Περίμενέ με στον βυθό

 

11140354_792034510887208_1429083430350797140_n

 
Ήταν Σεπτέμβρης του 1980 όταν με παρακάλεσε να αγοράσω έναν LP δίσκο.
«Θα υπογραμμίσεις το τραγούδι «Το μήνυμα»…», μου είπε ενώ ταυτόχρονα ακούμπαγε την βαλίτσα της στο πορτμπαγκάζ του ταξί που θα την πήγαινε στο πλοίο για να ταξιδέψει για Κρήτη.
«…και θα του τον δώσεις το βράδυ που θα γυρίσει. Φιλιά και αριβεντέρτσι» ήταν τα τελευταία της λόγια.

Το απόγευμα πήγα σε ένα δισκάδικο και τον αγόρασα. Βρήκα ανάμεσα στους τίτλους το τραγούδι που έπρεπε να υπογραμμίσω. Στίχοι του Λευτέρη Παπαδόπουλου, μουσική του Μάνου Λοΐζου, το τραγουδούσε η Μαρίζα Κωχ. Δεν το είχα ακούσει αν και ήταν τραγούδι δεκαετίας. Αποφάσισα ότι μια από τις επόμενες μέρες θα τα άκουγα όλα.

Άφησα τον δίσκο στο τραπέζι της κουζίνας με την σιγουριά ότι θα τον έβλεπε μόλις έμπαινε και όταν σκοτείνιασε βγήκα στην πόλη.

Γύρισα κατά τις δύο. Έβαλα το κλειδί στην πόρτα και άνοιξα. Σκοτάδι!
Από το κατασκότεινο σαλόνι ακούγονταν η Μαρίζα Κωχ…

Περίμενέ με παλληκάρι
περίμενέ με στο βυθό
μπροστά σου να φανερωθώ
σαν Αυγουστιάτικο φεγγάρι

Έκλεισα και ξαναβγήκα στον δρόμο. Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα αλλού.

11083897_792077767549549_7666616032055102009_n

Παρασκευή δεκατρείς Μάρτη του δυο χιλιάδες δεκαπέντε

11026206_780527565371236_8917871232032543460_o[1]

Βρέχει!
Περιμένω στην στάση
Ρυάκια νερού, συνισταμένες βαρυτικών δυνάμεων
Παίρνουν μαζί τους τις σιγουριές των ανθρώπων
Καθαρίζουν…

Κόκκινο!
Το κόκκινο από τα στοπ των καθηλωμένων αυτοκινήτων
Καθρεφτίζεται στον δρόμο
Ο δρόμος γίνεται κόκκινος
Φαντάζει κόκκινος, αλλά δεν είναι…

Πίεση!
Κόκκινο, πίεση
Το κόκκινο μέσα στις αρτηρίες μου που κυλάει
Σπάνε οι αρτηρίες
Σμίγει το αίμα με το βρόχινο νερό…

Χρώμα!
Βρέχει πολύ
Το νερό γίνεται κόκκινο
Βάφει τον δρόμο κόκκινο
Καθαρίζει από τις άχρωμες σιγουριές…

Θυσία!
Σαν τα στοπ των εξαναγκασμένων να παραμένουν σε ακινησία αυτοκινήτων
Σαν τα στοπ που ακούω στη φωνή σου
Βρέχει πολύ
Κόκκινο, Στοπ, Ακίνητο…

Αντίο κύριε Σποκ

10401523_773565596067433_5732171309764694360_n[1] Στην καρέκλα του χασάπη η Μαρίνα. Ήταν 16 χρονών, ακριβώς όσο και εγώ και ήταν έγκυος. Κατατρομαγμένοι και οι δύο. Μάζεψα τα χρήματα παρακαλώντας δεξιά και αριστερά και πουλώντας στο Μοναστηράκι αγαπημένα βιβλία την ηλεκτρική μου κιθάρα ακόμη και ένα αγαπημένο μου τζάκετ. Βρήκαμε και έναν γιατρό που έκανε «την δουλειά» στο ιατρείο του «επί της Πατησίων»…. Η Μαρίνα ήταν κάθετη και αποφασισμένη, όχι ότι εγώ είχα άλλη γνώμη, αλλά είχε τον πρώτο λόγο.

Η αγωνία λίμναζε στην ατμόσφαιρα μέχρι την στιγμή που βγήκε ο γιατρός από το δωμάτιο που έκανε την επέμβαση και που ήταν το ίδιο που όλες τις άλλες μέρες ήταν το εξεταστήριο του. Τα Σάββατα το χρησιμοποιούσε για χασάπικο.
«Όλα πήγαν καλά… Πέρασε…», μου είπε και μου έδειξε την πόρτα.
Μπήκα μέσα και η Μαρίνα ήταν υπό την επήρεια του αναισθητικού. Της κράτησα το χέρι. Μετά από λίγη ώρα άνοιξαν χαραμάδες στα μάτια της.
«Κέρκ, εσύ είσαι Κερκ;;;»
Εκείνη την στιγμή δεν κατάλαβα …αλλά ήταν η δικιά της ώρα και θα έκανα ότι ήθελε.
«Ναι Μαρίνα. Εγώ είμαι.»
«Ο κύριος Σπόκ είναι εδώ;;;»
«Έξω είναι Μαρίνα, περιμένει και αυτός.» ….

Πέρασαν μέρες. Το κουβεντιάσαμε αργότερα. Μου είπε ότι μου έκανε πλάκα. Μάλλον ντρέπονταν. Πάντα κάνω το ίδιο λάθος! Μα …πάντα!!! Κοιτάω πίσω από τα λόγια να βρω την δεύτερη σκέψη ενώ σχεδόν πάντα η αλήθεια είναι στα ίδια τα λόγια.

Καναλιώτης

Εξηλεκτρισμός

1617561_772863886137604_2305373433770606727_o[1]
Σε μια εκτεταμένη διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος σήμερα το βράδυ, ξαφνικά έκλεισαν όλες οι ηλεκτρικές συσκευές του σπιτιού.

Μετά από πολύ λίγο με πλησίασε ένα κορίτσι περίπου δεκατεσσάρων χρονών και φρικαρισμένο με ρώτησε τι έγινε. Του εξήγησα ότι έγινε διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος, φαντάζομαι λόγω του καιρού ή μπορεί να φταίει και ο ΣΥΡΙΖΑς.
Με ρώτησε, με κάποια αγένεια είναι αλήθεια, πόσο θα κρατήσει αυτό και εγώ απάντησα ότι δεν ξέρω, μπορεί λίγα λεπτά αλλά ίσως και μερικές ώρες. Φρίκαρε και ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής της με ρώτησε πως θα ζήσει χωρίς internet.
Ήταν η στιγμή που ξεχείλισε το ποτήρι της υπομονής μου, της είπα ότι ήταν αγενής και την ρώτησα ποιανού παιδί είναι. Κουνώντας το κεφάλι της και κάνοντας την γνωστή κυκλική κίνηση του δάκτυλου στον κρόταφο, μου είπε «Άιντε άιντε!!! Τα ‘πεξες δικέ μου. Η κόρη σου είμαι!!!».

