Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι; – Ή αλλιώς, γιατί ήρθε η Μέρκελ στην Αθήνα;

Θα μπορούσε να απαντήσει κανείς ότι η Μέρκελ επισκέφθηκε την Ελλάδα επειδή το πακέτο μέτρων καθυστερούσε να κλείσει και χρειαζόταν πίεση στην τρικομματική κυβέρνηση – αυτός ήταν σίγουρα ο ένας λόγος. Όμως δεν είναι τυχαίο ότι η Μέρκελ ταξίδεψε μαζί με εκπροσώπους γερμανικών επιχειρήσεων, οι οποίοι συναντήθηκαν σε εκδήλωση του Ελληνογερμανικού Επιμελητηρίου υπό την αιγίδα του προέδρου κ. Μιχάλη Μαϊλλη με εκλεκτούς Έλληνες επιχειρηματίες, τον πρόεδρο του ΣΕΒ, διευθύνοντες συμβούλους στρατηγικής σημασίας ΔΕΚΟ (ΟΤΕ, ΔΕΗ), γερμανικών επιχειρήσεων, ελληνικών τραπεζών κ.λπ. Όλα καλά λοιπόν, θα συμπέραινε κανείς: αναζητούνταν επιχειρηματικές συμφωνίες για επενδύσεις με σκοπό την προώθηση της «ανάπτυξης».

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ «ΜΟΝΟΔΡΟΜΟ» ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ «ΜΟΝΟΔΡΟΜΟ» ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

της Νάντιας Βαλαβάνη

Δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ της Κυριακής, 13.2.2011

 

Από τέλος Ιανουαρίου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό βρίσκεται σε εξέλιξη μια πρωτοβουλία για τη συγκρότηση μιας διεθνούς Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) για το «άνοιγμα» των συμβάσεων και τη διερεύνηση των στοιχείων που συγκροτούν το ελληνικό χρέος κατά τα πρότυπα των θεσμικών ή άτυπων επιτροπών που λειτούργησαν στο παρελθόν. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μας παρουσιάζουν ιδίως οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, από τη Ρωσία μέχρι το Εκουαδόρ. Είναι γνωστό ότι η λειτουργία τέτοιων Επιτροπών κατέληξε στον εντοπισμό του λεγόμενου «απεχθούς» τμήματος του χρέους – στις πιο πρόσφατες περιπτώσεις, αυτό κυμάνθηκε από το μισό έως και τα τρία τέταρτα του συνολικού του ύψους -, στην άρνηση πληρωμής του και σε αντίστοιχο δραστικό «κούρεμα» μετά από διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Μέσω των ΕΛΕ ουσιαστικά δρομολογήθηκαν διαδικασίες για μια ριζική και ριζοσπαστική «αναδιάρθρωση» του χρέους με πρωτοβουλία όχι των δανειστών (ελεγχόμενη πτώχευση) αλλά των ίδιων των κυβερνήσεων των χωρών, επιτρέποντας σε χώρες που βρίσκονταν πεσμένες στα γόνατα να σηκωθούν όρθιες και στους εργαζόμενους τους να μπορούν ξανά να ελπίζουν και να αγωνίζονται για το μέλλον: Καθώς την πρωτοβουλία είχαν οι δανειοδοτημένοι, το «κούρεμα» δεν συνοδεύτηκε από μακρόχρονα προγράμματα λιτότητας.  

          Έγινε δηλαδή το αντίθετο απ’  αυτό που προϋποθέτει η σημερινή, «άτυπη» ακόμα, συζήτηση για «αναδιάρθρωση» με «επιμήκυνση» και  «μερικό κούρεμα», που διεξάγεται στο σκοτάδι, κεκλεισμένων των θυρών, ανάμεσα στην Ελληνική κυβέρνηση, την Τρόικα, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ με πρωτοβουλία των δανειστών, καθώς οι αριθμοί «δε βγαίνουν» με τίποτα. Οποιαδήποτε τέτοια διευθέτηση προορίζεται να συνοδεύεται από ένα «αέναο» ελληνικό μνημόνιο, συμπληρωματικό στους στόχους συνταγματοποίησης του νεοφιλελευθερισμού που επιδιώκει το Γερμανο-γαλλικό Διευθυντήριο της ΕΕ  για όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης.  Μ΄ ένα τέτοιο μπακγκράουντ ένα «απλό» δημοκρατικό αίτημα, όπως η δημιουργία ΕΛΕ, μπορεί να περικλείει μια εκρηκτική ανατρεπτική δυναμική.

