Ποιοι βοήθησαν τα Γερμανικά κατοχικά στρατεύματα στην Ελλάδα. Κρατικές και παρακρατικές οργανώσεις

Το έχεις βάρος να ανήκεις σε μια παράταξη που ο ομφάλιος της λώρος έχει διασυνδέσεις  με όχι και τόσο περήφανες για εσένα στιγμές.
Δύσκολη η γέννα της δεξιάς στην Ελλάδα.
Προσπαθεί ο ποιητής να την ξεχάσει.

Ανιστόρητα υπερηφανεύονται  ότι στην κατεχόμενη από την Γερμανία Ελλάδα, τα στρατεύματα της Γερμανικής Κατοχής δεν έλαβαν βοήθεια είτε κεντρική είτε από οργανωμένες παρακρατικές ομάδες σε αντίθεση με άλλες χώρες της βόρειας Ευρώπης που βοήθησαν ποικιλοτρόπως τα στρατεύματα κατοχής.

Το μεγάλο πλήθος του Ελληνικούς λαού με ηγέτη το ΕΑΜ ΕΛΑΣ πολέμησε με επιτυχία τον Γερμανικό στρατό κατοχής σε σημείο να έχει απελευθερωμένο και υπό την προστασία του το 1/3 των Ελληνικών εδαφών

Στον αντίποδα και επειδή πάντα και παντού υπάρχουν προδότες, ο Γερμανικός στρατός κατοχής βρήκε αμέριστη συμπαράσταση σε δύο στρατιωτικά παραστρατιωτικά μορφώματα προδοτών.
Το ένα ήταν τα  Τάγματα Ασφαλείας που τα ίδρυσε ο δωσίλογος τότε «πρωθυπουργός» Ιωάννης Ράλλης,  πατέρας του μετέπειτα προέδρου της Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη.
Το άλλο ήταν η οργάνωση Χ, γνωστοί και σαν Χίτες και αποτελείτο από  τα απομεινάρια του Ζέρβα.

Οι Ταγματασφαλίτες και οι Χίτες επανδρωμένοι από Έλληνες προδότες συνέδραμαν τους Γερμανούς ενάντια στο ΕΑΜ ΕΛΑΣ και τους βοήθησαν στις διάφορες εκκαθαρίσεις πληθυσμών (Εβραίων, και διαφόρων χωριών όπως Καλάβρυτα, Δίστομο κλπ)

Kanaliotis

Τα Τάγματα Ασφαλείας

853882

Τα Τάγματα Ασφαλείας (ή αλλιώς Γερμανοτσολιάδες ή Ταγματασφαλίτες) ιδρύθηκαν το 1943 από την ελληνική κυβέρνηση-μαριονέτα του Ιωάννη Ράλλη κατά τη Γερμανική κατοχή. Ήταν στρατιωτικές ομάδες που δημιουργήθηκαν με σκοπό την υποστήριξη των γερμανικών δυνάμεων κατοχής.

Συνέχεια

Το Μπλόκο της Κοκκινιάς. Πέμπτη 17 Αυγούστου 1944

Μια μέρα αντιφασιστικής μνήμης…

 

 

Κοντά στις 2:30 το πρωί ξεκινά το δράμα της ομαδικής σφαγής που θα ακολουθήσει όταν ανέβει ο ήλιος ψηλά. Δεκάδες γερμανικά καμιόνια περικυκλώνουν τις γύρω περιοχές που περικλείουν την Κοκκινιά, από Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί και Ρέντη μέχρι Κερατσίνι, Φάληρο και Πειραιά, ο κλοιός σφίγγει. Μαζί με τους Ναζί κατακτητές καταφθάνει στην προσφυγούπολη του Πειραιά, τη «Μικρή Μόσχα», όπως είχαν βαπτίσει την Κοκκινιά, και το μηχανοκίνητο τμήμα του δοσίλογου Ν. Μπουραντά. Περί τους 3.000 βαριά οπλισμένους με πολυβόλα, όλμους, μυδράλια, ταχυβόλα, αυτόματα, Γερμανούς και Έλληνες ταγματασφαλίτες κυκλώνουν την πόλη που εκείνη την ώρα κοιμάται.
Μετά τις 6:00 π.μ. ακούγονται τα «χωνιά» στους δρόμους της Κοκκινιάς. Όχι τα χωνιά της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ που καλούσαν κάθε τόσο τον Κοκκινιώτικο λαό σε αντίσταση και του έδιναν κουράγιο, μα τα χωνιά των ταγματασφαλιτών: «Προσοχή-προσοχή! Σας μιλάνε τα τάγματα ασφαλείας. Όλοι οι άνδρες από 14-60 ετών να πάνε στην πλατεία της Οσίας Ξένης για έλεγχο ταυτοτήτων. Όσοι πιαστούν στα σπίτια τους θα τουφεκίζονται επί τόπου». Πανικός σε κάθε σπίτι και σε κάθε δρόμο της πόλης. Μερικοί κρύβονται όπως-όπως σε στέγες, καταπακτές, πηγάδια, όπου βρουν. Με υποκόπανους γκρεμίζονται οι πόρτες των φτωχών παραγκόσπιτων και με βρισιές και κλωτσιές σέρνονται κυριολεκτικά προς τον τόπο του Μαρτυρίου, εκατοντάδες συμπολίτες μας αγωνιστές. Αρκετοί ήταν εκείνοι που δεν υπάκουσαν στην εντολή και εκτελέστηκαν επί τόπου στα σπίτια τους.
Οι γυναίκες με τα παιδιά κλαίνε και οδύρονται ακολουθώντας με αγωνία τους δικούς τους ανθρώπους. Οι Γερμανοί αρχίζουν να καίνε τα σπίτια. Οι ταγματασφαλίτες μπαίνουν στα σπίτια και αρπάζουν ότι βρουν, καταστρέφουν, καίνε, βρίζουν και χτυπούν τα γυναικόπαιδα. Η μικρή αντίσταση που πρόλαβαν να δεχτούν από ομάδες ΕΛΑΣιτών πνίγεται στο αίμα. Οι πρώτοι νεκροί πέφτουν σε διάφορους δρόμους.
Γύρω στις 8.00 π.μ. η πλατεία της Οσίας Ξένης, αλλά και οι γύρω δρόμοι, έχουν γεμίσει από κόσμο. Περίπου 25.000 άτομα. Χωρίζονται κατά ομάδες σε πεντάδες με κενά μεταξύ τους για να μπορούν οι δήμιοι και να υποδεικνύουν όποιον θέλουν. Η εντολή είναι να κάθονται γονατιστοί με ψηλά το κεφάλι. Η ζέστη αφόρητη και αρκετοί είναι αυτοί που λιποθυμούν και ζητούν εναγωνίως λίγες σταγόνες νερό. Όσες γυναίκες προσπαθούν να πλησιάσουν τους κρατούμενους προσφέροντάς τους από τις πήλινες στάμνες λίγο νερό, κακοποιούνται μπροστά σε όλους.