Εκεί την θυμήθηκα. Είχα να δω σηκωμένο το κεφάλι της από τα επτά της.

Καναλιώτης

Η υπέρβαση και η απώθηση του ναζιστικού παρελθόντος στη Γερμανία – Μια ψυχολογική προσέγγιση

Μια ψυχολογική προσέγγιση για το ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας και γιατί σχετίζεται με την «συναισθηματική ακαμψία» των Γερμανών μπροστά στην τραγωδία που παράγουν οι πολιτικές λιτότητας στην Ελλάδα

Η ψυχολόγος και μόνιμος κάτοικος και πολίτης Γερμανίας Τριανταφυλλιά Thiesing-Κωστοπούλου εξηγεί σε αυτό το κατατοπιστικό κείμενο γιατί οι αναφορές στο ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας απωθούνται από τον γερμανικό λαό και πού οφείλεται η «συναισθηματική ακαμψία» μπροστά στην ολοκληρωτική καταστροφή που προκάλεσαν οι ναζί κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτή η ίδια «συναισθηματική ακαμψία» που και σήμερα μετατρέπει τον Γερμανικό λαό σε τόσο αποδοτικό αλλά και τόσο τυφλό στον πόνο και στην καταστροφή που προκαλούν οι πολιτικές λιτότητας που επιβάλλουν οι ηγεσίες τους σε άλλους λαούς. Όπως στον Ελληνικό λαό.

της Τριανταφυλλιάς Thiesing-Κωστοπούλου

Πριν αρχίσω θέλω να τονίσω, πως πεποίθηση μου είναι, πως τα δίκαια αιτήματα ως προς της γερμανικές οφειλές προς την Ελλάδα στερούνται πολιτικής βούλησης τόσο από μεριάς της Γερμανικής κυβέρνησης, όσο και της ελληνικής.

Θέλω σήμερα να περιγράψω κάτι που πιστεύω πως μπορεί να είναι χρήσιμο, αν το λάβουμε υπόψη, έστω στο πίσω μέρος του μυαλού μας, στις διαπραγματεύσεις ή συνομιλίες μας με τους Γερμανούς, όταν προβάλλουμε τα δίκαια αιτήματα των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα.

Πέρυσι το Μάιο, ο Μανώλης Γλέζος απευθύνθηκε με μια συγκλονιστική επιστολή στους αναγνώστες της μεγάλης σε κυκλοφορία γερμανικής εφημερίδας «die Welt», που συγκίνησε κάθε Έλληνα που τη διάβασε.

Ωστόσο, τα σχόλια των Γερμανών αναγνωστών ήταν ως επί το πλείστων επικριτικά και σε κάποιο βαθμό, εμετικά. Διαβάζοντας τα σχόλια, έρχονταν συνεχώς στο νου μου, τα λόγια του εβραίου, Γερμανού ζωγράφου Μαξ Λίμπερμαν, που στις 30 Ιανουαρίου του 1933, στο αντίκρισμα των πυρσοφόρων, υμνητών του Χίτλερ, ξεστόμισε: «Μου είναι αδύνατο να φάω τόσο, όσο για να ξεράσω».

 

3472680_818

Κατά την προσωπική μου κρίση, η επιστολή του Μανώλη Γλέζου μίλησε στην ψυχή του μέσου Έλληνα. Μίλησε, όμως, και στην ψυχή του μέσου Γερμανού;

Εικάζω πως όχι, δεν μίλησε στην ψυχή του μέσου Γερμανού. Αντιθέτως, κινητοποίησε αντανακλαστικά άμυνας, τα οποία εκφράστηκαν με επίθεση, μείωση της προσωπικότητας του Έλληνα και με κατηγορίες ενάντιων του. Σε κάποια σχόλια μάλιστα, μού δημιουργήθηκε η εντύπωση πως δεν συγχωρούν στο Μανώλη Γλέζο ότι ακόμη ζει.

(Σχετικά με τις κατηγορίες ενάντια στους Έλληνες, έχω να πω πως δυστυχώς εκτός από την εξαιρετική δουλειά που έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν τα Γερμανικά ΜΜΕ και η γερμανική κυβέρνηση προς αυτή την κατεύθυνση, μπορούν οι Γερμανοί να στηρίξουν τις κατηγορίες τους και στην πλέον έγκυρη πηγή, τον πρώην Έλληνα πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου, που μίλησε με την τότε ιδιότητά του, με τα πλέον απαξιωτικά σχόλια για τους Έλληνες.)

Επιστρέφοντας στην επιστολή Γλέζου, αναρωτήθηκα: γιατί δεν άγγιξε τη ψυχή του μέσου Γερμανού; Για την απάντηση, θα βασιστώ στους δυο μεγάλους, Γερμανούς ψυχαναλυτές, την Margarete και τον Alexander Mitscherlich.

(Στο σημείο αυτό, να σας πω πως ο Alexander Mitscherlich κατέθεσε στη Δίκη της Νυρεμβέργης εναντίον συναδέλφων του ναζιστών, με αποτέλεσμα στη μεταπολεμική Γερμανία, που εννοείται πως προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές της, να μην τον αφήσουν να πάρει έδρα στο πανεπιστήμιο της Χαϊλδεβέργης, όπου δίδασκε. Τελικά κατόρθωσε να πάρει έδρα στη Φρανκφούρτη, καθώς ήταν φίλος των Αντόρνο και Χορκχάιμερ, αλλά και πάλι όχι ως καθηγητής ιατρικής, αλλά φιλοσοφίας)

Auschwitz-concentration-camp-nazi-1

Τη δεκαετία του ’60, δεν μπορούσε να βγει από το νου του Alexander Mitscherlich το ερώτημα:

Πώς μπορούν οι Γερμανοί, μετά από αυτά τα εγκλήματα να συνεχίζουν να ζουν κανονικά, σαν να μην είχαν οι ίδιοι καμία σχέση με τα όσα συνέβησαν;

Ως ψυχαναλυτής, είχε πάντα να κάνει με ασθενείς που ήταν αξιωματικοί των ναζί ή μέλη των SS.

Αυτό που τον απασχολούσε ήταν πως δεν φαινόταν να έχουν κανένα ίχνος τύψης, ενοχής ή ντροπής. Δεν μπορούσε να επεξηγήσει την έκταση της απάθειας και της ηθικής αδιαφορίας, μπροστά στη φρίκη της γενοκτονίας, επικεντρώνοντας στον αυταρχικό χαρακτήρα του γερμανικού λαού και στη λατρεία του προς την τάξη και την εξουσία.

