Μένουμε ΣΥΝΤΑΓΜΑ (27/09/2011) (video)

 

 

 

 

 

Η χουντική κυβέρνηση και οι εγχώριοι και διεθνείς σύμμαχοί της εξαθλιώνουν το λαό. Η λυκοσυμμαχία ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ- Ε.Ε. – ΔΝΤ πρέπει να ανατραπεί.
Το σύνθημα «Δεν πληρώνω» βγαίνει από τα στόματα χιλιάδων εργαζομένων, ανέργων, συνταξιούχων. Όλων μας που δουλέψαμε και πληρώσαμε την ανάπτυξη και τώρα καλούμαστε ξανά  να πληρώσουμε την κρίση που δεν είναι δική μας.
Κάθε μέρα στο Σύνταγμα, χιλιάδες άνθρωποι ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του «Δεν πληρώνω», συγκρουόμαστε με τα ΜΑΤ, επί ώρες, ΚΑΙ ΝΙΚΑΜΕ, ΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΞΑΝΑ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ.  Αυτή την ώρα, η ενότητα και η συστράτευση όλων στον κοινό στόχο της ανατροπής αυτής της κυβέρνησης και της πολιτικής της είναι καθήκον όλων μας.«ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΕΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ» ΟΥΤΕ ΘΕΣΗ ΕΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΜΕΛΛΟΝ.  Το «Δεν πληρώνω» δεν ανήκει σε κανέναν, ούτε θα μπορούσε άλλωστε. Δεν έχει αρχηγούς και ηγέτες. Είναι το πολύμορφο μαζικό κίνημα που ενώνει τις ανάγκες και τις δυνατότητες του λαού που οργανώνεται σε επιτροπές αγώνα και επιβάλλει το δίκιο του.
Αυτή την ώρα, καλούμε κάθε νεολαίο, εργαζόμενο, άνεργο, συνταξιούχο, να στρατευτεί στον αγώνα, φτιάχνοντας Επιτροπή Αγώνα στη γειτονιά του. Να πάρει τα σύμβολα και τις σημαίες που του ανήκουν από καιρό και να συμβάλει στη λαϊκή αυτοάμυνα ενάντια στα κυβερνητικά πογκρόμ.
Για να πέσει τώρα η κυβέρνηση της χούντας και κάθε επίδοξος διαχειριστής της βίας και της κοινωνικής λεηλασίας.
Για να πετάξουμε από πάνω μας κάθε εκμεταλλευτή, εγχώριο και ξένο.
ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ
EΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ»

«Δεν Πληρώνω» –> εδώ

Μένουμε ΣΥΝΤΑΓΜΑ (25/09/2011) (video)

.



 

 

Ο Γκρεμιστής

Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο κτίστης,
ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.
Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.
Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.
Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας,
πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.
εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης·
του μακρεμένου αγναντευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης
και με το καριοφίλι μου και με τ’ απελατίκι 
την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι.
Κάλλιο φυτρώστε, αγκριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκώστε, πόταμοι και κάλλιο ανοίχτε τάφοι,
και, δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε αίμα,
παρά σε πύργους άρχοντας και σε ναούς το Ψέμα.
Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ’ αγρίμια
ξανάρχεται. Καλώς να ρθή. Γκρεμίζω τη ασκήμια.
Είμ’ ένα ανήμπορο παιδι που σκλαβωμένο το ‘χει
το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι
δεν του αποκρίνεται κανείς, και πάει κι όλο προσμένει
το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει
Μα το τσεκούρι μοναχά στο χέρι oταν κρατήσω,
και το τσεκούρι μου ψυχή μ’ ένα θυμό περίσσο.
Τάχα ποιός μάγος, ποιό στοιχειό του δούλεψε τ’ ατσάλι
και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,
και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν’ ανοίξω,
και μ’ ένα Ναι να τιναχτώ, μ’ ένα Όχι να βροντήξω;
Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε
γκρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε!

Κ. Παλαμάς  

.