          Η υποδοχή της πρωτοβουλίας τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό υπήρξε εξαιρετικά ενθαρρυντική. Έχει ενδιαφέρον όμως το γεγονός ότι, έχοντας μάθει να σκεφτόμαστε με ένα συγκεκριμένο τρόπο, κάποιοι από τους ανθρώπους στους οποίους απευθυνόμαστε για υπογραφή και συμμετοχή στη διεκδίκηση αυτής της υπόθεσης βάζουν το ερώτημα «ποιο κόμμα βρίσκεται πίσω απ’  αυτή την πρωτοβουλία». Και ίσως κάποιοι νομίζουν ότι η απάντηση μας – «κανένα κόμμα, άνθρωποι απ’  όλους τους πολιτικούς χώρους» – δεν είναι ειλικρινής. Όμως πράγματι, η πρωτοβουλία αυτή αποφασίστηκε μετά από πρόταση των καθηγητών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου Κώστα Λαπαβίτσα και Στάθη Κουβελάκη σε σύσκεψη, παραμονές Χριστουγέννων, του Αριστερού Βήματος, ενός χώρου με λίγο παραπάνω από μισό χρόνο ζωής, στο πλαίσιο του οποίου από το περασμένο καλοκαίρι συναντιούνται συζητώντας και επιχειρώντας κοινές δράσεις άνθρωποι απ’  όλα τα ρεύματα της Αριστεράς. Ενώ η επείγουσα πολιτική ανάγκη για τη δημιουργία μιας τέτοιας επιτροπής πρωτοδιατυπώθηκε μέσα κι έξω από τη Βουλή πριν απ’  όλους από τους βουλευτές Σοφία Σακοράφα και Παναγιώτη Λαφαζάνη, καθώς και από τον Αλέκο Αλαβάνο. Αυτή την περίοδο το κείμενο που καλεί για το συνταγμένο «άνοιγμα» του ελληνικού χρέους υπογράφεται «ενδεικτικά» από άντρες και γυναίκες, πολιτικούς και  οικονομολόγους, δημοσιογράφους, ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, συνδικαλιστές και συνταγματολόγους, μαχητικούς δημάρχους και πανεπιστημιακούς, γνωστούς για το ρόλο τους στις διεργασίες στην ελληνική κοινωνία – και ανεξάρτητα από τις ιδιαίτερες πολιτικές τους εντάξεις. Αλλά και από το εξωτερικό, από το Νόαμ Τσόμσκυ μέχρι τη Μάρτα Χάρνεκερ, από το Λόταρ Μπίσκι μέχρι τον Αλμπέρτο Ακόστα, συγκεντρώνει ήδη ανθρώπους που μπορούν να εξασφαλίσουν σημαντική αγωνιστική πολιτική στήριξη σε συνδυασμό με την τεχνογνωσία «έρευνας» του χρέους.    

          Στη συνέχεια θα βρεθούμε αντιμέτωποι, βέβαια, με το πλέον κρίσιμο κριτήριο για την επιτυχία αυτής της υπόθεσης: Αν θα γίνει δυνατόν να συνδεθεί με τις υπαρκτές πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες, αν θα μπορέσει να πάρει τη μορφή ενός πραγματικού κινήματος που να υπερβαίνει τα όρια καθεμιάς ξεχωριστά. Ένα τέτοιο κίνημα θα έχει συμπεριλάβει στις κεντρικές διεκδικήσεις κάθε χώρου τη διαφανή και συνταγμένη διερεύνηση του χρέους ως μια απάντηση από και προς όφελος  της μεγάλης εργαζόμενης πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας, και πριν απ’  όλα των νέων ανθρώπων, στον καταστροφικό  «μονόδρομο» βίαιης αποδόμησης και παρακμής κάθε ζωντανού στοιχείου στη χώρα μας, με πρώτους τους ίδιους τους ανθρώπους, του Μνημόνιου.

.

