Πως έγινε το θαύμα του «χρυσού αιώνα» στην αρχαία Αθήνα

germany-brandenburg1

Όταν αποφασίστηκε να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες στα στενά της Σαλαμίνας, σύμφωνα με το σχέδιο του Θεμιστοκλή, οι Αθηναίοι εγκατέλειψαν την Αθήνα. Οι Πέρσες πριν την  ναυμαχία κατέλαβαν την άδεια πόλη, την λεηλάτησαν και έκαψαν μεγάλο μέρος της. Μετά την νίκη τους οι Αθηναίοι έπρεπε να γιορτάσουν σε μια πόλη κατεστραμμένη  με τους ναούς στο λόφο της Ακρόπολης να είναι κατάμαυρα ερείπια.

Ταυτόχρονα η νίκη των Ελλήνων ενάντια στους Πέρσες προσέδωσε αίγλη στους Αθηναίους που αναγνωρίστηκαν ως ηγέτες της νίκης από τις περισσότερες πόλεις. Αυτή η κατάσταση βόλευε τους Αθηναίους και φρόντισαν να διαδίδουν με διάφορους τρόπους τον μύθο ότι οι Πέρσες θα ξανάρθουν ώστε να διατηρούν ανάμεσα στους Έλληνες την αναγνώριση της μεγάλης δύναμης αλλά και τον φόβο. Κάτω από αυτόν τον μύθο έκτισαν μια συμμαχία που κατάφεραν να συμμετέχουν οι περισσότερες πόλεις εκτός από την Σπάρτη και τους λίγους δορυφόρους της. Με την συμμαχία αυτή οι Αθηναίοι ανέλαβαν να προστατεύουν τις πόλεις μέλη από τους Πέρσες και οι πόλεις είχαν την υποχρέωση να καταβάλουν ως αντίτιμο μια πολύ βαριά φορολογία. Όταν πέρασε λίγος χρόνος οι πόλεις κατάλαβαν ότι η συμμαχία ήταν υποχρεωτική και δεν θα μπορούσαν να μην πληρώνουν τους φόρους όχι γιατί θα ήταν οι Πέρσες που θα τους δημιουργούσαν το πρόβλημα αλλά οι …Αθηναίοι.

Ξαφνικά η Αθήνα άρχισε να ακμάζει με γοργούς ρυθμούς, η ανοικοδόμησή της ήταν ταχύτατη και λαμπροί ναοί και αγάλματα άρχισαν να κοσμούν την πόλη. Μόνο λίγα χρόνια μετά τους Περσικούς πολέμους η Αθήνα δεν θύμιζε με τίποτα την έρημη καμένη πόλη του πολέμου αλλά ήδη είχε ξεκινήσει μια περίοδος ευημερίας που έμεινε γνωστή ως «χρυσούς αιώνας».  Αυτή η ξαφνική προκοπή της πόλης δημιούργησε στους συμμάχους την άχρηστη υποψία ότι οι φόροι τους αντί να πηγαίνουν στο ταμείο της συμμαχίας πήγαιναν στην ανοικοδόμηση της Αθήνας, πράγμα που ακριβώς έτσι ήταν, αλλά πλέον δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα.

 


Αυτή η ιστορία είναι αφιερωμένη σε όσους πιστεύουν ότι μια πόλη ή σήμερα ένας λαός ή ένα κράτος μπορεί να είναι πλούσιο μόνο από την εργασία των προκομμένων κατοίκων του. Προφανώς εκμεταλλεύεται άλλους λαούς. Δεν είναι δυνατόν η υπεραξία που παράγεται από ένα άτομο να μπορεί να δώσει σημαντικό πλούτο σε αυτό το άτομο μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα. Χρειάζεται η εργασία πολλών για να δώσουν πλεόνασμα ζηλευτού πλούτου σε λίγους. Επειδή δε κανένας δεν είναι κορόιδο να χαρίζει μια σημαντική υπεραξία που παράγεται από την εργασία του, πάντα δημιουργούνται διάφορα διλήμματα και εκβιασμοί όπως στην σημερινή ιστορία το «θα έρθουν ξανά οι Πέρσες» ή στην σύγχρονη εποχή το «είστε τεμπέληδες και διεφθαρμένοι» κλπ κλπ

 

Στην ουσία η στρατιωτική ισχύς είναι αυτό που στο τέλος θα εμφανιστεί σαν το μόνο σοβαρό επιχείρημα.

 
Καναλιώτης