανωγειανής, της σφακιανής, της κρητικιάς, της ελληνίδας, της ηρωίδας γυναίκας, μάνας, χήρας, που αγωνίζεται να κλείσει τις πληγές και να μεγαλώσει τα παιδιά της με αξιοπρέπεια, είναι ταυτισμένη με τη μοίρα της χώρας μας. Μια μοίρα με βάσανα, πόνο και σκληρούς αγώνες.

Οι συνομιλητές μας απόψε συγκλονίσθηκαν από την αναφορά μας ότι, σύμφωνα με έγκυρες εκτιμήσεις, η Ελλάδα έμεινε 35 περίπου χρόνια πίσω, οικονομικά, κοινωνικά, επιστημονικά, λόγω της Κατοχής. Ότι ορφάνεψε, ρήμαξε, βυθίστηκε στο πένθος, λόγω της δολοφονικής μανίας των κατακτητών. Άρχισαν να συνειδητοποιούν και οι λιγότερο ενημερωμένοι, ότι η σημερινή δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό στην πρωτόγνωρη καταστροφή που υπέστη από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι «αθωώνουμε» από τις βαριές τους ευθύνες γα το σημερινό αδιέξοδο τις ελληνικές κυβερνήσεις. Το αντίθετο. Ευθύνονται, συν τοις άλλοις, και για τη μη διεκδίκηση των αποζημιώσεων και επανορθώσεων.).

Πράγματι, τα οικονομικά στοιχεία είναι καταλυτικά: σύμφωνα με υπολογισμούς του «Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα», υπολογίζεται ότι η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα περίπου 162 δις ευρώ, χωρίς τους τόκους, μόνο για την καταστροφή των βασικών της υποδομών και το κατοχικό δάνειο. Χωρίς να συνυπολογίσουμε τη μαζική δολοφονία, στα όρια της γενοκτονίας, του πιο παραγωγικού τμήματος του πληθυσμού της. Είναι ενδεικτικό ότι στα θύματα του Διστόμου έχει επιδικασθεί συνολική αποζημίωση ύψους 60 και πλέον εκατομμυρίων ευρώ. Και έπονται τα Καλάβρυτα, η Βιάννος και η Δυτική Ιεράπετρα, το Κομμένο, ο Χορτιάτης, η Δαμάστα Ηρακλείου, ο Αλικιανός, τα Ανώγεια, τα Κερδύλλια Σερρών, η Υπάτη κ.ο.κ. Συνολικά 89 ολοκαυτώματα. Όπως λέει και ο Μανόλης Γλέζος, όλη η Ελλάδα είναι ένα Ολοκαύτωμα!

Κι όμως, ενώ η χώρα μας και ο λαός μας, έδωσαν τα πάντα για την απελευθέρωση της Ευρώπης από το ζυγό του Άξονα, για να μη βυθιστεί στον χιτλερικό όλεθρο ο πλανήτης, εντούτοις σήμερα υφιστάμεθα φαρμακερά σχόλια και προκλητικές επιθέσεις, προερχόμενα κυρίως από αυτούς που ευθύνονται τα μέγιστα για την υστέρηση της Εθνικής μας Οικονομίας. Η γερμανική κυβέρνηση, με περισσή αλαζονεία και σκληρότητα, αντί να ζητήσει ταπεινά συγγνώμη για τα εγκλήματα του Γ’ Ράιχ και να καταβάλει, έστω και τώρα, τις αποζημιώσεις στα θύματα του Διστόμου, όπως επιτάσσουν οι αποφάσεις των Ανώτατων Δικαστηρίων σε Ελλάδα (Άρειος Πάγος, 2000) και Ιταλία (Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της Ρώμης, 2008 και 2010), που δικαιώνουν τα θύματα του Διστόμου και επιβάλλουν κατάσχεση της περιουσίας του γερμανικού δημοσίου στην Ιταλία, επιμένουν να επιτίθενται στη χώρα μας και να εμπαίζουν το λαό μας. Και μόνο η εμμονή της στην βάρβαρη αρχή της ετεροδικίας είναι αποκαλυπτική της αχαρακτήριστης, νομικά, πολιτικά και ηθικά, στάσης της.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κύριος οργανωτής της αποψινής συζήτησης αλλά και των άλλων εκδηλώσεων, είναι η περίφημη πλέον «Ομάδα Δίστομο» από το Αμβούργο. Μια ομάδα γερμανών αντιφασιστών, δικηγόρων, επιστημόνων, φοιτητών, που με αυταπάρνηση αγωνίζονται για την άμεση καταβολή των αποζημιώσεων στα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας στην Ελλάδα. Μπροστά σε ό,τι κάνουν για τη δικαίωση των θυμάτων της Βέρμαχτ, η δική μας προσπάθεια φαντάζει μικρή. Αγωνίζονται διότι έχουν την ακράδαντη πεποίθηση ότι δεν μπορεί να φύγει η σκιά του ναζισμού από τη χώρα τους αν δεν υπάρξει έμπρακτη μεταμέλεια του γερμανικού κράτους για τα εγκλήματα του Τρίτου Ράιχ.  Οι γερμανοί αντιφασίστες, όπως και τότε, στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι και τώρα, σώζουν την τιμή της Γερμανίας.

