Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική; Τοποθέτηση του Μιχαήλ Πρωτοψάλτη

 

 

Παρουσίαση του βιβλίου «Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική» (συλλογική έκδοση) Eκδόσεις διάπυροΝ, 23/02/2011
(Ομιλητής: Μιχάλης Πρωτοψάλτης)

 

 

 

Συγγραφείς του βιβλίου:

Περικλής Κοροβέσης * Τέος Ρόμβος * Αλέκος Γεωργόπουλος * Παναγιώτης Δημητράς * Ναυσικά Παπανικολάτου * Μιχάλης Μαραγκάκης * Παναγιώτης Παπαδόπουλος (Κάιν) * Κυριάκος Αθανασιάδης * Θανάσης Μακρής * Γιάννης Εξαδάκτυλος * Θανάσης Τριαρίδης * Ελεάννα Ιωαννίδου * Ελένη Καρασαββίδου-Κάππα * Μεχμέτ Ταρχάν * Θοδωρής Ηλιόπουλος * Γιώργος Μοναστηριώτης * Θανάσης Πολλάτος * Γιάννης Ευαγγέλου * Παναγιώτης Σιαβελής * Άγγελος Νικολόπουλος * Κώστας Μπακόπουλος * Γιάννης Κορομηλάς

 

 
Πρόκειται για ένα βιβλίο 220 σελίδων με 23 κείμενα 22 συγγραφέων ενάντια σε κάθε μορφής πολιτική βία, στον τρόμο και τον ολοκληρωτισμό που αυτή κουβαλά.

 

Ολόκληρο το βιβλίο : http://politikiviadiapyron.wordpress.com/

Advertisements

11 comments on “Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική; Τοποθέτηση του Μιχαήλ Πρωτοψάλτη

  1. Ντροπή πραγματικά στους ξεφτιλισμένους «αριστερούς» που δεν ξέρουν να κάνουν διάκριση βίας – αντιβίας.

    Θα είναι πάντα φασίστες, τσουλάκια της εξουσίας. Με το καλό να γίνετε κυβέρνηση, ζώα, να ξεμπερδεύουμε από σας.

  2. Ζώον,
    αυτός στο βίντεο δεν είναι αριστερός. Τον χρεώνεται ο χώρος των αναρχικών, αν θέλεις να στον συστήσω. Οπότε σε άλλο χώρο και όχι στον αριστερό, στρέφονται οι χαρακτηρισμοί σου που σαφώς για πολιτικούς τους εκλαμβάνω και έτσι και εγώ τους χρησιμοποιώ.
    Η αριστερά το θέμα της βίας το έχει μελετήσει και έχει καταλήξει σε πιο σύνθετες έννοιες από τις απόλυτες και απλοϊκές που στην πράξη υιοθετεί ο αναρχικός χώρος.

      • …και ο Νανούρης αλλά και άλλοι αν δεις καλά στην αίθουσα.

        Να σου θυμίσω ότι επίσης και εσύ ό,τι δηλώσεις είσαι. Εκτός και αν εσένα σου έχει δοθεί το χρίσμα.

        Διάβασε και την συζήτηση Μαρκούζε – Μπουχ. Κάποιο το όφελος. Πρόσεξε ιδιαίτερα πως σε φωτογραφίζει ο Μπουχ όταν λέει «…Η ιδεολογία της καταλήγει σε μία μορφή υπαρξισμού: όποιος δεν είναι μαζί της, είναι εχθρός της και, ταυτόχρονα, φασίστας. Υπάρχουν μόνο φασίστες και επαναστάτες και τίποτα ανάμεσά τους… «

  3. Δείτε πόσο μπερδεμένος είναι ο Πότμος.
    1. Στο βίντεο μιλά ένας αναρχικός και ο Πότμος τα βάζει με την αριστερά και τους αριστερούς!
    2. Το πρόβλημα που έχουν οι αναρχικοί να μην κατανοούν τι σημαίνει βία και έτσι είτε να βιαιοπραγούν σε οποιονδήποτε και οτιδήποτε βρεθεί μπροστά τους, είτε να είναι πασιφιστές χωρίς αρχές, το καταλαβαίνει σαν πρόβλημα της αριστεράς.
    3. Αγνοεί τι είναι φασισμός!!!!
    4. Σε δύο προτάσεις έχει τρεις αλήτικες εκφράσεις (ζώα, τσουλάκια, ξεφτιλισμένους) και μας θυμίζει ότι και η λεκτική βία, βία είναι.