Δες επίσης και στου Έφηβου την Σοφία Σακοράφα να ζητά το ίδιο –> εδώ

 

 

Μετά;


Άρθρο του Θοδωρή Δρίτσα στην Αυγή της Κυριακής, 31/10/2010

Θέλω να πιστεύω ή -πιο σωστά- είμαι βέβαιος πως, για τα αριστερά ψηφοδέλτια σε όλη την Ελλάδα, τα εκλογικά αποτελέσματα θα είναι καλύτερα απ’ ό,τι καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις. Άλλωστε, λίγο-πολύ αυτό συμβαίνει πάντα. Χρειάζεται βέβαια, αυτήν την τελευταία εβδομάδα που απομένει, να ενταθούν οι προσπάθειες και να γίνουν σαφέστερα τα μηνύματα που εκπέμπονται. 

Συνέχεια

Ο ΣΥΝ διασπά τον ΣΥΡΙΖΑ

του Περικλή Κοροβέση


Η Αυγή της περασμένης Κυριακής (3/10/10) δημοσίευσε ένα ψυχολογικό πορτρέτο του Αλέκου Αλαβάνου που έφερνε τα βαριά υπογραφή του φίλου και συντρόφου μου Αριστείδη Μπαλτά. Μπορούμε να υποθέσουμε πως αυτή η ανάλυση δεν εκφράζει μόνο τον Αριστείδη, αλλά απηχεί μια ατμόσφαιρα που υπάρχει στην ηγεσία του ΣΥΝ.

Ψυχαναλυτής δεν είμαι για να κρίνω αν αυτή η ανάλυση στηρίζεται σε επιστημονικά κριτήρια. Αυτό που ξέρω είναι πως ψυχανάλυση από μακριά δεν γίνεται. Άρα, η δικιά μου ανάγνωση θα είναι πολιτική και θα στηρίζεται στις εντελώς προσωπικές μου παρατηρήσεις για την «πολιτική Αλαβάνου», όλο αυτό το διάστημα της συνεργασίας μας, καταθέτοντας και την εμπειρία μου από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό που με εντυπωσίασε στον Αλαβάνο ήταν ο καθαρός πολιτικός του λόγος, σταθερά αντικαπιταλιστικός, μακριά από τα κομματικά κλισέ, ευλυγισία στα επιχειρήματα και πάντα μέσα σε πλαίσιο αυστηρών αρχών. Και από την αρχή μου είχε μπει το ερώτημα: πώς μπορεί να χωράει αυτός ο άνθρωπος στον ΣΥΝ;

Συνέχεια

Η κυβέρνηση ΔΕΝ έχει την δημοκρατική νομιμοποίηση γι’ αυτή την πολιτική!!!

 

Πληθαίνουν οι φωνές που αναφέρονται στην έλλειψη της δημοκρατικής νομιμοποίησης από αυτήν την κυβέρνηση για το που οδηγεί την χώρα.
Έτσι είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν οτι για να μπορέσει η κυβέρνηση να συνεχίσει αυτήν την πολιτική πρέπει ή να κάνει εκλογές παρουσιάζοντας το νέο πρόγραμμα της ή πρέπει να κάνει δημοψήφισμα για τα μέτρα που σκοπεύει να εφαρμόσει.
Σε αντίθετη περίπτωση δεν νομιμοποιείται να εφαρμόζει μια πολιτική που δεν έχει καμία σχέση με αυτήν που ο λαός κλήθηκε να ψηφίσει. 

Στις 3 Μαρτίου 2010, σε αυτό εδώ το blog, με τίτλο «Εκλογές Τώρα«, γράφαμε :

Ο λαός του έδωσε  την εξουσία επειδή υποσχέθηκε παροχές που τελικά δεν μπορεί να κάνει. Αυτά που υποσχέθηκε δεν έχουν σχέση με αυτά που τώρα εξαγγέλλει. Δεν είναι λοιπόν μια νόμιμη κυβέρνηση, αν ισχύει το δόγμα ότι το κόμμα που κερδίζει τις εκλογές  σχηματίζει κυβέρνηση για να υλοποιήσει τις προεκλογικές του εξαγγελίες.
https://kanali.wordpress.com/2010/03/03/electionnow2009/

~~~

Έκτοτε πολλά ακούστηκαν με το φαινόμενο της αντίδρασης να πυκνώνει όσο περνάνε οι μέρες.  Στις 8 Μαρτίου 2010 διαβάζουμε στην εφημερίδα «δρόμος της Αριστεράς» σε άρθρο με τίτλο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» :

Συνέχεια