Όμως περνά η ώρα (είναι περασμένες 2.30 τα ξημερώματα), είμαι εξαντλημένος και πρέπει να κλείσω το γράμμα μου. Σε λίγο ξημερώνει η Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2011. Σπουδαία μέρα, αρχίζει η Δίκη στη Χάγη. Πριν την έναρξή της, στις 9 το πρωί, ακριβώς έξω από το Διεθνές Δικαστήριο, θα συμμετάσχουμε σε εκδήλωση συμπαράστασης στο Δίστομο και διαμαρτυρίας ενάντια στη γερμανική κυβέρνηση. Κι αμέσως μετά ξεκινά η ακροαματική διαδικασία. Αισιοδοξούμε. Συγκρατημένα έστω. Η παρουσία ως νομικού παραστάτη της Ελλάδας του εξαίρετου γνώστη του θέματος Καθηγητή Στέλιου Περράκη, αποτελεί εγγύηση για το ό,τι η μάχη θα δοθεί και θα είναι σκληρή. Σύμμαχό μας έχουμε την πεποίθηση ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν, στο τέλος ο αγώνας μας θα δικαιωθεί, ότι η μνήμη θα νικήσει τη λήθη.

Σε λίγες μέρες θα συναντηθούμε στη Βιάννο να συζητήσουμε από κοντά τις εξελίξεις. Την Παρασκευή 16 και το Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου οργανώνεται  από την Ένωση Θυμάτων και το Δήμο Βιάννου το 1ο Συνέδριο για τα Ολοκαυτώματα. Για τον αγώνα της μνήμης ενάντια στη λήθη! Σημαντική πρωτοβουλία, που αξίζει υποστήριξης και συνέχειας.

Από τη πανέμορφη φθινοπωρινή Χάγη σας στέλνω τους πιο εγκάρδιους χαιρετισμούς μου.

.

ΓΡΑΜΜΑ ΤΡΙΤΟ     Τρίτη 13 Σεπτ 2011

ΠΡΟΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ

ΧΑΓΗ 13.9.2011

Του Αριστομένη Ι. Συγγελάκη[1]

 

Ανταπόκριση από τη Χάγη:

Στην επέτειο του Ολοκαυτώματος της Βιάννου, η Γερμανία «απειλεί» με χάος και παγκόσμια αναρχία (!) αν δεν γίνουν δεκτές οι θέσεις της.

