Καρβάλιο: «Αν ήξερα πού θα έφτανε η Πορτογαλία δεν θα έκανα την Επανάσταση των Γαρυφάλλων»

 

Θυμάμαι, ήταν ένα βράδυ γύρω στο 1980 στην Αθήνα, καθόμουν σε μια από τις πρώτες θέσεις στο θέατρο Γκλόρια στην Ιπποκράτους 7  και στην σκηνή ο Οτέλο ντε Καρβάλιο, στρατιωτικός καριέρας από 12 χρονών στην στρατιωτική ακαδημία της Πορτογαλίας, να μου εξηγεί πώς μέσα από την δουλειά του σαν στρατιωτικός στις αποικίες της Πορτογαλίας ξεκίνησε σιγά σιγά να συνειδητοποιεί τον ρόλο του απέναντι στους ουσιαστικά ανελεύθερους αποίκους και πως άρχισε να γυρίζει το μυαλό του. Του φαινόταν, μου είπε, εξωφρενικό ότι είχε άμεση εξουσία ζωής ή θανάτου σε συλληφθέντες ντόπιους.
Στη συνέχεια συνειδητοποιεί οτι ακόμη και οι ίδιοι οι Πορτογάλοι ήταν ανελεύθεροι και μάλιστα κάτω από καθεστώς στρατιωτικής χούντας που κομμάτι της ήταν και αυτός. Μου εξήγησε πώς με συνωμοτική δουλειά οργανώθηκε η πτώση της χούντας και μου εξήγησε λεπτό λεπτό την δική του συμμετοχή. Μίλησε για πολλά, είπε ονόματα, τις επαφές του, τις συνομωσίες που συμμετείχε, πως σχεδιάστηκε η επανάσταση. Λίγα θυμάμαι σήμερα.  Ήταν γλαφυρός, άμεσος και τόσο ανθρώπινος που εγώ τότε το θεώρησα υπερβολή,  γιατί αφενός ήμουν μικρός και αφετέρου ήμουν πολύ μα πάρα πολύ μακριά από την δική του εμπειρία που φλερτάριζε συνέχεια ανάμεσα σε ζωή και θάνατο.
Τον κάθε στρατιωτικό τον είχα στο μυαλό μου απάνθρωπο, απόλυτο και αυτός εκεί πάνω στην σκηνή σχεδόν ήθελε βοήθεια ομάδας ψυχολόγων και κοινωνιολόγων για να τακτοποιήσει τους προβληματισμούς του. Σήμερα τον καταλαβαίνω απόλυτα. Κρίμα που δεν τα θυμάμαι ακριβώς, όλα όσα μου είπε.

Συνέχεια