Κατέληξε μάλιστα στο συμπέρασμα, πως αυτοί οι ασθενείς ήταν αντιπροσωπευτικοί για αυτό που χαρακτηρίζει το σύνολο της γερμανικής κοινωνίας και όχι μόνο μεμονωμένα περιστατικά. Τα αποτελέσματα όλης αυτής της εμπειρίας τους, το ζεύγος Mitscherlich τα δημοσίευσε το 1967, σε ένα βιβλίο που συγκλόνισε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλο τη μεταπολεμική γερμανική κοινωνία και που έγινε μπεστ σέλερ. Τίτλος του βιβλίου: «Η ανικανότητα του να πενθείς».

Στο βιβλίο αυτό οι Mitscherlich λένε:

«Ο πόλεμος είχε χαθεί. Τεράστιες οι καταστροφές στη Γερμανία και βουνό τα συντρίμμια. Και όμως το γεγονός αυτό δεν διείσδυσε πλήρως στη συνείδησή μας. Αμέσως, με τα πρώτα σημάδια επανενδυνάμωσης της πολιτικής μας επιρροής και της οικονομικής μας δύναμης, άρχισε να εκδηλώνεται όλο και περισσότερο πλέον ελεύθερα μια φαντασίωση για το τι συνέβη και όχι το τι πραγματικά συνέβη. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι μέσα από αυτή την άρνηση του τι συνέβη στο τρίτο Ράιχ, απαλλαχτήκαμε την ίδια στιγμή και από το να αναγνωρίσουμε τις συνέπειες!

Από ένα επιθετικό έθνος, υπό τον οπισθοδρομικό εθνικοσοσιαλισμό, μετατραπήκαμε φαινομενικά σε ένα απολιτικό, συντηρητικό έθνος. Ένα έθνος που ανέπτυξε πάρα πολύ μικρό ψυχολογικό ενδιαφέρον για τα κίνητρα που το έκαναν υποστηρικτή ενός ηγέτη όπως ο Χίτλερ, που το οδήγησε στη μεγαλύτερη υλική και ηθική καταστροφή. Εξίσου μικρό ήταν και το ενδιαφέρον μας για την αναδιοργάνωση της κοινωνίας μας.

Τι κάναμε λοιπόν; Συγκεντρώσαμε όλη μας την ενέργεια στην αποκατάσταση των καταστροφών και στην επέκταση της βιομηχανικής δύναμης.

Η αποκατάσταση της οικονομίας ήταν το αγαπημένο μας παιδί. Η αγαπημένη μας ασχολία.

yefim-tsvik-11-april-international-day-to-remember-the-liberation-of-the-prisoners-of-the-nazi-concentration-camps-1985-e1273461149514

Αντί μιας πολιτικής επεξεργασίας του παρελθόντος, ως μια μικρή προσπάθεια επανόρθωσης, πραγματοποιήσαμε μια εκρηκτική ανάπτυξη της γερμανικής βιομηχανίας και μόνο!

Από την άλλη, είναι σαφές ότι η δολοφονία εκατομμυρίων ανθρώπων δεν είναι εύκολο να αντιμετωπιστεί. Ωστόσο, η απόκρουση της συλλογικής ενοχής, είτε ως ενοχή της πράξης είτε ως ενοχή της ανοχής, έχει αφήσει ανεξίτηλα τα ίχνη της στο χαρακτήρα μας.

Αυτό που παρατηρείται είναι πως όποτε παίζουν σημαντικό ρόλο ψυχολογικοί μηχανισμοί απόκρουσης, όπως άρνηση και απώθηση, στην επίλυση συγκρούσεων – είτε πρόκειται για άτομο είτε πρόκειται για συλλογικότητες – τότε σχεδόν πάντα περιορίζεται η αντίληψη της πραγματικότητας και εξαπλώνονται στερεοτυπικές προκαταλήψεις. Οι προκαταλήψεις αυτές προστατεύουν τη διαδικασία άρνησης και απώθησης, η οποία με τη σειρά της ενισχύει τις προκαταλήψεις.

Η υπέρβαση του παρελθόντος προϋποθέτει μια σειρά γνωστικών σταδίων. Ο Freud κατονομάζει τα στάδια αυτά ως «Ανάμνηση, επανάληψη, επεξεργασία»…

Αυτό που συμβαίνει είναι πως το περιεχόμενο μιας μοναδικής μνήμης, ακόμα κι αν συνοδεύεται από έντονα συναισθήματα, ξεθωριάζει γρήγορα. Γι’ αυτό είναι αναγκαίες οι επαναλήψεις εσωτερικών συγκρούσεων και η κριτική μελέτη αυτών, για να ξεπεραστούν οι δυνάμεις της αυτοπροστασίας, που λειτουργούν ενστικτωδώς και ασυνείδητα μέσω της λήθης, της άρνησης, της προβολής και άλλων παρόμοιων αμυντικών μηχανισμών.»

Η αλήθεια είναι πως για τη μεγάλη πλειοψηφία των Γερμανών, η περίοδος του ναζισμού αντιμετωπίζεται ως μια… ίωση, που πέρασε στην παιδική ηλικία, παρόλο που αρχικά υπό τη φροντίδα του «ηγέτη» ζούσε μια συλλογική ευχαρίστηση. Ήταν θαυμάσιο να πιστεύεις πως είσαι μέλος ενός εκλεκτού λαού, να πιστεύεις στην ιδέα του εαυτού σου ως υπερανθρώπου!

Αυτή η πίστη δεν κλονίστηκε οπωσδήποτε αργότερα.

Απόδειξη πως δημοσιεύσεις σε βιβλία και εφημερίδες με απόψεις πως ό, τι έγινε στο ναζιστικό παρελθόν, έγινε υπό την πίεση κακόβουλων εξωτερικών παραγόντων, βρήκαν μεγάλη ανταπόκριση στη μεταπολεμική Γερμανία. Τέτοια δημοσιεύματα συνέβαλαν στο να καταπραΰνουν πιθανές ενοχές ή και πιθανό αίσθημα ντροπής που πηγάζουν από το ναζιστικό παρελθόν.

Μια τέτοια στάση σημαίνει πως επιλέγουμε να μένουν στη μνήμη μας μόνο τα… κατάλληλα για μας κομμάτια του παρελθόντος. Γεγονότα, στα οποία εμπλεκόμαστε ενοχικά απωθούνται, η σημασία τους αναθεωρείται, η ευθύνη καταλογίζεται σε άλλους και σε καμία περίπτωση δεν δεχόμαστε πως συνδέονται με την ταυτότητά μας. Απεναντίας, οι νικηφόρες επιδρομές δοξάζονται, σπάνια μνημονεύεται η ανευθυνότητα απέναντι στη μεγαλομανία, που στο βωμό της θυσιάστηκαν εκατομμύρια άνθρωποι, ακόμη και Γερμανοί.