 

Σαν σήμερα, 14 Σεπτέμβρη του 1943, ανήμερα της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, οι Γερμανοί ματοκύλισαν τα χωριά της επαρχίας Βιάννου και της Δυτικής Ιεράπετρας, δολοφονώντας 451 ανυπεράσπιστους πολίτες, στο δεύτερο μεγαλύτερο Ολοκαύτωμα στην Ελλάδα. Η Βιάννος βυθίστηκε στο πένθος, ορφάνεψε, ρήμαξε. Σκεφτείτε τον Γολγοθά όσων επέζησαν από τον χιτλερικό όλεθρο, τι τράβηξαν οι χήρες και τα ορφανά. Όχι άδικα, η μοίρα της βιαννίτισσας, της διστομίτισσας, της καλαβρυτινής, της ελληνίδας, της ηρωίδας γυναίκας, μάνας, χήρας, που αγωνίζεται να κλείσει τις πληγές και να μεγαλώσει τα παιδιά της με αξιοπρέπεια, είναι ταυτισμένη με τη μοίρα της χώρας μας. Μια μοίρα με βάσανα, πόνο και σκληρούς αγώνες.

Εξήντα οκτώ χρόνια μετά, οι πληγές παραμένουν ακόμα ανοικτές, οι λογαριασμοί δεν έχουν κλείσει. Ο σκληρός αγώνας της διεκδίκησης των αποζημιώσεων από τις οικογένειες των θυμάτων της χιτλερικής βαρβαρότητας στην Ελλάδα συνεχίζεται με ιδρώτα και δάκρυ αλλά και την ελπίδα ότι η δικαίωση όσο κι αν αργήσει θα έρθει…

Η Χάγη είναι ίσως ο πιο κρίσιμος σταθμός στην πορεία διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων. Νίκη της Ιταλίας στη Χάγη (και ήττα της Γερμανίας) σημαίνει την οριστική δικαίωση των θυμάτων του Διστόμου και την άμεση καταβολή αποζημιώσεων συνολικού ύψους άνω των 60 εκατομμυρίων ευρώ, αλλά παράλληλα ανοίγει το δρόμο για τη δικαίωση των θυμάτων των υπόλοιπων Ολοκαυτωμάτων στην Ελλάδα. Και επίσης, η απόρριψη της απόλυτης εφαρμογής της αρχής της ετεροδικίας, σημαίνει ότι η παραβίαση των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων δεν γίνεται πια ανεκτή από τη διεθνή κοινότητα. Η Χάγη λοιπόν έχει τη δυνατότητα να συμβάλει στην έναρξη μιας νέας περιόδου ειρήνης, συνεργασίας, αμοιβαίου σεβασμού και αλληλεγγύης μεταξύ των λαών.

Η πρώτη μέρα της ακροαματικής διαδικασίας ανήκε στη Γερμανία, η οποία επί 3 ώρες ανέπτυσσε τα νομικά (και όχι μόνο) επιχειρήματά της. Η γερμανική πλευρά παρουσιάστηκε όπως αναλογεί σε μια τόσο ισχυρή χώρα: καλά διαβασμένη, μεθοδική, με εκπροσώπηση υψηλού κύρους και γνώσης. Ωστόσο δεν απέφυγε τα λάθη, δέσμια του κακού της εαυτού, που δεν λέει να ξεπεράσει. Η στάση της ήταν υπεροπτική και κυνική, τα επιχειρήματά της προκλητικά. Καμιά κουβέντα συμπάθειας προς τα θύματα, καμιά απολογία, καμιά εξήγηση για τις σφαγές και τον πόνο που προκάλεσαν.