  4. Αστική κοινωνία και βία
    Μία συνομιλία ανάμεσα στον Χέρμπερτ Μαρκούζε και τον Χανς Κρίστιαν Μπουχ
    εφημερίδα Εποχή

    Απόδοση στα ελληνικά Κ. Θ. Καλφόπουλος

    Η βία είναι το θηλυκό του βίου Από παλιό σύνθημα των «Εξαρχείων»

    ΜΠΟΥΧ: Ξαναδιάβασα πρόσφατα την «Καταπιεστική ανοχή» (Repressive Toleranz) και προς το τέλος λες κάτι, που είναι κατά βάσιν αυτονόητο: όσο υφίστανται νόμιμες μορφές αντίστασης και εφ’ όσον δεν έχουν αυτές εξαντληθεί, τόσο η βία -ή, καλλίτερα, μία συγκεκριμένη μορφή βίας- πρέπει να απορρίπτεται. Υπάρχει και η αντι-βία, η άμυνα απέναντι στην καταπίεση, που δικαιολογείται υπό αυτές τις συνθήκες.
    ΜΑΡΚΟΥΖΕ: Τι είδους βία έχουμε, από την πλευρά των διαδηλωτών, όταν καταλαμβάνουν μία έκταση, όπου πρόκειται να κατασκευαστεί ένα πυρηνικό εργοστάσιο; Αυτή είναι μία αμυντική βία, έτσι πιστεύω, είναι άμυνα κατά μιας θανάσιμης απειλής.
    ΜΠΟΥΧ: Αυτή είναι μία μορφή συμβολικής βίας. Όλες αυτές οι ενέργειες -κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε-, οι διαδηλώσεις του 1967/68, οι καταλήψεις εργοταξίων, είχαν έναν συμβολικό χαρακτήρα. Κανείς -ή, μάλλον, σχεδόν κανένας- δεν είχε πιστέψει σοβαρά, ότι αυτές οι καταλήψεις έχουν, ας πούμε, στρατιωτικό χαρακτήρα, που καθιστούν ανέφικτη την κατασκευή του έργου. Είναι μία συμβολική διαμαρτυρία, που καθυστερεί τα έργα, και θέλει να στρέψει την προσοχή της δημοσιότητας, του τύπου και της δικαιοσύνης προς τους κινδύνους της πυρηνικής ενέργειας.
    ΜΑΡΚΟΥΖΕ: Αυτό, όμως, είναι και το επιχείρημα της RAF: ότι η θανάτωση, ή, μάλλον, μπορούμε να το πούμε ανοιχτά, η δολοφονία αυτών των τριών θυμάτων, θα έπρεπε να αφυπνίσει τη συνείδηση του κόσμου, για το τι ακριβώς συμβαίνει στην κοινωνία.
    ΜΠΟΥΧ: Μόνο που η δολοφονία δεν είναι συμβολική, συμβαίνει πραγματικά.
    ΜΑΡΚΟΥΖΕ: Και η κατάληψη του εργοταξίου συνέβη στην πραγματικότητα.
    ΜΠΟΥΧ: Ναι, αλλά αυτή κινείται σε ένα διαφορετικό επίπεδο. Στην περίπτωση της κατάληψης δεν συνυπολογίζονται θύματα ούτε συνειδητά προξενούνται απώλειες ζωών.
    ΜΑΡΚΟΥΖΕ: Η δολοφονία του Πόντο, πιθανόν να μην ήταν κι αυτή προγραμματισμένη. Κατά πάσα πιθανότητα, θεώρησαν ότι δεν θα πρόβαλε αντίσταση.
    ΜΠΟΥΧ: Κι όμως, την είχαν υπολογίσει εξ αρχής: στην περίπτωση που θα πρόβαλε αντίσταση, θα τον πυροβολούσαν. Αυτό που θεωρώ εγώ συμβολική βία είναι, π.χ. όταν καίμε το ομοίωμα ενός διεφθαρμένου πολιτικού.
    ΜΑΡΚΟΥΖΕ: Αυτό δεν είναι βία.
    ΜΠΟΥΧ: Ακριβώς, κι εδώ έγκειται η διαφορά: στην μία περίπτωση δολοφονείται ένας άνθρωπος στην πραγματικότητα, στην άλλη πρόκειται για μία συμβολική διαμαρτυρία.