Στο διαχωρισμό σε ευχάριστα και μη ευχάριστα μνημονευμένα, καταναλώνεται πολύ σημαντική ποσότητα ψυχικής ενέργειας. Ψυχική ενέργεια που βοηθάει στην προστασία του εαυτού από σοβαρές, βαριές τύψεις, αλλά και αμφιβολίες ως προς την αυτοεκτίμηση. Και φυσικά δεν υπολείπεται αρκετή ψυχική ενέργεια και για την υπέρβαση του παρελθόντος. Το ότι στη μεγάλη μάζα του πληθυσμού παρατηρήθηκαν μόνο λίγα σημάδια μελαγχολίας ή θλίψης ή πένθους, αποδίδεται σε αυτή ακριβώς τη συλλογική άρνηση και απώθηση του παρελθόντος.

Hitler rehearsing his public speeches in front of the mirror 12Αν θέλουμε να μιλήσουμε για ψυχολογικά συμπτώματα, μπορούμε ίσως να ερμηνεύσουμε το πείσμα με το οποίο άρχισε άμεσα η απομάκρυνση των συντριμμιών ως μια μανιακή κατάσταση. Το πείσμα, όμως, αυτό δεν ερμηνεύτηκε ως μανιακή κατάσταση, αλλά αποδόθηκε περισσότερο στην εργατικότητα των Γερμανών. Πάλι δηλαδή έχουμε αντιστροφή μιας δυσάρεστης αλήθειας σε προτέρημα.

Από τη μεριά μας, ίσως μπορούμε με αυτή τη μανιακή κατάσταση άμυνας να εξηγήσουμε το πώς η πληροφορία για το μεγαλύτερο έγκλημα στην ιστορία, δεν προκαλεί, ακόμη και σήμερα, την συγκίνηση ή παρόμοια συναισθήματα.

Αυστηρά μιλώντας, μπορούμε να πούμε πως οι Γερμανοί, για να διατηρούσουν μακριά από τον εαυτό τους το συντριπτικό φορτίο της ενοχής, αντέδρασαν κατ’ αρχάς, με συναισθηματική ακαμψία. Μ’ αυτή ακριβώς τη συναισθηματική ακαμψία αντίκρισαν τα βουνά των πτωμάτων, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την εξαφάνιση Γερμανών στρατιωτών στην αιχμαλωσία, τις πληροφορίες για τη δολοφονία εκατομμυρίων Εβραίων, Πολωνών Ρώσων, τη δολοφονία των πολιτικών αντιπάλων από τις τάξεις των ίδιων των Γερμανών. Με αυτή την ακαμψία μπόρεσαν να αποστραφούν συναισθηματικά το παρελθόν. Ένα παρελθόν, που προβάλλεται πλέον ως κάτι εξωπραγματικό, σαν ένα όνειρο. Αυτή η στάση, έθεσε αυτόματα σε λειτουργία το μηχανισμό της εξουδετέρωσης και του σχεδόν ακόμη ορατού Γ΄ Ράιχ και στη συνέχεια επέτρεψε στους Γερμανούς, χωρίς σημάδια πληγωμένης περηφάνιας, να ταυτιστούν εύκολα με τους νικητές. Επιπρόσθετα, η αλλαγή ταυτότητας συνέβαλε στην αποτροπή της επιρροής των συναισθημάτων και οδήγησε στη μανιακή αναίρεση του παρελθόντος και την στροφή σε τεράστιες συλλογικές προσπάθειες προς την ανοικοδόμηση.

vasili-arkashyov-the-victims-of-nazi-terror-1943

Αλλά και το ζεύγος Mitscherlich τονίζει πως αν οι Γερμανοί δεν καταφέρουν να απαλλαγούν από τις ιστορικές στερεοτυπικές προκαταλήψεις, θα μείνουν παγιδευμένοι σε ψυχοκοινωνική ακινησία, όπως ένας ασθενής με σοβαρή παράλυση. Και μέσα από αυτή την ψυχοκοινωνική ακινησία θα αντιμετωπίζουν τους ζώντες και επιζώντες. Όσο η συνεχής λογοκρισία της συνείδησής τους δεν επιτρέπει να ξεπηδήσει η οδυνηρή μνήμη, και όσο το παρελθόν δεν αντιμετωπίζεται στην αλήθεια του, δεν είναι δυνατό να αναπτυχθεί πένθος. Αντιθέτως, αναγκαία είναι μια συστημική και μακρόχρονη απελευθέρωση από αντικειμενικές σχέσεις με ανθρώπους και ιδανικά του παρελθόντος. Αν δεν γίνει αυτό, τότε θα συνεχίσουν να επιδρούν ασυνείδητα τα παλιά ιδανικά, που στον εθνικοσοσιαλισμό είχαν προκαλέσει την μοιραία στροφή της γερμανικής ιστορίας.

Οι Mitscherlich διατυπώνουν πως δεδομένης της ισχυρής ταύτισης με τον Χίτλερ, μετά τον πόλεμο και λόγω αυτής της απώλειας, οι Γερμανοί θα είχαν κάθε λόγο να πέσουν συλλογικά στην μελαγχολία ή να αναπτύξουν σοβαρές ψυχικές ασθένειες. Το ίδιο ισχύει και για το τεράστιο χρέος, που, το αργότερο το 1945, ήταν ορατό σε όλους. Ωστόσο, αυτό δε συνέβη.

Για τους Mitscherlich, ο λόγος είναι πως οι Γερμανοί συμπεριφέρθηκαν σαν μικρά παιδιά που έκαναν ένα λάθος. Και έτσι απλά, απώθησαν την ενοχή τους.

Και συνεχίζουν: Όπου υπάρχει χρέος, ενοχή , περιμένουμε μετάνοια και την ανάγκη για αποκατάσταση, για επανόρθωση. Όποιος υποστεί απώλεια, θρηνεί. Όταν τραυματίζεται το ιδανικό μας, είναι η ντροπή η φυσική συνέπεια. Ωστόσο, αυτό που έγινε ήταν πως η άρνηση επεκτάθηκε στις περιπτώσεις ενοχής, θλίψης και ντροπής. Οι Mitscherlich παρατηρούν πως η μνήμη χρησιμοποιείται μόνο ως εργαλείο συμψηφισμού της δικής τους ενοχής κατά την ενοχή του άλλου και όλα τα υπόλοιπα απωθούνται από αυτή.