Το βασικό επιχείρημα της Γερμανίας ήταν ότι βάσει της αρχής της ετεροδικίας, αρμόδια για την εκδίκαση της υπόθεσης του Διστόμου είναι τα γερμανικά δικαστήρια και συνεπώς είναι λανθασμένες και δεν έχουν νομική ισχύ οι αποφάσεις των ελληνικών και ιταλικών δικαστηρίων που δίκασαν τις υποθέσεις, δικαίωσαν τα θύματα και επιβάλλουν την αποζημίωσή τους. Επιπροσθέτως η Γερμανία υποστηρίζει ότι δεν δικαιούνται να εγείρουν αξιώσεις αποζημίωσης απλοί πολίτες αλλά μόνο κράτη. Επίσης η Γερμανία στην επιχειρηματολογία της απέρριψε το προβάδισμα του ανθρωπιστικού δικαίου μέσα στο διεθνές δίκαιο και συνεπώς θεωρεί ότι δεν καμία υπόθεση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται διαφορετικά, ακόμα κι αυτές που παραβιάζουν τα πιο θεμελιώδη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στρέφονται εναντίον της ανθρωπότητας ( «jus cogens»).

Η Γερμανία προχώρησε ακόμα πιο πέρα: αν δεν υιοθετηθεί ο ισχυρισμός της ότι η ετεροδικία (κρατική ασυλία) ισχύει απολύτως, χωρίς καμία εξαίρεση, τότε δεν είναι δυνατή η ειρηνική συνύπαρξη των λαών και κινδυνεύει η παγκόσμια ισορροπία! Προέβλεψε (ή καλύτερα απείλησε) ότι στην περίπτωση που γίνουν δεκτές οι αποφάσεις των ιταλικών δικαστηρίων, που δικαιώνουν τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας, ο πλανήτης θα βυθισθεί στο χάος και θα υπάρξει παγκόσμια αναρχία!

Στις αστήρικτες και προκλητικές αυτές αιτιάσεις η ιταλική αντιπροσωπεία απάντησε με υψηλού επιπέδου επιχειρηματολογία. Τόνισε ότι πρέπει να μιλήσουμε για τις σοβαρές παραβιάσεις του ανθρωπιστικού δικαίου. Δεν υπάρχει μόνο η ετεροδικία ως αρχή του διεθνούς δικαίου, υπάρχουν και οι κανόνες που προστατεύουν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Σύμφωνα με την ιταλική πλευρά, η Γερμανία όχι μόνο παραβίασε βάναυσα τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά εξακολουθεί να παραβιάζει το διεθνές δίκαιο διότι δεν έχει αποζημιώσει τα θύματά της, ούτε δείχνει διατεθειμένη να το πράξει ή να δημιουργήσει ένα μηχανισμό διευθέτησης του σοβαρού αυτού ζητήματος. Εν τέλει, το διεθνές σύστημα απονομής δικαιοσύνης πρέπει να πάρει τώρα μια απόφαση στο ζήτημα αυτό, καθώς η Γερμανία έχει αδιαφορήσει έως τώρα για τα δικαιώματα των θυμάτων, τα θύματα δικαιούνται δίκης και δικαστή για την απονομή δικαιοσύνης.

Η στάση της Γερμανίας στη Χάγη είναι εξόχως αποκαλυπτική της γνωστής  παρελκυστικής της τακτικής, προκειμένου να αποφύγει να αναμετρηθεί με τις βαριές της ευθύνες. Σηματοδοτεί παράλληλα μια προϊούσα ηθική έκπτωση της επιχειρηματολογίας του γερμανικού κράτους, ακριβώς κατά την περίοδο που αυξάνεται η ισχύς του. Υπενθυμίζουμε συνοπτικά (και με τον κίνδυνο να γίνουμε υπερβολικά αφαιρετικοί) ότι αρχικά (δηλαδή κατά τη διάρκεια της Κατοχής) η Γερμανία υποστήριζε ότι τα Ολοκαυτώματα ήταν «αναπόφευκτα γεγονότα στο πλαίσιο των πολεμικών επιχειρήσεων», με προφανή σκοπό να απαλλαγεί των ευθυνών της για τα εγκλήματα πολέμου. Από το 1946 έως το 1990, η Γερμανία προσποιούνταν την ανήξερη (ότι τάχα έχει καταβάλλει αποζημιώσεις στα θύματά της, τις οποίες βεβαίως ουδέποτε κατέβαλε) ή την αναρμόδια, καθώς είχαμε δύο χωριστά γερμανικά κράτη. Από το 1990 και μετά, που η επανένωση της Γερμανίας πραγματοποιήθηκε, το γερμανικό κράτος κατέφυγε στην επίκληση της απόλυτης εφαρμογής, χωρίς εξαιρέσεις, της εθιμικής αρχής της ετεροδικίας, που παρέχει ασυλία στα κράτη να εγκληματούν.

