Παναγιώτης Ρουμελιώτης : Θα σπάσει επιτέλους η Ομερτά;

 

 

Τα μαχαίρια έχουν βγει για τα καλά στο ΠΑΣΟΚ και ο ένας «καρφώνει» τον άλλον σε μια προσπάθεια να σώσει τον εαυτό του, αποκαλύπτοντας όμως (έστω και με καθυστέρηση) αλήθειες. Πριν λίγες ημέρες ήταν η σειρά του μέχρι πρότινος εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ Παναγιώτη Ρουμελιώτη να ξεσκεπάσει τον τέως πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και τον τότε υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ομολογώντας ότι το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους ήταν κατ’ ουσίαν προμελετημένο.

Με την κυνική ομολογία του Παναγιώτη Ρουμελιώτη επιβεβαιώνεται πως τόσο η τρόικα όσο και τα κόμματα που στήριξαν το μνημόνιο (ΠΑΣΟΚ ΝΔ ΔΗΜΑΡ ΛΑΟΣ) γνώριζαν από την αρχή ότι θα αποτύχει το μνημόνιο, όπως ακριβώς το γνωρίζουν πολύ καλά και τώρα. Τα αντιλαϊκά και συνεχόμενα κύματα μέτρων ήταν από την αρχή γνωστό ότι θα οδηγούσαν στην κατάσταση γενοκτονίας του πληθυσμού της Ελλάδας.

 

Μα ποιος είναι ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης;

 

 

Σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου και υπουργός εθνικής οικονομίας την περίοδο που έσκασε το σκάνδαλο Κοσκωτά που κατάφερε να το αποφύγει μέσα από θεσμική θέση την οποία κατείχε.

Αλλά ας τα δούμε πιο αναλυτικά.

 

Στην δεκαετία του 1980 ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης χρημάτισε σαν εξωκοινοβουλευτικός σε θέσεις ευθύνης σε διάφορα υπουργεία των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου. Ξεκίνησε το 1978 όταν ανέλαβε οικονομικός σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου. Όταν το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές του 1981, ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης έγινε γενικός γραμματέας του τότε υπουργείου Συντονισμού και στη συνέχεια υφυπουργός στο ίδιο υπουργείο όπου και παρέμεινε μέχρι το 1982. Τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου τον διόρισε υφυπουργός Οικονομικών και στη συνέχεια, το 1984, υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας, θέση την οποία κράτησε μέχρι το 1987 όπου και πήρε την πρώτη του υπουργική θέση και ανέλαβε ως υπουργός Εμπορίου, και στη συνέχεια μεταπήδησε στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, όπου παρέμεινε μέχρι την ήττα του ΠΑΣΟΚ το 1989. Στις ευρωεκλογές του 1989 εκλέχθηκε ευρωβουλευτής, ενώ ήδη ήταν γνωστό ότι το όνομά του είχε εμπλακεί στο σκάνδαλο Κοσκωτά. Ένα μήνα μετά την εκλογή του ως ευρωβουλευτής, η ελληνική Βουλή τον παρέπεμψε στο Ειδικό Δικαστήριο με την κατηγορία της παράβασης του νόμου περί ευθύνης υπουργών στο διάστημα που διετέλεσε υπουργός Εθνικής Οικονομίας.

 

Στις 9 Νοεμβρίου 1994 καταδικάστηκε ο τραπεζίτης Γιώργος Κοσκωτάς σε κάθειρξη 25 ετών από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Αθήνας, αφού κρίθηκε ένοχος για τέσσερις κακουργηματικές πράξεις για το σκάνδαλο της Τράπεζας Κρήτης.  Τότε πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξε ο τότε υπουργός εθνικής οικονομίας Παναγιώτης Ρουμελιώτης. Το σκάνδαλο Κοσκωτά ήταν στην πρώτη γραμμή δημοσιότητας τη δεκαετία του 1980 – 1990 καθώς ταυτίστηκε με τον αγώνα για την κυριαρχία και τον έλεγχο των ΜΜΕ και των τραπεζών.

