Το «Υπουργείο Κατοχής» και ο ναυτικός αποκλεισμός του Πειραιά κατά τον Κριμαϊκό πόλεμο.

 

 

1 κατάλογοςΚατά την διάρκεια του 19ου Αιώνα η πολιτική της Γαλλίας αλλά κατ΄εξοχήν της Αγγλίας στην Ανατολή πρότασσε ως βασική προτεραιότητα την εδαφική ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως βασική ανάσχεση της Ρωσικής καθόδου στην Μεσόγειο. Αντιθέτως η Ρωσία είχε προαιώνιο πόθο την συντριβή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την κάθοδο της στο Αιγαίο. Για τρεις αιώνες η Ρωσία επεδίωκε τον στόχο αυτό προσεταιριζόμενη όλους τους Χριστιανικούς λαούς (και κυρίως τους Έλληνες. Η πολιτική αυτή θα άλλαζε το 1860 όταν η Ρωσία (δυστυχώς για την Ελλάδα και τα συμφέροντα του Ελληνισμού) θα εστερνιζόταν την Θεωρία του Πανσλαβισμού.

Την εξιστορούμενη εποχή  Οθωμανική Αυτοκρατορία αντιμετώπιζε μια σειρά σοβαρών προβλημάτων με κυριότερο την οικονομική χρεοκοπία και τις αντίπαλες φατρίες μέσα στην Υψηλή Πύλη. Αυτό την καθιστούσε αδύναμη πολιτικά και στρατιωτικά (ο περίφημος «μεγάλος ασθενής») και έσπρωχνε την Ρωσία του τσάρου Νικολάου Α΄ να αναζητά μια αφορμή για να επέμβει εις βάρος της.
Αυτή δόθηκε στις αρχές του 1850 με το πρόβλημα της ιδιοκτησίας του πανάγιου Τάφου της Βηθλεέμ στα Ιεροσόλυμα και την διένεξη μεταξύ των Ορθοδόξων και των Καθολικών. Η διένεξη αυτή σοβούσε επί δύο αιώνες και πλέον, με τον εκάστοτε Σουλτάνο να εκδίδει διαδοχικά αντιφατικά φιρμάνια για το καθεστώς ιδιοκτησίας. Με αφορμή μια Γαλλική επέμβαση στον Σουλτάνο υπέρ των

2 imagesΚαθολικών, ο Ρώσος απεσταλμένος του Τσάρου στην Κωνσταντινούπολη Μεντσίκωφ επέδωσε τελεσίγραφο στον Σουλτάνο στις 23 Απριλίου 1853 με το οποίο όχι μόνο ζητούσε να αποδοθεί η ιδιοκτησία του τάφου στους Ορθοδόξους, αλλά ζητούσε ο Σουλτάνος να αναγνωρίσει με επίσημο φιρμάνι τους Ρώσους ως προστάτες των Ορθοδόξων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Οι δύο πρεσβευτές της Γαλλίας και της Αγγλίας ώθησαν τον Σουλτάνο να απορρίψει το τελεσίγραφο υποσχόμενοι αμέριστη υποστήριξη σε περίπτωση ένοπλης αναμέτρησης. Η Ρωσία προσπάθησε να έρθει σε συνεννόηση με την Αγγλία και την Αυστρία πριν ξεκινήσουν οι εχθροπραξίες, αλλά μάταια. Αντιθέτως σχηματίστηκε μια πανίσχυρη συμμαχία εναντίον της στην οποία συμμετείχαν και οι 2 άλλες υπερδυνάμεις της εποχής Αυστρία και Πρωσία. Στις 18 Νοεμβρίου 1853 ξεκίνησαν οι εχθροπραξίες μεταξύ Ρώσων και Τούρκων στον Δούναβη και ο Ρωσικός στόλος κατέστρεψε μοίρα του Τουρκικού στόλου που ναυλοχούσε στο λιμάνι της Σινώπης. Ακολούθησε απόβαση των όψιμων συμμάχων της Οθ. Αυτοκρατορίας στην χερσόνησο της Κριμαίας και έναρξη εχθροπραξιών που περιορίστηκαν πλέον σε Ρωσικό έδαφος.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ διαφέρει και έτσι πρέπει να μείνει

 

Rodrigo-Dada6[1]

