Σωτήρης Πέτρουλας (1943 – 1965) – 22 Ιούλη 1965

Εισαγωγή

01-petrou1

Γιατί, αλήθεια, τέτοια αδιαφορία, που να φτάνει στα όρια της περιφρόνησης της ιστορίας;
Γιατί να πηγαίνουν χαμένες τόσες θυσίες γενιών, χωρίς τη στοιχειώδη απονομή φόρου τιμής.

Πόσοι από εμάς άραγε γνωρίζουν ότι ο Σύλλογος Φοιτητών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, ονομάζεται «Σωτήρης Πέτρουλας»;

Ποιος ήταν, όμως, τελικά ο Πέτρουλας και ποια η συνεισφορά του στο γράψιμο της ιστορίας;

Ερωτήματα, που για χρόνια ολόκληρα ουδείς σε αυτό το Πανεπιστήμιο αξιώθηκε να απαντήσει. Γεγονότα που τιμούν ανθρώπους και ιδανικά και κανείς δε βρέθηκε να μνημονεύσει. Μια λησμονιά χρόνων δε μπορεί παρά να σε αφυπνίσει. Ένα χρέος και μια υποχρέωση μαζί, που σε καλούν να ξυπνήσεις μνήμες, να προσφέρεις κι εσύ το δικό σου λιθαράκι στην αξία της θυσίας και του αγώνα.
Γιατί ο Πέτρουλας, αν και ήταν εικοσιτριών ετών φοιτητής, έγραψε ιστορία.

Την ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς.

Την ιστορία της Δημοκρατίας.

Έστω και τώρα, 36 χρόνια μετά, ας διαβάσουμε δυνατά το συγκλονιστικό τότε… Ας μάθουμε το γιατί και το πως. Την αξία των ιδανικών και το κόστος της θυσίας. Την προσφορά του αγώνα και το κέρδος του αίματος, που σίγουρα έπιασε τόπο.

Αλλά γιατί άραγε να πληρώνουμε πάντα τους «φονιάδες» με νεανικό αίμα για να μας αφήνουν ήσυχους;

Σωτήρη Σ’ ευχαριστούμε…

 

Συνέχεια

Φλερτάροντας με τον θάνατο

Του Γιώργου Αυγερόπουλου*

*Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα Exandas Documentaries

Έχω καλύψει συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία σε διάφορα μέρη του κόσμου εκτός της Ελλάδας, όπως στην Αργεντινή, την Ιταλία, τη Βολιβία και το Μεξικό. Ειδικά στο Μεξικό οι αστυνομικοί, όπως γνωρίζουν πολλοί, θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι.

Όμως αυτό που έζησα και κατέγραψα τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου χθες Τετάρτη 29.6 στο Σύνταγμα ξεπερνάει σε αγριότητα κάθε όριο. Η Ελληνική Αστυνομία παίρνει δίκαια και με διαφορά το βραβείο βαρβαρότητας. Μιας βαρβαρότητας που καμία σχέση δεν είχε με καταστολή, αλλά ήταν ένα συνεχές φλερτ με τον θάνατο.

Από θαύμα δεν θρηνήσαμε νεκρούς. Και ο κ. Παπουτσής θα πρέπει να ανάψει λαμπάδα στον Θεό που πιστεύει, καθώς μόνο στην καλή του τύχη θα πρέπει να αποδοθεί το γεγονός ότι δεν απολογείται σήμερα για θύματα.

Το σχέδιο εκκένωσης της πλατείας Συντάγματος τις δύο τελευταίες μέρες ήταν ένα «γιουρούσι», όπως εύστοχα παρατήρησε ο Αϊμάν, Ισπανός δημοσιογράφος που εργάζεται για το Al Jazeera. Ένα γιουρούσι εναντίον όλων και όποιον πάρει ο χάρος. «Μα καλά, τι αστυνομία είναι αυτή που έχετε;» με ρώτησε αγανακτισμένος. «Είστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον ακόμα» μου είπε με νόημα χαμογελώντας.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Περίπου στις 13.30 υπάρχει πολύς κόσμος συγκεντρωμένος μπροστά από τη Βουλή. Δεν είναι κουκουλοφόροι. Δεν πετάνε πέτρες. Είναι γέροι, νέοι, γυναίκες, άντρες, φοιτήτριες και φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι που φωνάζουν συνθήματα, ρίχνουν τη γνωστή μούντζα προς το κοινοβούλιο και οι πιο θερμόαιμοι μπροστά – μπροστά άντε να εκτοξεύουν καμιά βρισιά εναντίον των αστυνομικών και να κουνάνε τα κιγκλιδώματα που έχουν στηθεί μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Τίποτα το σημαντικό δηλαδή που να δικαιολογεί αυτό που θα ακολουθήσει.

 

Συνέχεια

Ένας χρόνος από τον Δεκέμβρη του 2008 (Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος)

 

     Πέρυσι στις 6 Δεκεμβρίου 2008 ημέρα Σάββατο, μια παρέα από δεκαπεντάχρονα παιδιά γιόρταζαν την ονομαστική γιορτή του φίλου τους Νίκου, στα Εξάρχεια. Αυτή η παρέα (κατά άλλους ήταν κάποια άλλη παρέα εκεί δίπλα τους) βρέθηκε κάποια στιγμή να έχει φραστική αντιμαχία με έναν ειδικό φρουρό της Ελληνικής Αστυνομίας. Αυτός (ο ειδικός φρουρός της ελληνικής αστυνομίας) τράβηξε το πιστόλι του, τους πυροβόλησε και έτσι απλά, με συνοπτικές διαδικασίες, στις εννέα παρά πέντε Σάββατο βράδυ στα Εξάρχεια, σκοτώθηκε ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος ή ο “Gregory”, όπως τον φώναζαν οι συμμαθητές του.  
Συνέχεια