    ΜΑΡΚΟΥΖΕ: Καλώς, τότε και ο Χάυντριχ δολοφονήθηκε συνειδητά.
    ΜΠΟΥΧ: Σε ένα σύστημα, όπου δεν υπήρχαν δυνατότητες νόμιμης μορφής αντίστασης και όπου ο Χάυντριχ ήταν προσωπικά υπεύθυνος για εγκλήματα σε μεγάλη έκταση. Αυτό υπάγεται στην τυραννοκτονία, που την δικαιολογούν οι φιλόσοφοι από αρχαιοτάτων χρόνων, όχι μόνον οι μαρξιστές. Στο προκείμενο, δεν πρόκειται για τυραννοκτόνους.
    ΜΑΡΚΟΥΖΕ: Δεν μπορείς να την αποκλείσεις, επειδή η RAF ακριβώς αυτό ισχυρίζεται. Θεωρεί, ότι ο κ. Σλάυερ εκπροσωπεί την τυραννία, και μάλιστα την καπιταλιστική.
    ΜΠΟΥΧ: Ναι, αλλά αυτή είναι μια διαφορετική έννοια της τυραννίας. Το πρόβλημα είναι, ότι η δράση της RAF στηρίζεται σε μία λάθος ανάλυση, που θεωρεί, ότι ανάμεσα στον Χάυντριχ και τον Πόντο ή τον Σλάυερ δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές. Το ερώτημα είναι, αν συμφωνεί κανείς με αυτό ή όχι. Δεν θα ‘πρεπε να το απλουστεύσουμε γιατί, αλλιώς, οδηγούμαστε στην παράνοια.
    ΜΑΡΚΟΥΖΕ: Αυτό είναι ένα πολύ, πολύ σοβαρό πρόβλημα. Γιατί καταλήγεις ή αποδέχεσαι ότι πρέπει κανείς να έχει την άποψη, πως κάποιος σαν τον Σλάυερ είναι υπεύθυνος γι’ αυτό που σήμερα συμβαίνει επί παραδείγματι στη Νότια Αφρική, πως είμαστε κι εμείς συνυπεύθυνοι, πληρώνοντας τους φόρους μας, υπακούοντας στους νόμους κ.τ.λ. Αυτό είναι μία διαφορά κλίμακας.
    ΜΠΟΥΧ: Ο Σλάυερ, όμως, ήταν ένας «δράστης», ενώ οι άλλοι, εμείς για παράδειγμα, θα μπορούσε να ήμαστε απλοί συνοδοιπόροι. Η RAF ισχυρίζεται, ότι δεν υπάρχουν αθώοι σ’ αυτόν τον αγώνα.
    ΜΑΡΚΟΥΖΕ: Αυτό είναι ανοησία.
    ΜΠΟΥΧ: Η ιδεολογία της καταλήγει σε μία μορφή υπαρξισμού: όποιος δεν είναι μαζί της, είναι εχθρός της και, ταυτόχρονα, φασίστας. Υπάρχουν μόνο φασίστες και επαναστάτες και τίποτα ανάμεσά τους. Το τρελό στην περίπτωση είναι ότι αυτό ισχύει σε μία αφηρημένη βάση: η ροπή προς τον φασισμό είναι παρούσα.
    ΜΑΡΚΟΥΖΕ: Δεν υπάρχει μόνο μία ροπή προς τον φασισμό, υπάρχει και μία τάση για μία ριζοσπαστική αντιπολίτευση. Η θέση για τη συλλογική ενοχή θα μπορούσε να ισχύσει και για την εργατική τάξη, που εργάζεται νυχθημερόν και αναπαράγει τον καπιταλισμό. Αυτή είναι κάτι το ασύλληπτο! Έτσι καθίσταται ακόμα περισσότερο υπόλογη η εργατική τάξη, γιατί από εκείνη εξαρτάται, αν θα συνεχίσει ή όχι ο καπιταλισμός.