Ο πολιτικός χρόνος έχει επιταχυνθεί. Η ιστορία τρέχει με καταιγιστικούς ρυθμούς. Γεγονότα που χρειάζονταν χρόνια για να χωνευτούν, τώρα αρκούν εβδομάδες.
Σε 5 χρόνια είχαμε 3 διαφορετικούς πρωθυπουργούς και πολλές κυβερνήσεις. Κόμματα που κυριαρχούσαν επί δεκαετίες τώρα καταβαραθρώνονται στον πάτο του σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Η εταιριοκρατία  και ο φασιστικός νεοφιλελευθερισμός μοιάζει να μην κερδίζουν το παιχνίδι.
Ένα κίνημα που βάζει μπροστά τον άνθρωπο  και τις δυνάμεις της εργασίας μοιάζει να ανατέλλει. Η αμφισβήτηση της κυρίαρχης ιδεολογίας των ανθρώπων πολλών ταχυτήτων περνά μέσα από την αμφισβήτηση της παραδοσιακής οργάνωσης των κομματικών αυθεντιών. Σε παγκόσμιο επίπεδο δυνάμεις αμφισβήτησης του καπιταλιστικού συστήματος προσπαθούν να βρουν αμεσοδημοκρατικούς τρόπους οργάνωσης γιατί αφενός τα κόμματα έχουν απογοητεύσει αφετέρου κρατούν τον κρατικό και ολόκληρο τον επίσημο ενημερωτικό μηχανισμό στα χέρια τους. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απολαμβάνουν την αίγλη της άμεσης ενημέρωσης με τα προβλήματα υπερπροσφοράς που είναι συνέπεια της μαζικότητας και ελευθερίας του μέσου. Οι φωστήρες της «επίσημης» ενημέρωσης πιάνονται πολλές φορές να προωθούν συμφέροντα  και έτσι έχουν χάσει την παλιά αίγλη τους.

Στην Ελλάδα η αμφισβήτηση της κομματοκρατίας εκδηλώθηκε με μια κατά κάποιους «απρόσμενη άνοδο» του ΣΥΡΙΖΑ που ακριβώς επειδή ήταν συνασπισμός πολλών μικρών και με διαφορετικές ιδεολογικές αναφορές, κομμάτων, παρατάξεων, ομάδων ή και μεμονωμένων ανθρώπων πρώην μελών του ΚΚΕ ή της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, προδήλωνε (ο ΣΥΡΙΖΑ) τον πλουραλισμό που είχε ανάγκη η κοινωνία.  Ένας χαρισματικός συντονιστής «αρχηγός» που έχει την καταπληκτική ικανότητα να συνθέσει αλλά και να αντιληφθεί την ουσία της πολιτικής πραγματικότητας ήρθε να δέσει το όμορφο αυτό μίγμα.

Η διαφορετικότητα του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτό που τον κάνει ελκυστικό. Από την άλλη είναι συνταγή που δεν μπορεί να αναπαράγουν ούτε τα αστικά κόμματα ούτε τα συγκεντρωτικά της αριστεράς. Έτσι αφού δεν μπορούν να το μιμηθούν προσπαθούν να το διαβάλλουν να μειώσουν την αξία του. Ρωτούν και ξαναρωτούν  για τις συνιστώσες και απ’όταν ενοποιήθηκε ρωτούν και ξαναρωτούν για τις διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν προσπαθώντας να απαξιώσουν και να ακυρώσουν την ουσία του κόμματος.

Το μη αρχηγικό κόμμα είναι πρόβλημα για μια αστική διακυβέρνηση. Ένας άνθρωπος είναι εύκολο να γίνει «δικός τους». Τους τρόπους τους έχουν.  Πλουτισμός, είσοδος στα παγκόσμια σαλόνια εξουσίας, ακόμη και εκβιασμός, γιατί όχι. Με ένα μη αρχηγικό κόμμα  τι μπορούν να κάνουν; Μόνο προπαγάνδα έως τα γνωστά με Πινοσέτ ή τώρα με Μαδούρο τα οποία όμως από την μία είναι ακριβά  από την άλλη τους εκθέτουν πολιτικά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κρατήσει την φυσιογνωμία του έτσι όπως είναι. Να μην μοιάζει σε τίποτα με τα παλιά κόμματα.  Να ξεκαθαρίσει την πολιτική του πλατφόρμα εξουσίας όχι απλώνοντας με ανθρώπους που υπηρέτησαν το πρώην σύστημα αλλά με πολιτικές που αναφέρονται σε παραδοσιακούς ψηφοφόρους του προηγούμενου συστήματος που τώρα έχουν προλεταριοποιηθεί και είναι σύμμαχοί του, όπως οι μικρομεσαίοι και οι αγρότες. Πολιτικές απαντήσεις στη φτωχοποίηση αυτών των στρωμάτων που θα απαντούν στο «άνθρωπος ή τράπεζα» που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μόνο μια απάντηση να δώσει σε αυτό το δίλημμα.

Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι  η ψήφος εκτός από έκφραση ανάγκης είναι και πολιτισμική, πράγμα που προσθέτει μια επί πλέον δυσκολία.

 

Καναλιώτης

 

 

Μέσα ενημέρωσης, χειραγώγηση και αυτοκρατορική στρατηγική (+φώτος)


Πηγή: Cubadebate

Του Randy Alonso Falcón

 

Δεξιά : Βία της αστυνομίας της Χιλής πριν χρόνια Αριστερά : Η ίδια φωτογραφία κυκλοφορεί  σήμερα ότι τάχα είναι από Βενεζουέλα.

Δεξιά : Βία της αστυνομίας της Χιλής πριν χρόνια
Αριστερά : Η ίδια φωτογραφία κυκλοφορεί σήμερα ότι τάχα είναι από Βενεζουέλα.