Ο τέως υπουργός εθνικής οικονομίας Παναγιώτης Ρουμελιώτης  παραπέμφθηκε για παράβαση του άρθρου 2 του Ν.Δ. 802/71, επειδή δεν έλαβε μέτρα για τον έλεγχο της Τράπεζας Κρήτης. Τελικά επειδή είχε ήδη εκλεγεί Ευρωβουλευτής το 1989 και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν ήρε την ασυλία του, δεν καταδικάστηκε.

Υπενθυμίζεται ότι εκτός από τον Γ. Κοσκωτά και τονΠαναγιώτη Ρουμελιώτη, σε δίκη είχαν παραπεμφθεί ο Α. Παπανδρέου (πρώην πρωθυπουργός), ο Μ. Κουτσόγιωργας (πρώην υπουργός Δικαιοσύνης), ο Δ. Τσοβόλας (πρώην υπουργός οικονομικών) και ο Γ. Πέτσος (πρώην υφυπουργός Βιομηχανίας, Έρευνας και Τεχνολογίας).

Από αυτούς, ο Α. Παπανδρέου και οΠαναγιώτης Ρουμελιώτης δεν καταδικάστηκαν (ο πρώτος λόγω πολιτικών συσχετισμών και ο δεύτερος λόγω ασυλίας από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο), ο Μ. Κουτσόγιωργας κατά τη διάρκεια της δίκης πέθανε από εγκεφαλικό, ενώ ο Δ. Τσοβόλας και ο Γ. Πέτσος κρίθηκαν ένοχοι για παράβαση του νόμου περί ευθύνης υπουργών.

 

Παρόλο που το όνομα του ενεπλάκη σε μια από τις σημαντικότερες πολιτικές και οικονομικές υποθέσεις της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης τον Φεβρουάριο του 2010, ορίστηκε με απόφαση του τότε Υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου, εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αντικαθιστώντας στην θέση αυτή την Μιράντα Ξαφά. Ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης ανέλαβε τη θέση του αναπληρωτή εκτελεστικού διευθυντή του ΔΝΤ.

Όταν η κυβέρνηση Γιωργάκη Παπανδρέου δεν άντεξε την λαϊκή πίεση και κατέρρευσε, ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης ήταν μια από τις επιλογές του Γιωργάκη Παπανδρέου για να γίνει πρωθυπουργός σε μια κυβέρνηση που θα είχε εξωκοινοβουλευτικό πρωθυπουργό και θα προσπαθούσε να δώσει χρόνο στο υπάρχον κοινοβούλιο ώστε να υπογραφεί το δεύτερο μνημόνιο και να δεσμευτεί η κυβέρνηση που θα έβγαινε από τις επόμενες εκλογές. Για τον λόγο αυτό ακούστηκε ότι ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης φόρεσε τα καλά του και την αγαπημένη του γραβάτα και πέταξε μέχρι το Μαξίμου. Εκεί οι συσχετισμοί δεν τον ευνόησαν και τελικά επέλεξαν τον Λουκά Παπαδήμο. Ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης πρέπει εκεί να ένοιωσε ίσως μια πίκρα και πιθανά να αισθάνθηκε προδομένος.

Έτσι προς τα τέλη Ιουλίου ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης σε μια συνέντευξη στους NY Times υποστήριξε ότι το ΔΝΤ γνώριζε εξαρχής ότι το  ελληνικό πρόγραμμα δεν βγαίνει. Αυτές ήταν ο λόγος που ξέσπασε αντιπαράθεση  μεταξύ του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου και του πρώην μονίμου εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ.  Συνεργάτες του Γιωργάκη Παπανδρέου με ανακοινώσεις τους προσπάθησαν να μειώσουν τις καταγγελίες του Παναγιώτη Ρουμελιώτη και να του καταλογίσουν ότι οι καταγγελίες έγιναν αφού έφυγε από την θέση του στο ΔΝΤ.

