Μια άλλη άποψη της πλατείας

Οι νύχτες στο Σύνταγμα είναι ο,τι καλύτερο συμβαίνει στην Αθήνα


.

Της Μαρίας Πετρίτση
από την εφημερίδα «δρόμος της Αριστεράς«

.

.

Τον τελευταίο καιρό τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μου με ξαφνιάζουν κάθε μέρα και πιο πολύ. Όλο και πιο δυσάρεστα. Φτάσαμε στον Ιούλιο του 2011 και τίποτε στον ορίζοντα δεν μου φαίνεται φωτεινό –νιώθω σαν να οδεύουμε προς το τέλος του κόσμου. Το καλοκαίρι μου αγκομαχά. Η χώρα μου ψυχορραγεί, το μέλλον με βαραίνει σαν μαύρο σύννεφο ή σαν διπλός πέλεκυς που κρέμεται πάνω από το ζαλισμένο μου κεφάλι. Το αύριο μοιάζει με αγχόνη που περιμένει να μου στρίψει το λαιμό. Απελπισία.

Κάθε βράδυ, σχεδόν, εδώ και ενάμιση μήνα, περνάω τη ζωή μου ανάμεσα στις δύο πλατείες. Για την ακρίβεια, στην ίδια πλατεία περιφέρω την μελαγχολία μου, πότε στο πάνω μέρος και πότε στο κάτω της. Η πλατεία Συντάγματος, με τα δύο επίπεδά της, μου θυμίζει ζωντανό οργανισμό. Όχι μεταφορικά -κυριολεκτικά εννοώ. Το κεφάλι και τα πόδια. Η καρδιά και οι πνεύμονες. Οι λέξεις και οι σκέψεις δεμένες μεταξύ τους με την ίδια θαυμαστή κόλλα της ύπαρξης.

Με έρωτα για την ζωή, με πείσμα ενάντια στον θάνατο. Και αυτό μου φαίνεται σπουδαίο.

Συνέχεια

Φέρε εδώ τη μπάλα τρομοκράτη!!! (Απ’ την πλατεία στο δρόμο)

Φέρτην εδώ παιδί μου τη μπάλα… Σου δίνει, είπες, χαρά, μα γι’ αυτό σου την παίρνω, θα ζητάς περισσότερα με τη χαρά, θα θέλεις και φαγητό, και ξεκούραση, που σημαίνει πως θα σκέπτεσαι κιόλας, και μετά ξέρουμε τι γίνεται σαν σκέπτεσαι εσύ, κατάλαβες;…

Εσύ, άσε κάτω το βιβλίο αυτό, θα ‘χεις απορίες ύστερα, ούτε το τραγούδι τούτο χρειάζεται ν’ ακούς….

Και συ κυρά, τη γλάστρα πέταξέ την αμέσως απ’ το παράθυρο…. σε κάνει να θυμάσαι, να σου ‘ρχονται πεθυμιές…..

Όχι δεν είναι δικός σου  ο χρόνος, εσύ ειδικά δε μας χρειάζεσαι στη δουλειά, περισσεύεις, έχασες επομένως το δικαίωμα να ζεις, ορίστε λοιπόν κάτι που θα σε κάνει να ονειρεύεσαι σωστά, ενώ τ’ άλλα τα όνειρα με τα μάτια ανοιχτά, είναι επικίνδυνα ….

Φύγε κι εσύ γέρο απ’ τον ήλιο… πώς είπες, είναι ολουνών ο ήλιος, κάνεις λάθος, δεν είναι ολουνών ο ήλιος, γιατί αν ήταν έτσι, θα λιάζονταν όλοι….

Δικαιοσύνη, είπες, πως θες, ακόμα δεν έμαθες πως είναι τυφλή, άσε λοιπόν τα αδύνατα, εμείς είμαστε δω για σένα, δούλευε μη βρεθείς κιόλας απέναντι….

Καλύτερα ήταν τις παλιές μέρες, είπες, δηλαδή τι εννοείς, να γυρίσουμε πίσω, άρα θες ν’ ανατρέψεις τα καινούργια, να γίνεις επαναστάτης δηλαδή, αυτό θες τρομοκράτη, αυτό θες λοιπόν, να ελπίζεις…

Η ελπίδα φίλε κάνει κακό, τόσο όσο κι η γνώση, ανοίγει η όρεξη έτσι, αυξάνουν οι απαιτήσεις, σε φέρνουν σε δρόμους επικίνδυνους για μας, γιατί τότε μαθαίνεις να μισείς, ναι, για εμάς αυτός ο δρόμος των δικών σου ελπίδων και της γνώσης είναι επικίνδυνος, γιατί τότε θα βρεις και τους άλλους, θα βρεις και τον τρόπο, κι απ’ την πλατεία θα βρεθείς στο δρόμο με τη γροθιά ψηλά πρώτα και μετά…

 

 

 

Πηγή το blog του Αντώνη Κακαρά –> εδώ