Η βάρβαρη αυτή στάση αποδεικνύει ότι το γερμανικό κράτος δεν έχει έμπρακτα μετανοιώσει για τα εγκλήματα του Τρίτου Ράιχ, αφού κάνει τα πάντα για να μην υποστεί τις συνέπειες των πράξεών του. Εξήντα επτά χρόνια μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου πολέμου και της Κατοχής, που βύθισε στο πένθος, ρήμαξε και υπονόμευσε το μέλλον της χώρας μας, εξακολουθούμε να υφιστάμεθα την προσβλητική συμπεριφορά των θυτών και των κυβερνητών τους.  Έως εδώ!

Αύριο, ανήμερα της σφαγής της Βιάννου (αλήθεια τι τραγική ειρωνεία!), η ελληνική αντιπροσωπεία (στην οποία συμμετέχουν, μεταξύ άλλων οι καθηγητές του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Στέλιος Περράκης και της Νομικής Αθηνών κ. Μπρεδήμας, καθώς και η συμπατριώτισσά μας δικηγόρος κυρία Ντανιέλα Μαρούδα), καλείται να απαντήσει με βάση τις αρχές του διεθνούς δικαίου και με σεβασμό στις πανανθρώπινες αξίες και την ανάγκη ειρηνικής συνύπαρξης των λαών στη γερμανική πρόκληση.

Ελπίζουμε ότι η Χάγη δεν θα δεχθεί αυτή την ωμή απόρριψη των θεμελιωδών αρχών του δικαίου και θα επιτρέψει να μένει η σκιά του ναζισμού πάνω από την Ευρώπη. Στην προσπάθειά μας αυτή δεν πρέπει να ξεχάσουμε να σημειώσουμε, για μια ακόμη φορά, την πολύτιμη και ανιδιοτελή υποστήριξη της ομάδας «ΑΚ Δίστομο» από το Αμβούργο. Οι γερμανοί αντιφασίστες σώζουν την τιμή της Γερμανίας. Ας ελπίσουμε ότι και οι δικαστές του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης θα σώσουν την τιμή της διεθνούς έννομης τάξης.

Είμαστε αισιόδοξοι, ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι την οριστική μας δικαίωση!

.

ΓΡΑΜΜΑ ΤΕΤΑΡΤΟ     Τετάρτη 14 Σεπτ 2011

ΠΡΟΣ ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ

ΧΑΓΗ   14.9.2011

  Του Αριστομένη Ι. Συγγελάκη[1]

Αποζημίωση και δικαιοσύνη

Η ελληνική αντιπροσωπεία στη Χάγη καταρρίπτει τους γερμανικούς πυραύλους και φέρνει τα δικαιώματα των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας στο προσκήνιο.