Το συμπέρασμα των Mitscherlich είναι πως το κίνητρο γι’ αυτό που παρατήρησαν στη γερμανική κοινωνία, αποδίδεται καθαρά στην ανάγκη της αυτοπροστασίας. Αλλά οποίος δεν είναι σε θέση να θρηνήσει για την απώλεια του ηγέτη από τη μία πλευρά και για τα εκατομμύρια των θυμάτων από την άλλη, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ούτε το παρόν ούτε το μέλλον. Μένει εγκλωβισμένος στην ψυχολογική του ακαμψία.

Αν και το βιβλίο των Mitscherlich είναι από το 1967, μπορώ με ήσυχη τη συνείδηση να διατυπώσω πως ακόμη και σήμερα η πλειοψηφία της γερμανικής κοινωνίας είναι άκαμπτη ως προς το ναζιστικό παρελθόν και το χρέος που απορρέει από αυτό. Και δεν έχει αναπτύξει την ικανότητα να πενθεί. Έτσι εξηγώ και τα σχόλια των αναγνωστών στη Welt, σε σχέση με την επιστολή του Μ. Γλέζου.

Ο ρόλος των ΜΜΕ και της γερμανικής πολιτικής ως προς την κληρονομιά και το χρέος απέναντι στην Ελλάδα είναι γνωστός και δεν θα τον σχολιάσω. Θέλω μόνο να αναφερθώ στο ρόλο της παιδείας: Μέχρι σήμερα, μετά από 12 χρόνια σχολικής εκπαίδευσης, ο Γερμανός δεν διδάσκεται τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο σε όλο του το φάσμα. Το μάθημα της ιστορίας στα σχολεία περιλαμβάνει: άνοδο του φασισμού, αίτια κλπ., εισβολή στην Πολωνία, Στάλινγκραντ, εξόντωση των Εβραίων, ίσως και για πολιτικούς αντιπάλους των Ναζί, και το επόμενο κεφάλαιο είναι ο ψυχρός πόλεμος. Ο μέσος Γερμανός δεν γνωρίζει τίποτα για την κατοχή άλλων κρατών, όπως η Ελλάδα.

Ακόμη παρατηρώ πως η ελλιπής ενασχόληση με το ναζιστικό παρελθόν, η απώθηση οποιουδήποτε ίχνους λύπης ή μετάνοιας συνοδεύεται πλέον και με απόλυτη αδιαφορία. Χαρακτηριστικά αναφέρω το εξής παράδειγμα: λίγο πριν την επιστολή του Μανώλη Γλέζου, υπήρξε στην ίδια εφημερίδα μια συνέντευξή του. Σε αυτήν, ο Γλέζος αναφερόταν στον Μαξ Μέρτεν, τον Γερμανό υπεύθυνο για την εξόντωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης – γνωστό και ως «ο χασάπης της Θεσσαλονίκης». Υποθέτω πως ο δημοσιογράφος δεν άκουσε καλά το όνομα του σφαγέα «Μέρτεν», καθώς στο κείμενο έγραψε «Μέρτελ» και μάλιστα πολλές φορές. Φαίνεται, λοιπόν, πως ούτε ήξερε αλλά ούτε είχε καν την παραμικρή, έστω και δημοσιογραφική, περιέργεια να μάθει για ποιον Μέρτεν μιλούσε ο Γλέζος. Και έτσι ο Μέρτεν… έγινε Μέρτελ.

happy-crowd-sieg-heiling-ah4Και κλείνω λέγοντας πως η ενασχόληση με το ναζιστικό παρελθόν δεν επιφέρει πάντα μόνο θετικά αποτελέσματα: άνθρωποι που ασχολήθηκαν και πρωτοπόρησαν το Μάη το ’68 ενάντια στους ναζί πατεράδες τους ή υπήρξαν δριμείς κατήγοροι της δράσης τους, όπως ο ευρωβουλευτής Ντανιέλ Κον Μπεντιτ (γνωστός τότε και ως ο «κόκκινος Ντάνι») και ο πρώην υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας, Γιόσκα Φίσερ, χρησιμοποίησαν το ναζιστικό παρελθόν για να πείσουν το γερμανικό λαό να πάρει μέρος ξανά σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Τον πόλεμο ενάντια στη Γιουγκοσλαβία. Το επιχείρημα;… «Ως Γερμανοί έχουμε χρέος να μην επιτρέψουμε άλλο Άουσβιτς». Και έτσι, το «μετά το 45 ποτέ πια πόλεμος», μετατράπηκε από κεί και πέρα στο «κανένας πόλεμος χωρίς τη Γερμανία!». Και μάλιστα στο όνομα της αποφυγής ενός ακόμα Άουσβιτς.

(Ελπίζω να μην δημιουργήθηκε η εντύπωση πως κάνω διαχωρισμό σε κακούς Γερμανούς και καλούς Έλληνες. Θέλω απλώς να επιστήσω την προσοχή στο ότι είμαστε διαφορετικοί, χωρίς καμιά περαιτέρω αξιολόγηση.  Από τη δουλειά μου με ομάδες διαφόρων εθνικοτήτων γνωρίζω πως η άγνοια της διαφορετικής πολιτισμικής ταυτότητας του άλλου μπορεί εύκολα να σταθεί εμπόδιο στις μεταξύ τους διαπραγματεύσεις, με αποτέλεσμα να μην επιτευχθεί τελικά η λύση που και οι δυο μεριές επιδιώκουν.)

 

 

Η Προδοσία.

BenyKing

Οι Σαμαράς και Βενιζέλος ενώ τους προσφέρονταν 6μηνη παράταση ζήτησαν 2μηνη με σκοπό να φέρουν τον ΣΥΡΙΖΑ μπροστά σε ένα μεγάλο πρόβλημα που έπρεπε να το λύσει μόλις τις πρώτες μέρες της κυβέρνησής του, ώστε να παιχτεί το σενάριο της «αριστερής παρένθεσης».

Η μικροκομματική τους φιλοδοξία και η προσωπική τους επιβίωση μπήκαν για μια ακόμη φορά πάνω από την χώρα και τους πολίτες, αναγκάζοντας την σημερινή κυβέρνηση να υπογράψει έγγραφα που περιέχουν μνημονιακές δεσμεύσεις όπως πχ αυτή για το Αγγλικό δίκαιο.