Ο κ. Ρουμελιώτης αναφέρθηκε στο θέμα με γραπτή του δήλωση, θέτοντας με τη σειρά του τα δικά του, ζητώντας να ερωτηθεί ο πρώην πρωθυπουργός, μεταξύ άλλων, αν γνώριζε τις απόψεις του τότε επικεφαλής του Ταμείου Ντομινίκ Στρος Καν, «σχετικά με τις προβληματικές πτυχές του προγράμματος που εκπονήθηκε από την Ελλάδα.

Επίσης, ζητεί από τον κ. Παπανδρέου να διευκρινίσει: 1) Γιατί δεν επιδίωξε την άμεση αναδιάρθρωση του ελληνικού δημοσίου χρέους όπως του υποδείκνυε ο Ντομινίκ Στρος Καν, 2) γιατί αποδέχτηκε τόσο υψηλό επιτόκιο δανεισμού από την Ευρωζώνη και 3) γιατί συμφώνησε σε τόσο μικρή χρονική περίοδο δημοσιονομικής προσαρμογής.

Ο κ. Ρουμελιώτης υποστηρίζει ότι ο ίδιος ενημέρωσε τον κ. Παπανδρέου για τα τρία αυτά θέματα και επιφυλάσσεται να δώσει στη δημοσιότητα και άλλα στοιχεία, όπως αναφέρει.

 

Όλες οι μνημονικές κυβερνήσεις ΓΑΠ, Παπαδήμου, Σαμαρά, στήριξαν και στηρίζουν ένα σατανικά διεστραμμένο οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα καταστροφής της χώρας και εξαθλίωσης των ανθρώπων της. Τα μνημόνια με πρόσχημα το χρέος, λειτουργούν σαν δικαιολογίες για τη διάλυση κάθε εργασιακού δικαιώματος, τον ακρωτηριασμό του ασφαλιστικού συστήματος, την κατάργηση κάθε σπιθαμής κοινωνικού κράτους και του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου. Ο λαός αν και έχει κάνει σημαντικά βήματα αφύπνισης κρατιέται ακόμη δεμένος χειροπόδαρα από ελληνικά αλλά και ξένα κέντρα που τον χειραγωγούν μέσω του φόβου της επερχόμενης καταστροφής. Της καταστροφής που είναι πλέον φανερό ότι αυτοί τον οδηγούν.

 

Μετά τις δηλώσεις βόμβα του Παναγιώτη Ρουμελιώτη ο οικονομικός εισαγγελέας Γρηγόρης Πεπόνης ανακοίνωσε ότι εξετάζει το ενδεχόμενο τέλεσης του αδικήματος της απιστίας αλλά και άλλων εγκλημάτων κατά της εθνικής οικονομίας. Η παρέμβαση του οικονομικού εισαγγελέα έρχεται περίπου μια εβδομάδα μετά τις δηλώσεις του κ. Ρουμελιώτη. Ο κ. Πεπόνης θα διερευνήσει εάν έχουν διαπραχθεί αυτεπαγγέλτως διωκόμενα αδικήματα, όπως αυτό της απιστίας αλλά και εγκλήματα που αφορούν την εθνική οικονομία. Την ποινική προκαταρκτική έρευνα θα διενεργήσει ο ίδιος ο κ. Πεπόνης και αναμένεται να καλέσει ως πρώτο μάρτυρα τον κ. Ρουμελιώτη.

 
Όπως δήλωσε η Βάσω Παπανδρέου, «ποιος κρατάει ποιον και δεν έχει πάει υπουργός στην φυλακή»;

 
Καναλιώτης

 

 

Δείτε επίσης  
NY Times Δηλώσεις Ρουμελιώτη
http://www.nytimes.com/2012/07/25/world/europe/euro-remedy-for-greece-becomes-part-of-the-problem.html?_r=2&&pagewanted=all

 

Krugman Σχολιασμός Κρούγκμαν για δηλώσεις Ρουμελιώτη
http://krugman.blogs.nytimes.com/2012/07/25/emu-gets-ostrichized/

 

 

Παλαιότερες δηλώσεις του Παναγιώτη Ρουμελιώτη

 