Λίγες ώρες μετά την παρέμβαση της Ελλάδας στην ιστορική δίκη της Χάγης είμαστε ικανοποιημένοι και συγκινημένοι. Τα έφερε έτσι η ζωή και ανήμερα του Ολοκαυτώματος της Βιάννου, η Ελλάδα, με μια μνημειώδη παρέμβαση στην ιστορική δίκη στο «Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης» της Χάγης, έφερε τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας και τα δικαιώματά τους στο επίκεντρο της προσοχής της διεθνούς κοινότητας. Η ελληνική αντιπροσωπεία (στην οποία συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, οι καθηγητές του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Στέλιος Περράκης και της Νομικής Αθηνών κ. Αντώνης Μπρεδήμας, καθώς και η συμπατριώτισσά μας, Λέκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου κυρία Ντανιέλα Μαρούδα) κατέρριψε τους γερμανικούς πυραύλους περί δήθεν παγκόσμιας αναρχίας, αν τεθούν περιορισμοί στην αρχή της ετεροδικίας (κρατικής ασυλίας). Απάντησε καθαρά στο ψευτοδίλημμα «απόλυτη εφαρμογή της ετεροδικίας (δηλαδή της ασυδοσίας των κρατών να εγκληματούν) ή χάος» τεκμηριώνοντας τη θέση, η οποία ολοένα και κερδίζει έδαφος διεθνώς, ότι η παραβίαση των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων οδηγεί στο χάος. Με άλλα λόγια, δεν νοείται σύγχρονη κοινωνία χωρίς σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων, χωρίς δημοκρατία, ανάπτυξη και δικαιοσύνη. Και κατά συνέπεια, δεν νοείται ειρηνική συνύπαρξη των λαών χωρίς σεβασμό στις βασικές αρχές του διεθνούς δικαίου, χωρίς ενεργό προστασία των πανανθρώπινων αξιών.

Ο αείμνηστος Γιάννης Σταμούλης, ο άνθρωπος που αφενός είχε τη διορατικότητα, την τόλμη και τη νομική παιδεία αφενός να ξεκινήσει τη δικαστική διαδικασία – όταν ελάχιστοι πίστευαν στη διεκδίκηση των αποζημιώσεων  -και, αφετέρου να μεταφέρει την υπόθεση στην Ιταλία, μπροστά στο αδιέξοδο από την άρνηση του Έλληνα Υπουργού Δικαιοσύνης να εκτελέσει την ιστορική απόφαση του Αρείου Πάγου (2000), σήμερα έχει αναμφίβολα δικαιωθεί. Οι άξιες κόρες του Κέλλυ και Χριστίνα, που συνεχίζουν τον αγώνα του στο πλευρό των θυμάτων του Διστόμου, έχουν κάθε λόγο να χαμογελούν…

«Αποζημίωση και δικαιοσύνη»: το κεντρικό σύνθημα – αίτημα της ομάδας «ΑΚ Δίστομο», των γερμανών δηλαδή αντιφασιστών που υποστηρίζουν το δίκαιο αγώνα των θυμάτων της γερμανικής Κατοχής, κόντρα στην στρατηγική επιλογή της ίδιας τους της χώρας, η οποία αρνείται επίμονα να αναλάβει τις ευθύνες της. Των γερμανών που δίνουν σάρκα και οστά στην σύγχρονη έννοια του διεθνισμού και σώζουν, παράλληλα, την τιμή της Γερμανίας. Αποζημίωση και δικαιοσύνη! Ό,τι ζητούν οι οικογένειες των θυμάτων της Βιάννου, του Διστόμου, των Καλαβρύτων, του Κομμένου, του Χορτιάτη και των συνολικά 89 Ολοκαυτωμάτων στη χώρα μας, οι οποίες συνεχίζουν να ανεβαίνουν το Γολγοθά τους.

Η Βιάννος, όπως και όλη η Ελλάδα άλλωστε, βυθίστηκε στο πένθος, ορφάνεψε, ρήμαξε. Η Ελλάδα πλήρωσε το βαρύτερο τίμημα απ’ όλες τις χώρες, χάνοντας από εκτελέσεις πολιτών, λιμό και ασθένειες το 13,5% του πληθυσμού της! Όμως, εκτός από τους ανθρώπους που πλήρωσαν με τη ζωή τους τη δολοφονική μανία του Τρίτου Ράιχ, πολύ σκληρή ήταν η μοίρα και όσων επέζησαν από τον χιτλερικό όλεθρο. Έχουμε άραγε ποτέ σκεφτεί τι τράβηξαν οι χήρες και τα ορφανά; Η άγια μορφή της βιαννίτισσας, της διστομίτισσας, της καλαβρυτινής, της ανωγειανής, της γυναίκας από το Κομμένο, την Υπάτη, τη Δαμάστα, τα Κερδύλλια, τις Λυγιάδες, η εμβληματική μορφή της ηρωίδας γυναίκας, μάνας, χήρας, που σηκώνει μόνη της το σταυρό του μαρτυρίου, χωρίς υποστήριξη από πουθενά, αλλά με γενναιότητα, κουράγιο και περισσή αξιοπρέπεια αγωνίζεται να μεγαλώσει τα παιδιά της, είναι ταυτισμένη με τη μοίρα του ελληνισμού. Μια πορεία με βάσανα, θυσίες και αγώνες.