Καναλιώτης

Η πράσινη πέτρα

panther-eye_21028570[1]

Η μεγάλη πράσινη πέτρα ράγισε. Εκεί στην άκρη. Μόνο εγώ το έβλεπα, αλλά ήταν γεγονός αδιαμφισβήτητο. Μια μικρή ρωγμή που ίσα ίσα φαίνονταν.
Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω πόσο άξιζε. Για εμένα άξιζε πολλά γιατί το δακτυλίδι μου το είχε χαρίσει η καλή μου στην αρχή της σχέσης πριν πολλά χρόνια. «Η πέτρα είναι τα μάτια μου» μου είχε πει αφήνοντας το στην παλάμη μου και με τα δάκτυλά και των δυο χεριών της μου έκλεισε τα δικά μου γύρω του ώστε το αγκάλιασαν τόσο σφικτά που δεν έπαιρνε ανάσα. Από τότε το φόραγα συνέχεια. Μέχρι προχτές που είδα αυτή τη μικρή τριχοειδή ρωγμή.

Ο μάστορας το κοίταξε πρώτα κοντά στο φως και μετά έβαλε εκείνον το μεγεθυντικό φακό στο δεξί του μάτι και με το χέρι το στριφογύριζε αργά, πολύ κοντά στον φακό κάπως όπως κάνεις κουπεπέ σε ένα μωρό. «Το μωρό μου» σκέφτηκα και χαμογέλασα.
-«Ράγισε», μου είπε στεγνά σαν επαγγελματίας γιατρός που λέει στον ασθενή του τα άσχημα νέα.
-«Εεε, να το φτιάξουμε», του είπα, με κάποια αμφιβολία στην φωνή μου.
-«Δεν φτιάχνεται. Είναι μερικά πράγματα που δεν φτιάχνονται. Έτσι και αυτό. Άπαξ και ράγισε ράγισε. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Μάλιστα απ’ ότι βλέπω θα μεγαλώνει το ράγισμα με τον καιρό, μέχρι να φύγει ένα κομμάτι».

Τον ευχαρίστησα. Το έβαλα στο δάκτυλό μου και βγήκα από το εργαστήριο.
Περπατούσα αδέσποτα για αρκετή ώρα έως όπου ένοιωσα ένα κενό πανικού στο στήθος μου που ξαφνικά άδειασε από τα σωθικά μου και γέμισε με τίποτα. Οι λέξεις του μάστορα επέστρεψαν στα αυτιά μου ακολουθώντας αντίστροφη πορεία από το μυαλό προς τα αυτιά. Πήγαν στα χείλια μου και άρχισα να ψιθυρίζω «Ράγισε…» «Δεν φτιάχνεται…»  «Είναι μερικά πράγματα που δεν φτιάχνονται…» «Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα…»

Ίδρωσα, ζαλίστηκα, ένοιωσα αδυναμία. Κάθισα σε ένα στηθαίο.
Κοίταξα γύρω. Ήμουν στο Σύνταγμα. Καθόμουν στο συντριβάνι
Σηκώθηκα. Δρασκέλισα δυο δυο τα σκαλιά που ένωναν την κάτω πλατεία με την επάνω πλατεία. Κοίταξα προς τους τσολιάδες.
Είχαν αφαιρέσει τα κάγκελα. «Ώστε …γι΄ αυτό!»

ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

(Σάββ. 03/01/15 – 19:14)

Του ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ Κ. ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ*

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΗ μόνη χώρα της ευρωζώνης, που δεν υπέγραψε την δανειακή σύμβαση Ελλάδας–χωρών ευρωζώνης (έχει επικρατήσει να αναφέρεται ως μνημόνιο Νο1) απευθείας με την Ελλάδα ήταν η Γερμανία (αντ’ αυτής υπέγραψε η γερμανική κρατική επενδυτική τράπεζα ειδικού σκοπού KFW). Ο προφανέστατος λόγος, είναι η ύπαρξη του γερμανικού κατοχικού δανείου και των γερμανικών επανορθώσεων (όχι οι γερμανικές κατοχικές αποζημιώσεις για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά την γερμανική κατοχή,  που πρέπει να διεκδικηθούν). Το ύψος τους κατά το έτος 2010, χωρίς συνυπολογισμό των τόκων, εκτιμάτο σε 162 δις ευρώ.

Η απόφαση της 19μελούς Διασυμμαχικής Επιτροπής των Παρισίων του 1946, καταλόγισε στη Γερμανία ότι οφείλει να καταβάλλει στην Ελλάδα:

– 7,1 δις δολάρια, αγοραστικής αξίας 1938, δηλαδή αξίας 108 δις ευρώ το 2010 χωρίς συνυπολογισμό των τόκων, που είναι επανορθώσεις για καταστροφές στις υποδομές κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής και οφείλονται στο ελληνικό δημόσιο.

– Το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο ύψους 3,5 δις δολαρίων, αγοραστικής αξίας 1938, δηλαδή αξίας 54 δις ευρώ το 2010 χωρίς συνυπολογισμό των τόκων. Το δάνειο αυτό, υπολογιζόμενο κάθε έτος, τόσο από την τράπεζα της Ελλάδας, όσο και από την γερμανική κρατική τράπεζα, προκάλεσε καθοριστικά την πείνα και τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς από την γερμανική κατοχή.

Η Γερμανία δεν έχει προβεί σε εξόφληση αυτών των αναγνωρισμένων οφειλών της προς την Ελλάδα, ενώ έχει εξοφλήσει όλες ανεξαιρέτως τις χώρες με τις οποίες βρέθηκε σε εμπόλεμη κατάσταση. Και τα δύο αυτά ποσά δεν έχουν παραγραφεί, ούτε μπορούν να παραγραφούν, γιατί είναι αναγνωρισμένες οφειλές με διεθνείς συμφωνίες και διεθνείς συμβάσεις και είναι αρκετή η έγγραφη απαίτησή τους από την  εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση. Εάν αυτό συνέβαινε και η γερμανική κυβέρνηση αρνιόταν την καταβολή τους, η όποια ελληνική κυβέρνηση θα στοιχειοθετούσε δικαίωμα προσφυγής στα διεθνή δικαστήρια και αναμφισβήτητης δικαίωσής της για την λήψη τους.

Η σχετική δανειακή συμφωνία του αναγκαστικού γερμανικού κατοχικού δανείου υπογράφηκε την 14/3/1942 από τους πληρεξούσιους της Γερμανίας και της Ιταλίας στην Ελλάδα, Άλτενμπουργκ και Γκίτζι. Η Ελλάδα δεν είχε προσκληθεί και δεν ήταν παρούσα. Στην Ελλάδα την ανακοίνωσε μετά από εννιά μέρες ο Άλτενμπουργκ με την ρηματική διακοίνωση 160/23-3-1942 και ο Γκίτζι με το σημείωμά του Νο4/6406/461/23-3-1942.