 

 

 

 

Advertisements

3 comments on “Παναγιώτης Ρουμελιώτης : Θα σπάσει επιτέλους η Ομερτά;

  1. Η Ιστορία ρίχνει βαριά τη σκιά της

    http://vlemma.wordpress.com/2012/07/31/historia-umbra-gravis/

    Η κρίση αναδεύει τον βυθό και φέρνει στην επιφάνεια πράξεις και μυστικά, που υπό κανονικές συνθήκες θα φανερώνονταν πολλά χρόνια αργότερα. Oι αποκαλύψεις του Παναγιώτη Ρουμελιώτη για το παρασκήνιο των πολιτικών αποφάσεων της κυβέρνησης Παπανδρέου, που οδήγησαν την Ελλάδα στο Μνημόνιο Ι και ακολούθως στη χρεοκοπία και το Μνημόνιο ΙΙ, αφορούν ένα τέτοιο ιστορικό μυστικό.

    Τα όσα καταμαρτυρεί εις βάρος του πρώην πρωθυπουργού ο τέως εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, κυκλοφορούσαν ήδη ως ημιβεβαιωμένες πληροφορίες και εγράφοντο σε αναλύσεις και χρονικά της κρίσης. Η προσωπική μαρτυρία όμως του Ελληνα λειτουργού και τεχνοκράτη, που μετείχε στο ΔΝΤ την ώρα των ιστορικών αποφάσεων, δίνει άλλο βάρος και άλλη τροπή στη διερεύνηση της περιόδου 2009-2010. Τώρα μπορούμε βάσιμα να εκτιμήσουμε ότι οι Γ.Α. Παπανδρέου και Γ. Παπακωνσταντίνου χειρίστηκαν την κρίση εξ ολοκλήρου λανθασμένα, ότι δεν διαπραγματεύτηκαν επαρκώς, ότι εντέλει σφράγισαν την μοίρα του ελληνικού λαού δρώντας σαν διανοητικά αιχμάλωτοι, όμηροι φόβων και ιδεοληψιών. Τουλάχιστον.

    Ασφαλώς θα αναρωτηθούμε γιατί ο κ. Ρουμελιώτης επιλέγει να μιλήσει τώρα, όταν όλα έχουν κριθεί, όταν η Ελλάδα έχει χάσει πια τις όποιες δυνατότητες είχε να διαπραγματευτεί καλύτερα την τύχη της. Θα αναρωτηθούμε περαιτέρω: Γιατί μιλάει; Γιατί δεν σιωπά και δεν απολαμβάνει τις πλουσιοπάροχες αμοιβές του από το ΔΝΤ και τώρα από την Τράπεζα Πειραιώς; Αντιστοίχως, γιατί δεν σιωπά αιδημόνως ο κ. Παπανδρέου, αλλά απεναντίας γυρνάει σε συνέδρια και αναπτύσσει τη δική του εκδοχή για τον χειρισμό της κρίσης και την ατιμωτική αποπομπή του, αναζητώντας απεγνωσμένα δικαίωση εκ των υστέρων;

    Φαίνεται ότι ακόμη και για πρόσωπα ψημένα στην εξουσία και στις μεγάλες αποφάσεις, η ιστορική ευθύνη για την εν εξελίξει εθνική καταστροφή είναι πολύ βαριά, δεν αντέχεται. Γι΄ αυτό μιλούν. Μιλώντας την καταστροφή, την ελαφραίνουν μέσα τους· προσδοκούν, αν όχι δικαίωση, τουλάχιστον ανακούφιση. Πολύ περισσότερο, που δεν υπάρχει Μετά: η καταστροφή έχει συντελεστεί και είναι αμετάκλητη, δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα να επιδιορθώσουν ή να ανασκευάσουν.