    ΜΠΟΥΧ: Το λάθος είναι, ότι με αυτόν τον τρόπο εκλείπουν όλες οι διαφοροποιήσεις, και εδώ αναφέρομαι σε διαλεκτικές διαφοροποιήσεις, όχι απλώς σε αποχρώσεις, και, εν τέλει, μπορεί να προκύψει ένας νέος μιλιταρισμός από τα αριστερά, που σκέφτεται μόνο με τα πρότυπα του φίλιου και του εχθρικού, ώστε να μην έχει κανείς παρά τη δυνατότητα είτε να πυροβολήσει είτε να δολοφονηθεί. Αυτό το συμπέρασμα είναι, θεωρητικά και πρακτικά, λάθος, και στο πρόβλημα της τρομοκρατίας δεν δίνει καμία απάντηση. Υπάρχει η τυραννοκτονία, αλλά υπάρχει και η τρομοκρατία της επανάστασης, που πρέπει να αμυνθεί απέναντι στους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς της, όπως η γαλλική ή η κουβανική επανάσταση.
    ΜΑΡΚΟΥΖΕ: Εντάξει. Συμπεριλαμβάνει αυτό την τρομοκρατία του Ροβεσπιέρου κατά επαναστατών, με διαφορετικές αντιλήψεις; Αυτό δεν είναι πλέον η τρομοκρατία κατά της αντεπανάστασης;
    ΜΠΟΥΧ: Αυτό είναι ένα δύσκολο πρόβλημα, γιατί, λόγω της ιστορικής απόστασης, τείνουμε να μην κρίνουμε τα πράγματα τόσο τραγικά, όπως στην περίπτωση του Στάλιν, που τη θεωρούμε πολύ χειρότερη, λόγω του ότι δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε.
    ΜΑΡΚΟΥΖΕ: Και γιατί η ποσότητα είναι μικρότερη. Αν κοιτάξει κανείς τον αριθμό των θυμάτων της τρομοκρατίας των Ιακωβίνων, καθώς διαθέτουμε πλέον στατιστικές, βλέπουμε ότι είναι μικρός για εκείνη την περίοδο.
    ΜΠΟΥΧ: Οι άνθρωποι εκείνη την περίοδο είχαν τον ίδιο αποτροπιασμό, όπως εμείς με τη σταλινική τρομοκρατία. Γιατί καταδίκασαν την τρομοκρατία ο Γκαίτε, ο Σίλλερ, ο Χέγκελ, που συντάχτηκαν με τις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης; ΄Οχι, πάντως, από πολιτική στενοκεφαλιά, αλλά γιατί, ως ανθρωπιστές, συνταράχτηκαν από τη σκληρότητα, στην οποία κατέφυγε η επανάσταση, για τη διαστρέβλωσή της, όπου, πάντως, εικάζονται αντικειμενικοί λόγοι, όπως για παράδεγμα, ότι η πτέρυγα του Δαντών ήταν πράγματι αντεπαναστατική.
    ΜΑΡΚΟΥΖΕ: Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις ήταν, για να μην πω με βεβαιότητα.
    ΜΠΟΥΧ: Το ερώτημα είναι, αν η «φυσική εξόντωση» ήταν εκ τούτου δικαιολογημένη.
    ΜΑΡΚΟΥΖΕ: Ποιος αποφασίζει αν κάτι είναι ή δεν είναι δικαιολογημένο;
    ΜΠΟΥΧ: Αν θέλουμε να θέσουμε ηθικά κριτήρια, πρέπει και σήμερα να πάρουμε θέση για την ισχύ τους.
    ΜΑΡΚΟΥΖΕ: Κατά κάποιον τρόπο έχουμε πάρει θέση. Καταλήξαμε στο πρόωρο συμπέρασμα, ότι αν η τρομοκρατία έχει ως στόχο «δράστες», όπως τούς αποκάλεσες, που είναι επιδεικτικά υπεύθυνοι για εγκλήματα, για πολιτικά εγκλήματα, όπως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που συνεχίζουν τα εγκλήματα αυτά, τότε η τρομοκρατία είναι δικαιολογημένη. Μπορεί να είναι αυτό κριτήριο;