Συνέχεια

Τι θα ψηφίσουν οι Kanalistas στις 25 Ιανουαρίου;

Παραβατική συμπεριφορά αστυνομίας κατά την 6 Δεκέμβρη 2014

Μικρή συλλογή από παραβατικές συμπεριφορές ενστόλων.
Σκέφτεται ο ΣΥΡΙΖΑ να τα πάει στον εισαγγελέα;;;

 

 

mpatsos-kopela

 

Άνδρες των ΜΑΤ φορτώνουν μολότοφ σε τσάντα διαδηλωτή
https://www.youtube.com/watch?v=WNbcS4lRNNo

Ματατζής χτυπά διαδηλωτή δεμένο πισθάγκωνα με χειροπέδες
https://www.youtube.com/watch?v=DzYw8Gi1ViE

6 Δεκέμβρη 2014: Ομάδα ασφαλιτών στη Στουρνάρη και Πατησίων
https://www.youtube.com/watch?v=ByzxaG8GGlA


https://www.youtube.com/watch?v=6ktbCykgMlU

 

 

Εικόνα

27 Νοεμβρίου 2014. ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ. Όλοι στους δρόμους

APERGEIA-27-NOE-2014-COPY

Συνέχεια

Οι νεκροί του Πολυτεχνείου σύμφωνα με το πόρισμα Τσεβά

Επειδή μερικά φασιστάκια ακόμη και μετά από 41 χρόνια λένε ότι δεν υπήρξαν νεκροί :

Το πόρισμα Τσεβά είναι καταπέλτης….


victims-politexneio

….

α) Επισήμως ανακοινωθέντες νεκροί είναι οι ακόλουθοι:

1. Διομήδης Ιωάννου Κομνηνός, ετών 17, μαθητής. Εφονεύθη έξωθι του Πολυτεχνείου περί ώρα 22.15′ της 16.11.73. Βασίμως πιθανολογείται ότι δράστης του φόνου τούτου είναι ο προεκτεθείς Συνταγματάρχης.
2. Βασίλειος Παναγιώτου Φαμέλλος, ετών 26. Εφονεύθη εγγύς του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως περί ώρα 22.30′ της 16.11.73, βληθείς προφανώς υπό τίνος των εκ του υπουργείου πυροβολούντων.
3. Toril Engelend, σπουδάστρια, Νορβηγίς. Εφονεύθη εις την πλατείαν Αιγύπτου περί ώρα 23.30′της 16.11.1973 παρ’ αγνώστου δράστου.
4. Γεώργιος Ανδρέου Σαμούρης, σπουδαστής, ετών 22. Εφονεύθη υπ’ αγνώστου εις άγνωστον σημείον εξ επαφής περί το μεσονύκτιον της 16.11.1973 και το πτώμα του μετεφέρθη και απερρίφθη εις την διασταύρωσιν των οδών Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων (Κατάθεσις υπ’ αριθμ. 137).
5. Αλέξανδρος Ευστρατίου Σπαρτίδης, ετών 16, μαθητής. Εφονεύθη επί της οδού Κότσικα (παρόδου Πατησίων) την 10.20 ώραν της 17.11.1973, βληθείς υπό στρατιωτών εκ του κτιρίου του ΟΤΕ.
6. Μάρκος Δημητρίου Καραμάνης, ετών 23. Εφονεύθη ευρισκόμενος εις την επί της οδού Πατησίων και Αιγύπτου 1 πολυκατοικίαν την 10.30 ώραν της 17.11.1973, βληθείς ομοίως υπό στρατιωτών εκ του κτιρίου του ΟΤΕ.
7. Βασίλειος Καράκας, Τούρκος υπήκοος, ετών 43. Εφονεύθη εις την πλατείαν Αιγύπτου περί ώραν 13.00′ της 17.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος μάχης.
8. Δημήτριος Θεοφ. Θεοδώρας, ετών 6. Εφονεύθη επί της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας Ζωγράφου περί ώραν 13.30 της 17.11.1973, βληθείς υπό στρατιώτου ευρισκομένου έμπροσθεν του Ναού του Αγίου Θεράποντος.
9. Βασιλική Φωτίου Μπεκιάρη, ετών 17. Εφονεύθη ευρισκομένη εις την ταράτσα της επί της οδού Μεταγένους 8 – Νέος Κόσμος οικίας της περί ώρα 12.30′ της 17.11.1973, δεχθείσα εις την κεφαλήν της βλήμα αδέσποτον άρματος.
10. Γεώργιος Αλεξάνδρου Γεριτσίδης, ετών 48, εφοριακός υπάλληλος. Εφονεύθη ευρισκόμενος εν Ν. Λιοσίοις προς εκτέλεσιν υπηρεσίας περί ώραν 12.15′ της 17.11.1973 δεχθείς ομοίως βλήμα αδέσποτον άρματος μάχης εις την κεφαλήν.
11. Νικόλαος Πέτρου Μαρκουλής, ετών 25. Εφονεύθη παρά την πλατείαν Βάθης περί ώραν 11.00′της 17.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος μάχης.
12. Στυλιανός Αγαμ. Καραγεώργης, ετών 19, εργάτης. Ετραυματίσθη θανασίμως επί της οδού Πατησίων, έμπροσθεν του κινηματογράφου ΕΛΛΗΝΙΣ, περί ώρα 10.00′της 17.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος και απεβίωσεν εις το ΚΑΤ την 30.11.1973.
13. Ανδρέας Στεργίου Κουμπος, ετών 63. Ετραυματίσθη σοβαρώς διερχόμενος την οδό Καποδιστρίου περί ώρα 14.00′ της 18.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος και απεβίωσε την 30.1.1974.
14. Μιχαήλ Δημήτριου Μυρογιάννης, ετών 20. Εφονεύθη εις την διασταύρωσιν των οδών Πατησίων και Στουρνάρα περί ώραν 13.30′ της 18.11.73, βληθείς δια περιστρόφου εις την κεφαλήν και
15. Κυριάκος Δημητρίου Παντελάκης, ετών 45, δικηγόρος. Ετραυματίσθη σοβαρώς επί της οδού Γλάδστωνος περί ώραν 12.40′ της 18.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου επί της οδού Πατησίων άρματος και απεβίωσεν την 18.12.1973.

Συνέχεια

17 Νοέμβρη. Μια ακόμη στοιχειωμένη μέρα…

 

Αυτό το εικοσάλεπτο video έγινε πέρυσι (2013) από το blog kanali για τη μνήμη των 40 χρόνων από την εξέγερση και καταστολή της εξέγερσης της 17 Νοέμβρη του 1973.

