Ο ΣΥΡΙΖΑ διαφέρει και έτσι πρέπει να μείνει

 

Rodrigo-Dada6[1]

Ο πολιτικός χρόνος έχει επιταχυνθεί. Η ιστορία τρέχει με καταιγιστικούς ρυθμούς. Γεγονότα που χρειάζονταν χρόνια για να χωνευτούν, τώρα αρκούν εβδομάδες.
Σε 5 χρόνια είχαμε 3 διαφορετικούς πρωθυπουργούς και πολλές κυβερνήσεις. Κόμματα που κυριαρχούσαν επί δεκαετίες τώρα καταβαραθρώνονται στον πάτο του σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Η εταιριοκρατία  και ο φασιστικός νεοφιλελευθερισμός μοιάζει να μην κερδίζουν το παιχνίδι.
Ένα κίνημα που βάζει μπροστά τον άνθρωπο  και τις δυνάμεις της εργασίας μοιάζει να ανατέλλει. Η αμφισβήτηση της κυρίαρχης ιδεολογίας των ανθρώπων πολλών ταχυτήτων περνά μέσα από την αμφισβήτηση της παραδοσιακής οργάνωσης των κομματικών αυθεντιών. Σε παγκόσμιο επίπεδο δυνάμεις αμφισβήτησης του καπιταλιστικού συστήματος προσπαθούν να βρουν αμεσοδημοκρατικούς τρόπους οργάνωσης γιατί αφενός τα κόμματα έχουν απογοητεύσει αφετέρου κρατούν τον κρατικό και ολόκληρο τον επίσημο ενημερωτικό μηχανισμό στα χέρια τους. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απολαμβάνουν την αίγλη της άμεσης ενημέρωσης με τα προβλήματα υπερπροσφοράς που είναι συνέπεια της μαζικότητας και ελευθερίας του μέσου. Οι φωστήρες της «επίσημης» ενημέρωσης πιάνονται πολλές φορές να προωθούν συμφέροντα  και έτσι έχουν χάσει την παλιά αίγλη τους.

Στην Ελλάδα η αμφισβήτηση της κομματοκρατίας εκδηλώθηκε με μια κατά κάποιους «απρόσμενη άνοδο» του ΣΥΡΙΖΑ που ακριβώς επειδή ήταν συνασπισμός πολλών μικρών και με διαφορετικές ιδεολογικές αναφορές, κομμάτων, παρατάξεων, ομάδων ή και μεμονωμένων ανθρώπων πρώην μελών του ΚΚΕ ή της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, προδήλωνε (ο ΣΥΡΙΖΑ) τον πλουραλισμό που είχε ανάγκη η κοινωνία.  Ένας χαρισματικός συντονιστής «αρχηγός» που έχει την καταπληκτική ικανότητα να συνθέσει αλλά και να αντιληφθεί την ουσία της πολιτικής πραγματικότητας ήρθε να δέσει το όμορφο αυτό μίγμα.

Η διαφορετικότητα του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτό που τον κάνει ελκυστικό. Από την άλλη είναι συνταγή που δεν μπορεί να αναπαράγουν ούτε τα αστικά κόμματα ούτε τα συγκεντρωτικά της αριστεράς. Έτσι αφού δεν μπορούν να το μιμηθούν προσπαθούν να το διαβάλλουν να μειώσουν την αξία του. Ρωτούν και ξαναρωτούν  για τις συνιστώσες και απ’όταν ενοποιήθηκε ρωτούν και ξαναρωτούν για τις διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν προσπαθώντας να απαξιώσουν και να ακυρώσουν την ουσία του κόμματος.

Το μη αρχηγικό κόμμα είναι πρόβλημα για μια αστική διακυβέρνηση. Ένας άνθρωπος είναι εύκολο να γίνει «δικός τους». Τους τρόπους τους έχουν.  Πλουτισμός, είσοδος στα παγκόσμια σαλόνια εξουσίας, ακόμη και εκβιασμός, γιατί όχι. Με ένα μη αρχηγικό κόμμα  τι μπορούν να κάνουν; Μόνο προπαγάνδα έως τα γνωστά με Πινοσέτ ή τώρα με Μαδούρο τα οποία όμως από την μία είναι ακριβά  από την άλλη τους εκθέτουν πολιτικά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κρατήσει την φυσιογνωμία του έτσι όπως είναι. Να μην μοιάζει σε τίποτα με τα παλιά κόμματα.  Να ξεκαθαρίσει την πολιτική του πλατφόρμα εξουσίας όχι απλώνοντας με ανθρώπους που υπηρέτησαν το πρώην σύστημα αλλά με πολιτικές που αναφέρονται σε παραδοσιακούς ψηφοφόρους του προηγούμενου συστήματος που τώρα έχουν προλεταριοποιηθεί και είναι σύμμαχοί του, όπως οι μικρομεσαίοι και οι αγρότες. Πολιτικές απαντήσεις στη φτωχοποίηση αυτών των στρωμάτων που θα απαντούν στο «άνθρωπος ή τράπεζα» που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μόνο μια απάντηση να δώσει σε αυτό το δίλημμα.

Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι  η ψήφος εκτός από έκφραση ανάγκης είναι και πολιτισμική, πράγμα που προσθέτει μια επί πλέον δυσκολία.

 

Καναλιώτης

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s