Τη γιαγιά και τα μάτια σας

Τηλεφώνησα στον φίλο μου τον Κώστα. Είχαμε πολλές μέρες να τα πούμε.

Την τελευταία φορά που μιλήσαμε, μου είχε πει οτι πήγαινε κατά διαβόλου και η δική του δουλειά αλλά και της γυναίκας του, αλλά το πάλευαν.  Επιστήμονες και ελεύθεροι επαγγελματίες και οι δύο, δούλευαν 12 ώρες το λιγότερο την ημέρα ο καθένας τους και έβγαζαν αρκετά χρήματα ώστε να τους κατατάσσεις στους μικρομεσαίους ή ακόμη και στη μεσαία τάξη.

Σήμερα, μου είπε ότι, πλέον δεν παλεύεται, το έχουν πάρει απόφαση και οι δύο και έχουν στρέψει αλλού το ενδιαφέρον τους : Στην γιαγιά.
Μην κρυώσει η γιαγιά, να τρώει καλά η γιαγιά, να κρατιέται δυνατή η γιαγιά. Έχει γίνει το κέντρο προσοχής του σπιτιού.

Η σύνταξή της, έστω και πετσοκομμένη,  είναι το μόνο σίγουρο εισόδημα της οικογένειας. Της έχουν δηλώσει σαφώς ότι αν κάνει κανένα αστείο και πεθάνει δεν υπάρχει περίπτωση να την θάψουν. Θα την βαλσαμώσουν…

Αυτά τα ωραία από τον Κώστα.