Περιέχει ένα πολύ πλούσιο υλικό αποτελούμενο από κινηματογραφικές σκηνές, πάμπολλες φωτογραφίες, μουσικές και ηχητικά ντοκουμέντα.
Οι εικόνες μας μεταφέρουν στο εθνικοπατριωτικό κλίμα της δικτατορίας με τους χουντικούς, στην κατάληψη της Νομικής, στις οδομαχίες διαδηλωτών αστυνομίας, στην κατάληψη του Πολυτεχνείου με την τριήμερη πανελλήνια εξέγερση, στην στρατιωτική καταστολή της , αλλά και μετά όπου η χούντα έχει κερδίσει μεν στα όπλα αλλά έχει χάσει πολιτικά.
Όλα αυτά περνάνε μπροστά από τα μάτια μας με απόηχο τη  μουσική του παγκόσμιου και ελληνικού αντιπολεμικού και αντιφασιστικού κινήματος διαμαρτυρίας. Οι ήχοι από τις τρεις μέρες της εξέγερσης αλλά και από την καταστολή της, είναι επιβλητικοί.

Διάρκεια 20′:52″

 

 

 

Δες επίσης
Πολυτεχνείο 1973. Μια μαρτυρία ενός μαθητή… -► εδώ

 

Ξημέρωσε 5 Νοεμβρίου. Σύμφωνα με τον Σαμαρά όλη η Ελλάδα έχει δωρεάν WIFI Internet!!!

5 Νοέμβρη 2013  Αντώνης Σαμαράς : «Εγώ σήμερα μπορώ να υποσχεθώ ότι θα έχουμε σε όλη την Ελλάδα δωρεάν ασύρματο WiFi ίντερνετ σε ένα χρόνο».

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που φεύγει η τρόικα, που έχουμε ανάπτυξη, που είμαστε ανεξάρτητοι, που έχουμε δημοκρατία, που μειώνεται η ανεργία…….

Θαυμάστε στο video τον καθόλα αναξιόπιστο Σαμαρά με ποιο κουτσαβάκικο ύφος δουλεύει την νεολαία.

Πανηγυρικός του Προέδρου του Περιφερειακού Συμβουλίου Ιονίων Νήσων για την 28η Οκτωβρίου 1940

Moraitis_Christos

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ
στη δοξολογία για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940

Κυρίες και κύριοι καλημέρα και χρόνια πολλά σε όλους και όλες.

Θα μου επιτρέψετε να παραλείψω το πρωτόκολλο των ιεραρχικών προσφωνήσεων, γιατί συνήθως μέσα στην πολλή επισημότητα και τους τύπους πνίγεται η ουσία και χάνεται η ευκαιρία για μια πιο προσωπική , άρα και πιο ειλικρινή κατάθεση σκέψεων και προβληματισμών.

Σήμερα γιορτάζουμε μια ξεχωριστή μέρα. Είναι μέρα μνήμης ατομικής, αλλά προπάντων συλλογικής, ιστορικής, μέρα αφιερωμένη στον αγώνα εκείνων που πολεμώντας μας έδωσαν την ευκαιρία να καμαρώνουμε για άλλη μια σελίδα ηρωισμού του ελληνικού λαού. Σαν σήμερα πριν 74 χρόνια ένας ολιγάριθμος λαός όρθωσε ανάστημα απέναντι σε ισχυρότατους στρατούς και πολέμησε με απαράμιλλη γενναιότητα και ηρωισμό εναντίον υπέρτερων δυνάμεων επιδεικνύοντας φρόνημα, ηρωισμό, και πίστη στα ιδανικά της ελευθερίας της ανεξαρτησίας και της αυτοδιάθεσης των λαών.

Συνέχεια

Πρετεντέρης Ιούνιος 2009: «ΣΥΡΙΖΑ ο εκφραστής των Εξαρχείων»

pretenteris[1]

Γιάννης Πρετεντέρης
«Τα Νέα»
Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009, σελ. 3

«Με 4,7% των ψήφων και έναν ευρωβουλευτή, κάτω από το ποσοστό των τελευταίων βουλευτικών εκλογών, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο δεύτερος χαμένος των εκλογών της περασμένης Κυριακής μετά τη ΝΔ. Η επίδοση ήταν αναμενόμενη, αλλά όχι προδιαγεγραμμένη. Κατέστη αναπόφευκτη μόνο από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΝ και όλοι αυτοί που αποτελούν τον έναν ή τον άλλον εγκατέλειψαν το χώρο της ευρωπαϊκής, ανανεωτικής Αριστεράς για να υιοθετήσουν τη λογική, το στυλ, τη νοοτροπία και τη φρασεολογία αριστεριστικού γκρουπούσκουλου.

Υποθέτω ότι το αποτέλεσμα θα απασχολήσει πρωτίστως τον ίδιο το Συνασπισμό. Και αυτό, επειδή το μεγάλο ερώτημα που τίθεται είναι ο εαυτός του. Τι θέλει να είναι; Ο εκφραστής των Εξαρχείων και των περιθωρίων ή ο εκπρόσωπος μιας σύγχρονης αριστερής πρότασης; Το βέβαιο είναι ότι δεν μπορεί πλέον να πατάει σε δύο βάρκες. Και αυτό είναι ένα κορυφαίο ζήτημα ουσίας το οποίο χρειάζεται διευκρίνιση»

 

Άλλα ωραία του Πρετεντέρη
Οι προεκλογικές “προβλέψεις” του Πρετεντέρη για τις εκλογές 2012. -► εδώ

 

3o Φεστιβάλ νέων ΣΥΡΙΖΑ 2014 – ΙΛΙΣΙΑ

 

 

Παρουσίαση Μουσικό Πρόγραμμα

1η ημέρα Πέμπτη 2 Οκτ 2014

2η ημέρα Παρασκευή 3 Οκτ 2014

3η ημέρα Σαββάτο 4 Οκτ 2014

4η ημέρα Κυριακή 5 Οκτ 2014
Μουσικό Πρόγραμμα

4η ημέρα Κυριακή 5 Οκτ 2014
Ομιλίες    Maurizio Landini (FIOM)  –  Pablo Iglesias Turrión (Podemos)

4η ημέρα Κυριακή 5 Οκτ 2014
Ομιλία Τσίπρα

 

 

 

 

Μια βραδιά για τον Μιχαήλ Πρωτοψάλτη

Φίλοι του εκλιπόντος εκδότη του αναρχικού χώρου συναντήθηκαν απόψε στις 8:00μμ στο Nosotros για να τιμήσουν τη μνήμη του.

Παλιοί σύντροφοι και φίλοι τού πρόσφατα εκλιπόντος εκδότη του αναρχικού χώρου Μιχαήλ Πρωτοψάλτη, συγκεντρώθηκαν απόψε, στις 8.00, στον εναλλακτικό χώρο Nosotros (Θεμιστοκλέους 66 – Εξάρχεια) και ήπιαν ένα ποτό στη μνήμη του και, μιλώντας για το έργο του, αναπόλησαν στιγμές που έζησαν μαζί.

Η απουσία του Μιχαήλ ήταν αισθητή στην ταράτσα του Nosotros