Η Βενεζουέλα ζει την πολιορκία και τη βία της πραξικοπηματικής δεξιάς. Ένα πραξικόπημα επιχειρείται με διάφορα μέσα, από την προμελετημένη αναταραχή στους δρόμους, μέχρι την αισχρή παραποίηση των εικόνων. Τα ολιγαρχικά και πολυεθνικά μέσα ενημέρωσης βρίσκονται στην πρωτοπορία της δύναμης κρούσης. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χρησιμοποιούνται για να πολλαπλασιάσουν τη δύναμη πυρός.

Δεν είναι κάτι καινούριο στην πατρίδα του Μπολίβαρ. Παρόμοια σκηνικά διαδραματίστηκαν εκεί κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος κατά του Τσάβες το 2002, της πετρελαϊκής απεργίας, ή των πιο πρόσφατων μετεκλογικών επεισοδίων του Απρίλη 2013.
Συνέχεια

Το πραγματικό και το “μνημονιακό” πρωτογενές πλεόνασμα

2011_greece_uprising

Πηγή: Wikipedia

 

Posted on 02/20/2014 by   SimonKnowz

 

 

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί επίσης στο site του Μιχάλη Ιγνατίου

Η προηγούμενη εβδομάδα είχε τουλάχιστον δύο  δημόσιες αντιπαραθέσεις  και μια επίσημη ανακοίνωση σχετικά με το πρωτογενές πλεόνασμα (ή πιο γενικά, το πρωτογενές αποτέλεσμα). Στις περισσότερες χώρες, αυτό θα συνέβαινε ίσως μια φορά κάθε τρεις μήνες και σίγουρα δεν θα υπήρχε έντονη συχνή δημόσια διαφωνία για την εγκυρότητα των επίσημων στοιχείων. Στην Ελλάδα του 2014 όμως είναι απλώς άλλη μια εβδομάδα σαν τις υπόλοιπες. Με τόσους διαφορετικούς αριθμούς και ρεπορτάζ είναι αναμενόμενο λοιπόν να δημιουργείται σύγχυση στους αναγνώστες (αλλά και πολλές φορές στους συντάκτες) για το τι είναι αυτό το περιβόητο πρωτογενές αποτέλεσμα και το πως υπολογίζεται. Ακολουθεί ένας οδηγούς για τους αμύητους.

Τι είναι το πρωτογενές αποτέλεσμα και γιατί είναι σημαντικό;

Το κάθε κράτος έχει έξοδα και έσοδα που λογαριάζονται σε μηνιαία, τριμηνιαία, και ετήσια βάση. Τα έξοδα περιλαμβάνουν μισθούς, συντάξεις, αγαθά, και υπηρεσίες. Το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων είναι από φόρους. To πρωτογενές αποτέλεσμα είναι η διαφορά έσοδα – έξοδα και είναι ή πλεονασματικό (+) ή ελλειμματικό (-) για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Αν τα έξοδα είναι περισσότερα από τα έσοδα, μιλάμε για πρωτογενές έλλειμμα, αν ισχύει το αντίστροφο τότε υπάρχει προωτογενές πλεόνασμα. Μια και από τη φύση του δεν είναι μόνιμα ούτε πλεονασματικό, ούτε ελλειμματικό, είναι πιο απλό να μιλάμε απλώς για το πρωτογενές αποτέλεσμα αν δεν είναι γνωστό εκ των προτέρων αν έχει θετικό ή αρνητικό πρόσημο.

Συνέχεια

Λαθρομετανάστης: Ένας απωθητικός όρος

 

 

ΑΘΗΝΑ 13/02/2014

Του Λουκά Βελιδάκη

Ο απάνθρωπος και ακροδεξιάς εμπνεύσεως όρος «λαθρομετανάστης» πυροδότησε ένταση στη Βουλή, με πρωταγωνιστή έναν βουλευτή της Χρυσής Αυγής.

Το θέμα είναι ότι ο όρος έχει -δυστυχώς- επικρατήσει, με φορείς της ευρείας διάδοσης του τους -τηλεοπτικούς κυρίως- δημοσιογράφους και παρουσιαστές, οι οποίοι ποντάροντας στην τρομολαγνεία και αδιαφορώντας παντελώς για τις κοινωνικές επιπτώσεις, τον χρησιμοποίησαν ευρέως, συνεχίζοντας –ηλιθιωδώς– ακόμα και σήμερα, μολονότι ακόμα και διεθνή πρακτορεία όπως το Associated Press τον απαγόρευσαν.

Ας εξηγηθούμε.

Ο όρος είναι εντελώς απωθητικός:

α) Δεν υπάρχει σε καμία διεθνή ορολογία- ο ΟΗΕ και ειδικότερα η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες δεν αναγνωρίζει αυτό τον όρο,

β) είναι ακροδεξιάς εμπνεύσεως,

γ) δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι, παρά μόνο εμπορεύματα.

 

Συνέχεια