Αποζημίωση, δημοκρατία και δικαιοσύνη! Το επιτακτικό αυτό αίτημα των θυμάτων του ναζισμού αλλά και κάθε μορφής ολοκληρωτισμού είναι και ο πυρήνας της τοποθέτησης της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Χάγη. Κοινή η παρατήρηση ελληνικής και ιταλικής πλευράς: οι σχέσεις των χωρών δεν μπορεί να μη διέπονται από αξίες και αρχές. Τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας έχουν το δικαίωμα σε δίκη και δικαστή. Η γερμανική κυβέρνηση ενώ είχε στη διάθεσή τους τόσα χρόνια να ρυθμίσει το θέμα δεν το έκανε και τώρα επικαλείται την ετεροδικία, χωρίς καμιά εξαίρεση. Αυτό συνιστά υποκρισία της Γερμανίας, όπως και το ότι (σύμφωνα με την ιταλική πλευρά), η Γερμανία βάζει στη φυλακή ανθρώπους που παραβιάζουν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, κάνει ανθρωπιστικές (πολεμικές) επεμβάσεις σε κράτη που δεν σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά απαλλάσσει τον εαυτό της από την καταβολή οποιασδήποτε αποζημίωσης για σοβαρές  παραβιάσεις θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Η ελληνική πλευρά δεν προσπέρασε και το επιχείρημα της Γερμανίας ότι είναι σύμφωνη με τη γερμανική θέση και η απόφαση του ελληνικού Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου (Α.Ε.Δ.). Η Ελλάδα απάντησε ότι το Α.Ε.Δ. δεν είναι Συνταγματικό Δικαστήριο και οι αποφάσεις του, σε θέματα ερμηνείας του Διεθνούς Δικαίου, δεν έχουν δεσμευτική ισχύ. Η συγκεκριμένη, τουλάχιστον ατυχής κατά τη γνώμη μας, απόφαση αποτυπώνει την ερμηνεία του κανόνα τη δεδομένη στιγμή. Ωστόσο, όπως πολύ αναλυτικά παρουσίασε η ελληνική πλευρά στη Χάγη, ιδίως μετά από την απόφαση του Α.Ε.Δ. το 2002, υπάρχουν πολλές δικαστικές αποφάσεις διεθνώς που έχουν δημιουργήσει πλέον νέα δεδομένα. Οι αποφάσεις αυτές προάγουν την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου έναντι του προνομίου της ετεροδικίας, στις περιπτώσεις όπου το κράτος έχει παραβιάσει κανόνες αναγκαστικού δικαίου, όπως στις περιπτώσεις γενοκτονίας, ολοκαυτώματος, σφαγές αμάχων κτλ. Στις περιπτώσεις αυτές έχουμε κάμψη του κανόνα της ετεροδικίας (δηλαδή του προνομίου της κρατικής ασυλίας), όπως π.χ. στην απόφαση κορεατικού δικαστηρίου του 1998 εναντίον της Ιαπωνίας για την ομηρία και σεξουαλική εκμετάλλευση τριών γυναικών από την Κορέα.

Όπως εμφατικά υποστήριξε ο επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας Καθηγητής Στέλιος Περράκης κατά το κλείσιμο της εξαιρετικής του τοποθέτησης, ό,τι ζητούν τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας είναι δικαιοσύνη, δημοκρατία, ανάπτυξη. Αποζημίωση, έμπρακτη μεταμέλεια του θύτη και δικαιοσύνη. Μόνο έτσι θα επέλθει η κάθαρση!