    Ας μην λησμονούμε ότι ο Π. Ρουμελιώτης ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας παραπέμφθηκε στο Ειδικό Δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά και δεν δικάστηκε διότι είχε ήδη εκλεγεί ευρωβουλευτής. Φέρει άρα ένα πολιτικό βάρος, και μια ηθική σκιά, από το μακρινό παρελθόν. Δεν θα ήθελε να φέρει και το στίγμα της ολιγωρίας σε μια ιστορική στιγμή που παίχτηκε το μέλλον γενεών Ελλήνων.

    Πολύ επαχθέστερο είναι το ιστορικό και προσωπικό βάρος για τον πρώην πρωθυπουργό, παρότι με τον Π. Ρουμελιώτη μοιράζονται την εμπειρία ανάμιξης στο σκάνδαλο Κοσκωτά. Το όνομά του και η αποτυχία του βάζουν τέλος στην πολιτική δυναστεία τρών γενεών Παπανδρέου. Η σύγκριση θα είναι αναπόφευκτη: Tι άφησε πίσω του, για ποιο μεγάλο έργο ή πράξη θα τον θυμούνται; Θα τον θυμούνται σαν τον πρωθυπουργό με τις χαριτωμένες ιδέες που οδήγησε τη χώρα του σε επαχθή χρεοκοπία και απώλεια εθνικής κυριαρχίας; Ο Γ.Α. Παπανδρέου βρέθηκε αντιμέτωπος με την Ιστορία, και ηττήθηκε. Στο εξής, η Ελλάδα θα του πέφτει βαριά.

  2. Παράθεμα: Παναγιώτης Ρουμελιώτης : Θα σπάσει επιτέλους η Ομερτά; | ahairlessape

  3. Ας μου επιτραπεί να θυμίσω –όχι ότι το άρθρο έχει ανάγκη από προσθήκες, αντιθέτως– κάτι που ξεχάσθηκε μέσα στην όλη καταιγίδα, αν ποτέ του δόθηκε η δέουσα προσοχή: ότι η τοποθέτηση του Π. Ρουμελιώτη έγινε μετά από λυσσαλέα αντίδραση του Πα.Σο.Κ. και της τότε ηγεσίας του απέναντι στην τοποθέτηση από τον Κ. Καραμανλή στο Δ.Ν.Τ. ενός πολύ εκλεκτού, πολύ έμπιστου και πολύ ευνοημένου αυλικού, του Χ. Χατζηεμμανουήλ, μέχρι εκείνη την ώρα (λίγο πριν από τις επικείμενες τότε εκλογές) διορισμένου στην επίζηλη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου του Ο.Π.Α.Π., με αποτέλεσμα την ανάκληση τελικά αυτού του διορισμού –πρακτική άκρως ασυνήθιστη για τα ήθη της εν Ελλάδι συντεχνίας της Εξουσίας, δεδομένου ότι παραβίαζε ένα παραδοσιακό πολιτικό πρωτόκολλο αβρότητας μεταξύ αλληλοδιαδεχόμενων παρατάξεων για τέτοια πόστα, ένα πρωτόκολλο που ίσχυε εν είδη εσωτερικής άρρητης συμφωνίας του «σου χρωστώ-μου χρωστάς-πάντα θα χρωστάμε ο ένας στον άλλον», ή «κόρακας κοράκου μάτι» κ.τ.τ., που τιμούσαν σχεδόν ευλαβικά οι μεταξύ τους εναλλασσόμενες κυβερνήσεις. Προς Θεού, δεν υπαινίσσομαι ότι η επιλογή Καραμανλή ήταν καλύτερη, όπως θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι ισχυρίζομαι, αλλά, αντιθέτως, θα ήθελα να υπογραμμίσω την εξόφθαλμη για όσους έβλεπαν σημασία, που είχε η ελληνική θέση στο Δ.Ν.Τ. για την τότε ηγεσία ενός κόμματος, που έβλεπε ότι επανέρχεται στην εξουσία. Τα υπόλοιπα είναι, νομίζω, μάλλον ευανάγνωστα γενικώς, αλλά και ως το προφίλ του Π. Ρουμελιώτη που σκιαγραφείται εδώ.
    Ευχαριστώ
    http://sotosblog.wordpress.com/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s