    ΜΠΟΥΧ: Ναι, αυτό ισχύει. Θέλω, όμως, να επιστρέψω στο θέμα της τρομοκρατίας των Ιακωβίνων. Ο Χέγκελ αναφέρει στη «Φαινομενολογία», ότι σε καθεστώς επαναστατικής δικτατορίας ο καθένας είναι ύποπτος και ότι η υποψία συνεπάγεται τη θανατική καταδίκη. Αυτή είναι μία προειδοποίηση, που πρέπει να τη λάβουμε σοβαρά υπ’ όψη, γιατί παρόμοιες συνθήκες έχουν προκύψει συχνά στην ιστορία, ώστε πρέπει να αναρωτηθούμε, αν δεν πρόκειται πράγματι για έναν ιστορικό νόμο, ότι δηλ. στις ακραίες συνθήκες μιας επανάστασης η παραμικρή απόκλιση στιγματίζεται ως προδοσία και τιμωρείται ανάλογα, κι αν βέβαια πρέπει να τον αποδεχτούμε.
    ΜΑΡΚΟΥΖΕ: Αυτό δεν πρέπει να το εγκρίνουμε. Αλλά, έτσι επιστρέφουμε στο πρόβλημα, αν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Σ’ αυτή, λοιπόν, την περίοδο της συζήτησής μας η απάντηση είναι: ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Υπάρχουν, όμως, καταστάσεις, όπου ο σκοπός αγιάζει πράγματι τα μέσα;
    ΜΠΟΥΧ: Θέλω να αναφέρω ένα ακραίο παράδειγμα. Ο Μπρεχτ επιχειρηματολογούσε, τη δεκαετία του ’30, ότι οι Δίκες της Μόσχας, ακόμα και όταν είχανε αθώα θύματα, ήταν αναγκαίες, για να δείξουν στο λαό, ότι η αντιπολίτευση στον Στάλιν ακολουθούσε λάθος πολιτική και για να γίνει αυτό κατανοητό στο λαό, έπρεπε η αντιπολιτευτική πλευρά να εξουδετερωθεί. Για μένα, αυτό είναι βαθιά απάνθρωπο, δεν μπορεί κανένας μαρξισμός να το επιτρέψει, τελεία και παύλα.
    ΜΑΡΚΟΥΖΕ: Αποκρουστικό.
    ΜΠΟΥΧ: Αυτό δεν έχει πλέον σχέση με τη διαλεκτική, αλλά με τη σοφιστική. Μία σκοτεινή κηλίδα στη στάση του Μπρεχτ απέναντι στον Στάλιν…
    ΜΑΡΚΟΥΖΕ: Πολύ σκοτεινή!
    ΜΠΟΥΧ: … που ήταν κατά τ’ άλλα διαφοροποιημένη. Αλλά, πιστεύω, ότι θα ‘πρεπε να επιστρέψουμε στο παρόν και να κρατήσουμε, ότι η εναλλακτική πρόταση στη RAF δεν έγκειται στο να αποκλείσουμε σε κάθε περίπτωση κάθε επαναστατική βία, αλλά, να καταδικάσουμε εκείνη τη μορφή βίας, που δεν δικαιολογείται ιστορικά και πολιτικά.

    *Απόσπασμα από μία εκτενή συζήτηση του Χ. Μαρκούζε με τον Χ. Κρ. Μπουχ, το Νοέμβριο του 1977, στην Καλιφόρνια. Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Literaturmagazin (8. 5. 1978) και αναδημοσίευση στο βιβλίο Gespraeche mit Herbert Marcuse, Suhrkamp, Ffm 1978. O Γ. Πόντο και ο Χ. Μ. Σλάυερ έπεσαν θύματα απαγωγής της RAF και «εκτελέστηκαν», ο Χάυντριχ ήταν εγκληματίας πολέμου.

  5. Παράθεμα: Στο καλό Μιχαήλ Πρωτοψάλτη | Κανάλι

  6. Παράθεμα: Στο καλό Μιχαήλ Πρωτοψάλτη | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s