[1] Ο Αριστομένης Ι. Συγγελάκης είναι Οδοντίατρος, Πολιτικός Επιστήμων, MSc Κοινωνικής Οδοντιατρικής, MSc Διοίκησης Μονάδων Υγείας, μέλος του Δ.Σ. του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα και μέλος της Ένωσης Θυμάτων Ολοκαυτώματος Βιάννου. Από το 2001 ασχολείται ενεργά με τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και επανορθώσεων με δράση εντός και εκτός Ελλάδας.

[2]  Στην Ολλανδία ταξιδέψαμε μαζί με τον συνδημότη και φίλο Φώτη Σωμαράκη, με προσωπικά μας έξοδα, για να συμπαρασταθούμε στον αγώνα του Διστόμου και να δηλώσουμε ενεργό «παρών» στον αγώνα διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων προς τα θύματα των Ολοκαυτωμάτων στην Ελλάδα.

ΔΙΣΤΟΜΟ
Πέρα στο μονοπάτι, βροντοφωνάζει το χωνί
κραυγές πνιχτές, άγρια σημαίνει η καμπάνα
πρόβαλαν στο χωριό οι Γερμανοί,
ξεμαλλιασμένη τρέχει κάθε μάνα.

Τα πρώτα σπίτια κύκλωσαν οι λύκοι.
Χυμούν στις πόρτες, ορμούν τις σπάζουν.
Στριγγλιές, αντάρα, χαλασμός και φρίκη.
Με βία γυμνώνουν τα σπαθιά και σφάζουν.

Θανάτου ανατριχίλα στον αγέρα
σπαραχτικό ένα κλάμα, φωνές, αλοί μου
μου σφάζουνε το γέρο μου πατέρα,
σφάζουν εμένα, σφάζουν το παιδί μου.

Μισοσφαγμένη μία κόρη την αρπάζουν
τριάντα Ούννοι. Η άμοιρη είναι μόνη.
Στην εκκλησία μπροστά την ατιμάζουν
και ο οφιτσίερ από κοντά τούς καμαρώνει

Το Δίστομο είναι βόγγος συνταράζει.
Ποτάμι το αίμα στις στράτες του κυλάει.
Κάθε φαμίλια σπαρταρά, στενάζει
όμως κανένας δεν προδίνει, δε λυγάει

Φεύγουνε τραγουδώντας οι σταυροφόροι της σφαγής
θεμελιωτές της βίας και του τρόμου!
μαρτυρικός ο βόγγος του Διστόμου
ακούγεται στα πέρατα της γης.

Φώτης Φωτεινός

.

Δες Προλεταριακή Σημαία –> εδώ

Δες Κανάλι  –> εδώ,  εδώ και εδώ

.

Advertisements

12 comments on “Γράμματα από την Χάγη

  1. Παράθεμα: Κατοχικό Δάνειο: Μιά Άγνωστη Αλήθεια « Κανάλι

  2. Παράθεμα: H σύγχρονη Γερμανία αντιδικεί στην Χάγη με τα θύματα των Ναζί « Το μεγαλύτερο blog της πόλης

  3. Παράθεμα: ΚΑΝΑΛΙ: Αριστομένης Ι. Συγγελάκης, Γράμματα από την Χάγη « ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ

  4. Παράθεμα: Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης Οφειλών της Γερμανίας προς στην Ελλάδα « Κανάλι

  5. Παράθεμα: Stern: Η Γερμανία οφείλει 370 δισ. στην Ελλάδα | Κανάλι

  6. Παράθεμα: Η Ελλάδα δε χρωστάει. Της χρωστάνε!!! (Επερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ) | Κανάλι

  7. Παράθεμα: 1940. Μέρες Γερμανικής Κατοχής. Η καθημερινότητα των Ελλήνων | Κανάλι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s